Xhevahiret e Lulzim Bashës dhe tallja me demokratët e mbetur akoma besnikërisht në atë parti, nuk kanë fund.

Asnjë kupon tatimor edhe në lokale e hoteleri në breg, ose fare pak. Zyrtarë të lartë, ministra e zëvendësministra i has të hanë e flenë kudo, por a u bën përshtypje kjo situatë? A shqetësohen në ç'nivel janë ende shërbimet dhe si po degradojnë ato gjëra të mira që janë bërë? Dikush prej tyre, e ngre këtë problem diku? I shqetëson?

14 korriku, festa kombëtare e Francës, sjell në vëmendje historinë e fillimit të Revolucionit francez, ngjarja e cila ka bërë që jo vetëm Franca, por edhe Europa të mos ishin më si më parë! Ndoshta vetëm pak persona mund të kujtohen se ajo ditë ishte me të vërtetë mizore, megjithëse atmosfera e festimeve në Champs Èlysées është çdo vit krejt e gëzueshme, sepse u referohet kryesisht fryteve të Revolucionit.

Ai shprehet se nuk duhet të nxitojnë të votojnë  një projektligj si ai dhe ta dërgojnë atë në Kuvend për votim, sepse jo vetëm nuk e reformon Akademinë e Shkencave të Shqipërisë, por edhe përbën një alibi të rëndë "për të mbajtur në gjendje kalbëzimi një institucion monist, dogmatik dhe pa asnjë funksion shoqëror".

Sa herë që një shoqëri drejtohet nga injorantë dhe të korruptuar, pyetet: nga erdhën këta individë, si dolën në krye të vendit dhe cili ishte dëmi i tyre?

Shqipëria ka vetëm dy zgjidhje që të dal nga gremima ku ka rrëshqitur. Nuk janë as zgjedhjet dhe as rotacioni. Nuk janë as dialogjet dhe as revolucioni. Të dyja nuk do e përmbysnin sistemin, madje përkundrazi do e konsolidonin.

Këto ditë, me një njoftim Meta shpalli se nuk dekreton zgjedhjen e Akademik Skënder Gjinushit në postin e Kryetarit të Akademisë së Shkencave me arsyetimin se në kohën që është zgjedhur, ai ka qenë edhe drejtues i PSD-së.

Tani e gjithë retorika e pas 30 qershorit, është kufizuar tek armiku i jashtëm, dhe kryesisht vendet perëndimore që bënë thirrje kundër dhunës më 30 qershor.

Ishulli i Tuçit ishte garazhi i shtëpisë së tij. Nga garazhi i Tuçit ku të kënaqte Xhazi, deri te trotuari i Rrugës Fortuzi ku të tmerronte çizmja e ushtarit, as 10 metra, ishte oqeani që ndante ishullin muzikor të Tuçit me çmenduritë e kurvit.
 

Po a do t’i shërbente PD-së një koalicion paraelektoral me LSI-në për kaluar murin elektoral të PS-së dhe sateliteve të saj?

"Një dështim i paparë! Unë dje në Komisionin e edukimit dhe të mediave denoncova gjerësisht para deputetëve abuzimin me paranë publike në akademinë e shkencave dhe u thashë deputetëve se statusi i tyre i detyron para ligjit t’a hetojnë këtë çështje. Ma ndërprenë fjalën sidomos një deputet që nuk donte të dëgjonte nga këto gjëra."

Kriza në Shqipëri ka shmangur elementin më të rëndësishëm të saj, krizën institucionale. Zhvillimi i zgjedhjeve më 30 qershor, vendimi i Kolegjit Zgjedhor që zhbën dekretet dhe ç’dekretet e presidentit, aftësia e qeverisë për të kontrolluar situatën, dhe përfundimi i zgjedhjeve, i kanë dhënë fund kaosit institucional.

11 korriku i 1995 nuk ishte një ditë Korriku në Srebrenicë, nuk ishte një ditë vere, ishte një ditë ferri, ferri që kish filluar prej 1992, tragjedia flinte bashke me pabesinë, pjesë e përdhunimeve në mase dhe aprovimit në heshtje të maskarës përvec serbëve të Ratko Mlladiç ishin edhe trupat hollandezë të OKB’së.

Moj zonjë që na nxive faqen e Shkodrës loce, mandati yt ka mbaru në 30 qershor sepse je votuar 4 vjet dhe asnjë ditë më shumë. 

Dash Shehi ka shpesh të drejtë. Është një nga ata gurë kilometrikë të politikës shqiptare që jo rrallë ka thënë gjënë e duhur, në momentin e duhur. Prej vitesh për shembull, ka folur me logjikë dhe maturi për pronat, politikat ekonomike, bashkëpunimin politik e luftën ndaj korrupsionit.

"Lulzim Basha tani po përballet me problemin e dështimit të tij më 30 Qershor. Siguria që ju dha disa prej kandidatëve në detyrë si kryetarë bashkishë, se më 30 Qershor nuk ka zgjedhje, e ka përballur atë, dy ditët e fundit, me një agresion nga disa prej kryetarëve të bashkive ende në detyrë, kryesisht atij të Kamzës, Vorës , Mallakastrës etj."

Shqipja nuk e ka të përcaktur ku mbaron shkrimi e ku nis këndimi, leximi muzikor. Gjuhët e tjera e kanë të ndarë.

Rasti më ekstrem është Samiti i Jahorinës në Bosnjë, organizuar nga anëtari serb i Presidencës së Bosnjës, Milorad Dodik, i cili përveçse një manekin banal i presidentit Putin, përfaqëson ende të vetmen vrimë të zezë të nacionalizmit etnik serb në Ballkan, që ushtron pushtet.

“Na vodhën votat, na vodhën, mandatet, na mbyllin mikrofonat, na mbyllin derën, na prishin protestën, na kërcënojnë njerëzit, na thyejnë xhamat e makinave, nuk na japin leje për protestat, na blejnë dhe shesin votat, 85 per qind e shqiptarëve janë me ne, nuk na japin fitoren, do ta shihni uraganin popullor”.

Pas luftës u more dhjetra vite me skllavërimin dhe turpërimin e vetes. U përule e u kërruse e u poshtërove sa s’ka bërë vaki kurrkund tjetër.