Ka mëse një javë që jeta politike është ndezur flakë. Në vijën e parë të sulmit është Presidenti i Republikës, Ilir Meta.

Organizatorët me një urti të pazankonshme në ato anë, pohojnë se problemet që hasin të dyja bashkësitë janë të njëjta dhe ata duan t’i kapërcejmë ato nëpërmjet së bukurës, artit dhe duan të harrojnë dasitë politike.

Eshtë si një lojë sporti, një ndeshje futbolli, në të cilin ekipet ndërrojnë portat. Në kërkim të të njëjtës brohorimë suksesi që ngrihet mbi humbjen e kundërshtarit. Ky është derbi i Tiranës tashmë 20 vjeçar Rama – Meta. Një fejesë e zgjatur që përfundonte në divorc sa herë nënshkruhej martesa.

Ambasadori Borchard e ka një privilegj krahasuar me të tjerët. Ai nuk ka për të qenë më dëshmitar në takimet e presidentit tonë me ambasadorët e tjerë të Perëndimit në Tiranë.

Burimi i rrënimit, politik, ekonomik dhe humbja e përgjithshme e besimit në Shqipëri është një dhe vetëm një, Sistemi Zgjedhor.

Ka arsye që shumë nga sportistët tanë të jenë në depresion? Kur i sheh të luajnë, më shumë se sportistë, duken pacientë të një sistemi jo aq të shëndoshë.

Është i pushuar. Këtë nuk do që ta kuptojë, dhe mendon se mund të blejë politikën e lartë me paratë e tij të pista. Turp. Pamundësi absolute; por kujt t’i thuash!

E vërteta është se ndeshja inauguruese e “Air Albania Stadium” nuk i shpëtoi dozës së shëmtuar të politizimit. Sepse jetojmë në një shoqëri ku njerëzit “hanë” politikë, në vend që të hanë ushqim, të gëzojnë kohën e lirë apo të merren me punët e tyre.

Është e qartë që Ilir Meta beson tek fuqia e videos në politikë. Regjistrimi i tij nga ish ministri i tij vazhdon të mbetet rekord në politikën shqiptare.

Presidenti i vendit (ende në detyrë) ka vendosur të lëshojë kushtrimin, ka vendosur të shpërndajë qarkore, drejt Sali Berishës, Lulzim Bashës, Nard Ndokës, Shpëtim Idrizit, Agron Dukës, Dash Shehut, dhe ndoshta edhe ndaj Vangjel Dules.

Me padinë që Presidenti i Republikës do të paraqesë nesër në gjykatë kundër kreut të KED konsumohet akti i fundit teatral i një strategjie, e cila përgjatë të gjithë 2019-s ka ulur kredibilitetin e kreut të shtetit në nivele të padëgjuara kurrë më parë.

Po kuptohet se, likuidimi i Metës, ndihet si humbje në Beograd dhe në Moskë. Këtë e di edhe Meta.

Nga Ben Andoni... 

Presidenti ynë ka nisur të hapë llogoret e luftës.

Janë të rrallë njerëzit në Tiranë, qëndrimi ndaj të cilëve vendoset jo prej tyre vetë, por nga rasti, vullneti apo fati që qëndron në këmbë të huaja. Ata i duan dhe i urrejnë brenda çastit. I mallkojnë në një moment, dhe i bekojnë në momentin pasardhës. I adhurojnë dhe i përbuzin. I vrasin dhe i ngjallin.

Ilir Meta ka kohë që ka ngritur një narrativë të tillë, të armikut që shihet vetëm nga kulla e vrojtimit të Presidencës, aty ku Meta, me një gangsterllik prej mediokri banal, përpiqet të veshë rolin e heroit që do të shpëtojë Shqipërinë nga të gjithë armiqtë e tij imagjinarë.

Lufta e tij dhe e atyre që ishin kundër reformës në drejtësi vazhdon, me të njëjtën thirrje edhe pse me fjali të ndërtuar ndryshe në rënditjen e pjesëve përbërëse të saj.

Nga Endri Kajsiu...

Ambasadori i SHBA në Shqipëri, prej vitit 1995 është gjithmonë një “armik” i Berishës, ndërsa ambasadori i BE ka dalë armik pak më vonë, kryesisht kur nisi reforma në drejtësi.

Nga Ardit Rada...