Hapa zarfin me nxitim. Brenda tij gjendej një disk. Samiri nga Libani më kishte sjellë Fajruzin.

Është e tepërt të thuhet se në kushtet e një populli që me mendje e me zemër është në Europë, një model i tillë partiak është krejt si një mish i huaj dhe një parti e tillë që merret me këshilla pleqsh nuk duhet të ketë kurrfarë mundësie për të ardhur në pushtet dhe për të instaluar këta soj këshillash në instancat qeverisëse.

Ditët e fundit, mediet e ish-opozitës së shpartalluar, dhe disa syresh të parapaguar mirë nga SHQUP-i, po përhapin lajme të rreme dhe thashethemnaja, që do ti kishin zili edhe mesjetarët, sikur “Edi Rama i ka të gjitha në dorë, dhe tani mbetet të shpallet perandor”.

Lulzim Basha ka gjetur zgjidhje se si të mos ketë më përgjegjësi për listat, dhe një alibi për cilësinë e tyre të dobët. Komisioni “Nishani” që do të noterizojë kandidatët, shërben për të shpëtuar Lulzim Bashën nga premtimet që ka bërë pa fund për lista dhe që me sistemin e listës së përbashkët me aleatët, do ta ketë të vështirë të kalojë pa konflikte.

Jozefina Topalli mund të ishte vënë në siklet. I kishte të gjitha shanset të rrezikonte para demokratëve të Shkodrës, nëse Lulzim Basha do të pranonte propozimin e tyre, që ajo të përfshihej në kandidaturat e PD, për depuetete në Shkodër.

U bë kohë në fakt që e shtuna dhe e diela , në këto muaj të nxehtë, është bërë jo pak por shumë stresuese për ne vlonjatët !

Dje ishte një ditë shumë e neveritshme!

Listat e stisura, komisionet e “verifikimit” të emrave, apo më keq akoma “program i ri qeverisës” dhe ndonjë shpikje tallëse, do të jenë në fokusin e mbledhjes së kryesisë dhe Këshillit Kombëtar.

Ne e dashurojmë të vjetrën. Lëvizim ngadalë. Ndryshojmë me vonesë.

Të ishte gjallë kurvi të shihte picirin që po heqim për tu futur në Europë do ja shtronte me mish e pilaf e raki nga qefi për efektin e stërgjatur të rrethimit me tela me gjëmba.

Beteja ndaj Edi Ramës dhe raporteve të tij me Perëndimin, ka nevojë për një fabulë të qëndrueshme, e cila nuk duhet të ndryshoj pas cdo beteje me të. 

Unë e kam takuar vonë teta Netën, në makinën e Edi Ramës, atëherë ministër Kulture. Zbriti në Kombinat, te varrezat. Pyetjes si do të kthehej në Tiranë, të të birit, që do të vazhdonte rrugën për në Vlorë, iu përgjigj: “E gjej vetë.” Rama, sapo ishte emëruar ministër Kulture dhe daljen e parë si i tillë, e bëri në qytetin ku kaloi fëmijërinë.
Aty afër shtëpisë së kohës kur mësoi notin në Vlorë, hipi në timonin e një autobusi të djegur dhe i premtoi qytetit që e donte siç do njeriu fëmijërinë e vet dhe e mbante në mendje si oborri me lule i shtëpisë së Anetës, në Vlorë.

Kreshnik Spahiu: PD-PS janë dy nofulla të së njëjtës gojë.

Modeli shqiptar i prindërimit, veçanërisht roli i nënës nuk tjetërsohet kollaj.

Ka një mëdyshje të madhe në debatin e opozitës pas 30 korrikut. Askush nuk guxon të gjykojë sjelljen politike të Bashës dhe Metës për atë që ndodhi, por merren me faktin, a do ketë pasoja apo do ketë përfitime Edi Rama.

Lulzim Basha, ka zgjedhur sërish edhe kësaj  here, rrugën e vetme dhe më të lehtë për tu zvarritur drejt  humbjes, bojkotin edhe të  Këshillit Politik. Pas miratimit në Parlament me shumicë votash të ndryshimeve kushtetuese, kryetari “opozitës së shpartalluar” ka dalë mes aleatëve, dhe ka kërcënuar dhe paralajmëruar jo vetëm kryeministrin me burg “kur të vijë në pushtet”, por ai ka paranjoftuar se “do të braktisim edhe Këshillin Politik”.

Mbi 75 përqind e shqiptarëve nuk ka e kanë kërkuar hapjen e listave, as që të shtiret si i gëzuar Edi Rama, dhe as që të bëjë si i prekur Lul Basha, por që të ndryshojë rrënjësisht sjellja e pushtetit në këtë vend. Dhe që kjo aspiratë të realizohet, duhet që ata njerëz të përfaqësohen sinqerisht dhe realisht, duke filluar që nga këto zgjedhje.

Bëjnë gjithmonë të njëjtën gjë. Nuk është gjëja më e mirë që mund të bëjnë, por ama vetëm atë vazhdojnë të bëjnë. Para çdo zhvillimi të rëndësishëm politik, para çdo reforme të madhe legjislative, para çdo fushate elektorale, para çdo vendimarrje të madhe ndërkombëtare për Shqipërinë sillen njëlloj. E bëjnë pambarimisht pa i hequr asnjëherë asnjë presje, sepse me sa duket, është e vetmja gjë që dijnë të bëjnë.

30 qershori i vitit të kaluar, është ende i freskët për të kuptuar, se këtë 30 korrik e kanë dhuratë prej tij. Është çmimi i hidhur që duhet të paguajë çdo udhëheqës, kur humbjet i shpall fitore dhe dështimet i shpall suksese. Ndaj PD është më e fituar këtë 30 korrik, pasi, e para e kupton që nuk ka fituar gjë dhe e dyta e kupton se çfarë ka humbur nga marrëzia e vitit të kaluar.

Miqësisht po i sqaroj 2-3 element që edhe njerëzit të kuptojnë ç'po ndodh dhe pse kundërshton opozita.