E mbani mend vjet, kur Xhezahir Zaganjori ia hodhi fazës së parë të Vettingut? Askush nuk e kundërshtoi këtë aprovim. As e majta, as e djathta, as opinionbërësit, askush. Madje as 800 portalet dhe as 27 televizionet...

Problemin na e ka ngatërruar pa masë E. Hoxha, pasi ai barazoi konceptin e inteligjencies me atë të “kuadrit”, duke i dhënë jetë një përkufizimi të ri të socializmit shqiptar: inteligjencia proletare!

Disa aktorë dhe thuajse asnjë dramaturg dhe regjisor teatri, kanë zgjedhur si platformë faktorizimi “betejën” për mbrojtjen e një ngrehine e cila nuk ka qënë kurrë teatër. As kur u ndërtua para 80 vjetësh.

Që të arrish ta kuptosh një ngjarje ashtu siç ajo është në të vërtetë, asaj duhet t'i gjesh emrin. Dhe mos mendoni se ngjarjes mund t'i vihet një emër çfardo: asaj i duhet gjetur emri që krijon konceptimin e arsyes se ardhjes së saj.

Çështja e Teatrit Kombëtar, e godinës së re që do të ndërtohet, e asaj që do të prishet, dhe mënyrës se si do të ndërtohet, është një temë e vjetër dhe e stërkonsumuar. Një vit më parë për çdo ditë, ky debat ishte temë e ditës.

Në vendin ku i vetmi kamjon ishte ZIS-i, e vetmja veturë ishte GAZ-i, i vetmi vend gatimi ishte haleja, e vetmja këpucë që nuk fuste ujë ishte çizmja e ushtarit, e vetmja dashuri ishte imagjinata, e vetmja dashnore ishte dora, e vetmja dëshirë ishte të ikje nga syt këmbët; çfarë thoshin se prodhonin, ishin të gjitha rrena. Shqipëria diktatoriale prodhoi vetëm 1 gjë.

Tek “Pallati i Drejtësisë”, ndërtuar rishtaz pranë ish Fushës së Aviacionit në Tiranë, bie në sy një mungesë. Askush s’ka menduar të sjellë aty një top apo një tank.

Kreu i Shtetit ka pritur momentin kur Lulzim Basha dhe Petrit Vasili do të hynin triumfatorë në sallën e Teatrit Kombëtar, për të dërguar ligjin e këtij të fundit në Kushtetuese. Shpejtësia me të cilën Ilir Meta mori dosjen në dorë dhe iu drejtua godinës ngjitur me zyrën e tij tregon se letrat ishin kopsitur me kohë. Në asnjë protestë më parë, Presidenti nuk e ka quajtur turp sjelljen e policisë së shtetit.

Asnjë argument që jep qeveria, apo lakej të ndryshëm, nuk i qendron arsyes kur kërkojnë të shkallmojnë ndërtesën e Teatrit Kombëtar! Asnjë! Do të më mjaftonte vetëm një argument, një i vetëm, që të mos ishte një budallallik me brirë, dhe unë do të isha bërë me pushtetin kundër mbrojtësve!

Kanë qenë aktorët ata, që janë shprehur kundër prishjes, por Basha ka hyrë si “fant spathi”, si një kryetar i partisë që nuk është në parlament.

Në fakt, kurrëfarë turpi nuk është që ai të shkojë si kryeministër edhe pa dhënë dorëheqje në Hagë. Pesha e asaj çfarë Hardinaj përfaqëson në Kosovë, nuk mund të zhbëhet nga dorëheqje formale, skema elektorale, apo populizmat teatrale, që përlotën gjithë ata që për arsyet e tyre, nuk janë të qeshur këto kohë.

Mësohet se janë diku te 40 vetë, ish luftëtarë e drejtues të UÇK-së, që janë parashikuar për thirrje nga Prokuroria Speciale në Kosovë. Është e përfshirë pothuajse gjithë elita drejtuese e organizuese e asaj lëvizjeje që shihet e mbetet si një nga faqet më të ndritura të historisë së Kosovës.

Nëse doni të dini sa e thellë dhe serioze është reforma në drejtësi, shikoni pasojat e saj politike.

Sot, tre vjet pas miratimit të ndryshimeve kushtetuese të paketës për drejtësinë që tashmë quhet rëndom reforma në drejtësi, janë ngritur vetëm tre institucionet piramidale të sistemit të ri: gjykatat e vettingut, Këshilli i Lartë Gjyqësor dhe Këshilli i Lartë i Prokurorisë.

Vetëm se, këto kohët e fundit, fjalën korrupsion, vetë të akuzuarit e anë zëvendësuar me një fjalë tjetër: konspiracion.

Eshtë shumë interesant fakti, që pas thirrjes së Ramush Haradinajt në Hagë, më i qetë është Ramush Haradinaj, se sa Sali Berisha dhe Ilir Meta. Haradinaj mbajti një konferencë për shtyp, dha dorëheqje dhe iku në shtpi, ashtu siç bëri dhe më 2004, kur dosjen e përgatitur nga Jamarbër Malltezi me Lulzim Bashën, e ruaj ende në inboxin e email-it nga prilli i vitit 2003, dërguar prej Jamarbërit nga Prishtina.

Historia do ta përmend letrën e znj. Ademi si një akt të turpshëm dhe të papërgjegjshëm por do i ngushëllojë brezat e ardhshëm me konstatimin se ky mendim dhe ky moral i përkasin një pakice të papërfillshme, ndonëse të dëmshme.

Njëlloj si pija apo droga. Në momentin e euforisë ato e bëjnë përdoruesin të ndjehet mbret dhe vetëm më pas, e shndërrojnë në atë çfarë është realisht; një viktimë perfekte në mbretërinë e dhembjes.

Vriteshin në fshatra, vriteshin në Pejë. Vriteshin ushtarë të FARK-ut, pastaj vritej vëllai i Ramush Haradinajt, edhe ky në pikë të ditës. Ngatërresa shumëvjeçare mes klaneve Musaj dhe Haradinaj me vite të tëra ka mbushur faqet e mediave perëndimore.

Kam qenë i vetmi politikan nga Tirana që kam udhëtuar dy herët e para kur është arrestuar nga gjykatat speciale, por jam dhe i vetmi politikan që nuk e takoja Ramush Hardinajn kur ai merrte karrigen e kryeministrit.