Ai është autor i dyshuar për “Masakrën e Peshkëpisë”, ku mbetën të vrarë dy ushtarakë të shpallur “Dëshmorë të Atdheut”. Posta kufitare shqiptare u sulmua 29 vjet më parë dhe Berisha e Meta, sidomos Berisha, e di mirë se sa andralla ka patur me ndërkombëtarët për burgosjen e “të pestëve” të Omonias për këtë ngjarje.

Zgjedhjet e sotme i japin fund një spekulimi të gjatë gati dy vjeçar të Sali Berishës, i cili në betejën e tij kundër SHBA uzurpoi opozitën me motivin se Lulzim Basha e ka shitur atë dhe ai do ta rikthejë. 

E diel, ora njëmbëdhjete. Drejtohem për te qendra e votimit, te Kompleksi Olimpik pranë kopshtit botanik në Tiranë.

Këto ditë janë dy ngjarje që meritojnë vëmendje për nga imazhi që kanë prodhuar përballë botës. E kam fjalën për këngën që mori pjesë në « Eurovizion 2023 » me titullin « Duje » dhe me qëndrimin e Athinës zyrtare ndaj arrestimit të kandidatit të koalicionit Meta- Berisha, Fredi Beleri.

Dita e heshtjes zgjedhore është koha më e mirë e reflektimit për zgjedhjet, energjinë e harxhuar për to, përballjen me premtimet e kandidatëve, shit-blerjen dhe penalitetet e tjera, mos respektimin e sublimitetit të zgjedhjeve. 

Shqipëria voton të dielë për zgjedhjet më politike në historinë e zgjedhjeve lokale në vend në këto tridhjete vjet, ku fituesi dhe humbësi është I njohur, dhe nuk maten me bashki të fituara, por me garë brenda tyre. 

Qysh në krye të herës e kam konsideruar një vendim dëmprurës caktimin e Fredi Belerit si kandidat të çiftit Berisha Meta për Kryetar Bashkie të Himarës. Dukej qartazi një akt provokues flagrant ndaj frymës së mirëkuptimit dhe paqësimit të gjakrave qe dominonte në vitet e fundit në Himarë. 

E para, bisha që mund të jetë ujku ose edhe grabitqarë të tjerë, është e njohur botërisht se çfarë bën me prenë e vet. Pasi e ka ngrënë gjysmën e qengjit, e lë aty ku e preu dhe kthehet prapë pastaj

Fredi Beleri thotë se nuk ka marrë pjesë në masakrën e Peshkëpisë në vitin 1994. Këtë ai e ka provuar para drejtësisë me faktin se ndodhej në Qipro për studime.

Tirana jonë është si një fëmijë që ështe rritur përpara syve tanë dhe nuk e kemi kuptuar ende mjaftueshëm se sa shumë është rritur! Në 103 vitet e shpalljes së saj si kryeqytet i Shqipërisë, Tirana nuk ka fituar kurrë kaq njohje dhe vlerësime ndërkombëtare sa në 6 vitet e fundit.

Më pëlqen shumë thotë, por, kur shkoj në Himarë, miqtë më thonë pse pi atë ujë, kemi këtë tjetrin dhe më tregojnë një ujë me shkrim grek. Unë qesh dhe them po ç’punë ka uji. Po këtë bluzën e kuqe pse e mban, më thonë disa të tjerë. Pse, u them?

Përsëri Athina zyrtare, duke marrë shkas nga ndalimi i një shqiptari të vetëshpallur grek, ripërsëriti tezën e vjetër se Himara është greke. Ministri i Jashtëm Dendias dhe vetë kryeministri Micotaqis kërcënuan se, pa respektimin e të drejtave të minoritetit grek, Shqipëria do t’i ketë të mbyllura dyert e BE-së

Arrestimi i kandidatit të BF-së në Himarë, vetëm 3 ditë para zgjedhjeve është realisht një rast i rëndë. Rast që kishte të gjitha gjasat të prishte zgjedhjet vendore të paktën për bashkinë Himarë. Ku nuk do ishte çudi që të pezulloheshin zgjedhjet e të zhvilloheshin në një kohë tjetër. E kjo mundësi nuk se ka perënduar

Nuk kam dashur të përzihem në këtë fushate zgjedhore, por dua të tregoj personalisht një histori të neveritshme të politikes shqiptare. Jeta ime ndahet mes Tiranës dhe Maliqit, ose saktësisht Kolanecit, fshat malor dhe pjese e Bashkisë Maliq.

Arrestimi i Fredi Belerit është një ngjarje më e rëndë se sa krimi i tij. Dhe është i tillë për shkak të ndjeshmërisë që duhet të kemi parasysh për një përfaqësues të pakicës greke në Shqipëri, edhe pse Beleri nuk është një përfaqësues i denjë i tyre. Por ne nuk mund t’ua zgjedhim atyre përfaquesuesit. Enver Hoxha ua pati zgjedh.

Imzot Noli, në vitin e largët 1918, shkruante poezinë “Jepni për nënën!”.

Të themi me kurajo që, nën drejtimin e fizikanëve më me emër të vendit, ai po ecën sigurshëm në krijimin e një poli shkencor bashkëkohor në fushën e Fizikës dhe të një institucioni të aplikimit e inovacionit për problematikat zhvillimore të vendit.

Ishte mëngjesi i 11 Prillit 1994, kur në atë mëngjes me kohë gri tipike për Gjirokastrën, dola për të luajtur me shokët e lagjes. Ishim shumë të lidhur me gjitonët, traditë e bukur kjo e ndikuar edhe nga periudha komuniste. Dola si ç’do mëngjes për të takuar shokët.

Në kohë të tjera, do të ishim një hap larg luftës. Nëse kjo nuk ndodh, është vetëm sepse shqiptarët janë populli më pak agresiv dhe më pak nacionalist në të gjithë Ballkanin, dhe ndoshta ai më imuni për sa i përket shkëndijave etnike brenda territorit të tij

Atëherë kur askush s’e mendonte që Himara të kthehej në një mollë sherri elektorale, sipas një skeme të së shkuarës tashmë të largët, ky qytet i vogël bregdetar dhe pa asnjë peshë politike, ekonomike e sociale në vend, është kthyer sërish në epiqendrën e sherrit në Tiranë.