Partinë Demokratike nuk di nga ta ‘kapësh’, pasi është bërë copë copë dhe askush nuk i del për zot që të mbledhë pjesët kryesore të saj. Eshtë në një situatë vërtetë komike, pasi tragjizmi në këtë parti është konsumuar me kohë dhe me vakt, dhe tashmë s’ia vlen të merresh më me të.

Mesdita e tretë e javës së fundit të marsit u mbars e polli zëra të zgjatur e gumëzhitës në zemër të metropolit. Disa OJQ, liderë e kalanderë politikë në opozitë dhe ndonjë analist fanatik në “pritë”, u shfaqën në publik duke kërkuar gjilpërën në kashtë rreth deklarimit të Kryeministrit se Qeveria kishte vendosur t’u jepte pensionistëve 5 mijë lekë shtesë (bonus) muajin e ardhshëm.

Berisha arriti t’i tërheqë dhe shantazhojë disa nga kandidatët e vendosur nga Enkelejd Alibeaj për kryetar bashkie, edhe ashtu të paktë në numër, për shkak të dy qëndrimeve brenda Kryesisë së PD. Edhe pse mbështetësit e tij, sidomos në shtyp, u bën entuziastë, Berisha nuk duket aq i gëzuar.

Natyrisht çdo burrë kur mbërrin në moshën 80 vjeç fillon të mendoj për familjen, fëmijët, pronat, pasurinë, bizneset, punëtorët, stafin se çdo ndodh me ato në të ardhmen. Natyrisht ne do i uronim Sali Berishës 150 vite jetë por edhe sikur krijuesi t’ia dhuroj ato vite biologjikisht nuk ja mundëson dot politikisht.

Jostein Gaarder e kishte mbesë Hildën. Ajo kishte vetëm 11 vjet në jetë, por tentonte të mësonte çdo gjë që i dilte përpara dhe bënte shumë pyetje. Çuditë e mendjes njerëzore e nxisnin të bënte më shumë pyetje. Aq më tepër e kishte zhvilluar talentin për pyetje ‘të vështira’, sepse ishte mbesa e Gaarder, një shkrimtar dhe filozof në Norvegji

Nëse do ti kthehemi historisë bizantine arbëreshe do të përmendnim kolegjin “Corsini\Korsini”,dhe më vonë atë të “San Adriano” në San Dimetrio Corona\Shën Mitri, që lindën si identite ku të formohej kleri bizantin arbëresh me gjuhën arbërore

Veshtirë të thuash si dita nisi, si bitisi po! Buzë darke u hap lajmi "po vjen Babo po vjen Babo" e aman falë i qofshim zotit ç'të shihje?! U ngriten të gjithë në këmbe nga kafja e Parlamentit dhe u nisen me yxhym për të dalë kush i pari të mberrijë në sallë.

Sulmi me batare në ditët e fundit ndaj Roland Bejkos dhe Edvin Kullurit nga mediat pranë Berishës kanë pjesë e një serie replikash që duken si dejavu. Një fenomen paranormal që nuk ka të bëjë vetëm me sulmet e kundërsulmet e “argatëve të Edi Ramës” por edhe me një fenomen që është kthyer realisht në një karikaturë politiko-intelektuale.

Dorëheqjet nën presion të disa prej kandidatëve të Partisë Demokratike, vlejnë vetëm për të kuptuar mënyrën se si Sali Berisha kërkon ta nënshtrojë ish- partinë e tij. Nuk vlejnë për asgjë tjetër.

Kryeqyteti ka parë në javët e fundit shfaqjen e një liste dukshëm më të gjatë se zakonisht, të kandidaturave për kreun e bashkisë. Janë shfaqur diku pa zhurmë e bujë, e diku me sherre vulash e stemash që s’po i zgjidhin dot as gjykatat, e jo më KQZ e Celibashi. Çuditërisht fenomeni i shpërndarjes dhe fragmentimit nuk ka ardhur andej nga pritej, majtas, por në të djathtë të spektrit.

Ai thotë se ka bërë llogaritë dhe i kanë dalë vetëm 6.8 përqind të buxhetit të bashkisë. Por i ka bërë llogaritë gabim.

Sondazhet më të fundit të Institutit Piepoli e tregojnë qartë se nëse opozita shqiptare do të vazhdonte të ishte e bashkuar, do të ishte një forcë mëse dinjitoze dhe e madhe për të kundërshtuar pushtetin e gjatë të socialistëve. Kush ja ka fajin që vazhdojnë të "masakrohen" me njëri-tjetrin?

Kundërshtojnë rritjen e pagave, shpërblimet, rritjen e investimeve, mbështetjen e biznesit, kundërshtojnë mbështetjen financiare të shtresave në nevojë, dhe çdo rritje tjetër që mundëson përmirësimin e jetës së shqiptarëve. Këtë e bën vetëm partia e “djathtë”, që e ka emrin Partia Demokratike në Shqipëri.

Ka një debat këto ditë lidhur me një shpërblim që policia ka dhënë për ata që japin informacion për autorët e sulmit me armë ndaj televizionit “Top Channel”. Vetëm 24 orë pas ngjarjes së rëndë, Policia e Shtetit njoftoi se vendoste në dispozicion të atyre që japin informacion për autorët shumën 100 mijë euro duke ruajtur edhe anonimatin.

Tirana ishte beteja më e madhe për zgjedhjet e 25 prillit, por duket se për zgjedhjet vendore të 14 majit ajo është shndërruar në një formalitet. Beteja e dikusrshme është shndërruar në një garë ku midis mbrojtësist të titullit të kryebashkiakut dhe tre sfidantëve të tjerë, ka një hendek të madh si në vota por dhe në spikatjen që kanë përballë qytetarëve.

Ndoshta lajmi më i trishtë jo vetëm për të djathtën shqiptare që nuk u bë kurrë e djathtë në 32 vite post-komunizëm, por dhe për të gjithë shqiptarët ka qënë dita kur PD, partia më e madhe opozitare u katandis zyrtarisht në një parti minore. Duke na treguar se opozita është shuar

Ka një përpjekje për të demonizuar atë që e quajnë “paaftësi” të Partisë Demokratike zyrtare për të mos kandiduar në 61 bashki. Në fakt, ata që e thonë këtë nuk është se janë të dëshpëruar. Janë dukshëm të gëzuar, po aq sa Berisha

Entuziasmi i mediave pranë Berishës dhe Metës për disa dorëheqje apo tërheqje të kandidatëve të PD-së në disa bashki, ëshë një shenjë se vërtetë BF-ja e shikon realisht Partinë Demokratike si një rival politik potencial.

Në kënetën ku, prej vitesh, ka rënë PD, aty ku kasta sunduese i ka zënë frymën mbështetësve njësoj siç shkurret i zënë fryemëmarrjen ujit, kanë zënë shtresë edhe disa mite, që, sikundër sedimentet poshtë ushqejnë shkurret sipër, edhe këto mite ushqejnë pushtetin e kastës sunduese