Liljana i kishte shumë për qejf tropojanët e Tiranës gjatë asaj periudhe; aq sa edhe Sokolin e kishte bërë njëfarë maxhordomi për ta. Nuk u kuptua kurrë qartë pse: A i mungonte njeriu i Alpeve që nga momenti kur Vita- e ëma, i kishte folur për ata burra shtatlartë të Tropojës?, apo ajo thjesht luante me ta si ‘Zonja me kone’?.

Halli me zorraxhiet kushurira të Lea Ypit është se e teprojnë, ndotin ambjetin, nuk i flakin plehrat në kazanin e duhur, nuk i vjellin helmet në legenin e përshtatshëm, nuk e centrojnë si duhet brimën e bythës me brimën e hales allaturka.

Nuk është e thënë që, të drejtosh një parti politike, apo një qeveri me ministra kukulla, dhe të mos ecësh në “gjurmët e idhullit tënd shpirtëror”.

Polemika që hapi rileximi i komedisë « Prefekti » të Besim Levonjës (1948) nga aktorët e Teatrit Kombëtar, na shfaqi edhe njëherë pamjen groteske dhe karikaturore të politikës shqiptare.

Mësova se ARMO po shitet si skrap dhe nën boshllëkun e një ndjesie njerëzore psherëtiva: Vdiq! Ndokujt i duket çudi që thuhet Vdiq për një dinosaur që për eshtra ka kulla, kapriata dhe për deje rrjete tubacionesh të gjitha metalike, për stomak rezervuar të mëdhenj; gjithçka metalike, më së shumti çeliqe special dhe metale të rralla

Ndoshta mund të duket si një analizë provukuese, por në fakt nuk është kështu! Dikush ndoshta mund të thotë më të drejtë: pse i jemi borxh Kosovës? Po i jemi borxh për modelin e rezistencës që popullsia shqiptare e kësaj zone i ka bërë regjimit serb kundër asimilimit! 

Kjo foto i përket fundit të viteve ‘70. Në shtëpinë e Enver Hoxhës është Sali Berisha. Është ftuar personalisht nga Enver Hoxha, me rekomandim të nuses së djalit të tij, Liliana Hoxha, me të cilën kishte miqësi personale pasi ndanin dhe pushimet bashkë në Pogradec.

Pashallarët blu të të rënë nga vakti në Partinë Demokratike po shfyrjnë dufin ngaj Bashës. Kjo shfryrje dufi ngjan si në fabulën:”Nëm atë që  s’ma ke!”. Basha nuk ka asnjë faj për rënien e tyre nga vakti dhe ata e dinë mirë.

Gati një javë para takimit të paralajmëruar nga Sali Berisha, që e quan “Kuvend i PD-së” dhe dy javë para takimit që ka thirrur Lulzim Basha që e quan “Kuvend i PD-së”, gjërat sërish janë të paqarta. Grupet që shpallin se baza është me Berishën, ndërkohë që njerëzit e Bashës thonë që strukturat e PD-së janë për 18 tetorin, sërish kanë mbetur në logjikën e shantazheve dypalëshe.

Tani që Gjykata Kushtetuese shpalli vendimin për rrëzimin e kërkesës, që kontestonte zgjedhjet lokale të qershorit 2019, del më e qartë panorama e përgjegjësisë së rëndë politike të atyre, që atëherë udhëhiqnin dhe përfaqësonin opozitën.

“Foltorja” në vetvete është një lëvizje pa të ardhme. Ajo është e destinuar të dështojë. Më 11 dhjetor do të arrijë pikën maksimale të vlimit dhe, me kalimin e dehjes, gjithçka do të zbehet dhe gradualisht do të rikthehet normaliteti.

Tetraplegjikët sot para Kuvendit ishin si një llampë e ndezur ndaj një administrate që shpesh rezulton pa veshë, pa sy, pa zemër. Jemi një vend i vogël dhe zemrën e kemi patur përherë të madhe, ndaj nuk shkon, të ecim drejt progresit e perëndimit të shumëëndërruar e ta humbim atë rrugës.

Tek dëgjoja të fliste në Parlament Lulzim Bashën, kryetarin aktual të Partisë Demokratike, të fliste për luftën ndaj korrupsionit dhe akuzonte “oligarkët dhe qeveritarët”, mëndja më mbeti tek këshilla që u dha prokurorëve të SPAK-ut. Ai u tregoi “rrugën se si të zbulojnë korrupsionin”, duke u thënë “ndiqni paratë dhe do të zbuloni kush i ka zhvatur ato nga xhepat e shqiptarëve”.

Nëse në fillim njerëzit e PD-së mundoheshin të gjenin atë të veçantën dhe mënyrën sesi do të mbrohej Berisha me etiketimin “Non Grata”, tashmë gjetja e mençur “Foltore” ka ndarë frikshëm demokratët në çdo fashë shoqërore.

Dhjetori nisi me furtunë, si për të paralajmëruar se dimri ka hyrë plotësisht, porse kjo klimë duket se i përshtatet më së miri zhvillimeve të prtishme në PD që kanë hyrë në faza të acarta. Dy kongrese për një parti janë shumë dhe situata bëhet gjithmonë e më përplasëse ndërsa afrohen datat ku dy palët do të synojnë secila më vete pronësinë e selisë blu.

Sali Berisha ka bërë të ditur se më 11 dhjetor do të ndërmarrë një operacion për tu rikthyer në politikën shqiptare. Një operacion politik i konceptuar siç di ai, pra jo duke zbatuar korpusin e rregullave, por duke shtyrë nëpërmjet influencës për të realizuar qëllimin e tij.

Sot dëgjova Sali Berishën që sulmoi ish- të persekutuarit politik, që sipas tij, kanë protestuar kundër qeverisë së PD, dhe që “nuk lëvizin as gishtin” tani që Berishës i ndodhi ky halli me SHBA.

Vendim anti-kombëtar: Partia Demokratike kërkoi sot, ndalimin e filmave para viteve 90.

Po të analizosh me kujdes figurën dhe “kontributin” e Sali Berishës, dhe ta krahasosh atë, me emrin, figurën dhe kontributin e Lulzim Bashës në Partinë Demokratike, rezuton se asnjëri prej tyre nuk duhet të jetë pas 11 apo dhe 18 Dhjetorit kryetar i asaj force politike. Shansi që i ka ardhur në “derë” asaj partie, nuk duhet humbur.

Foltoret e këtij po duken e po zhduken ‘gëmushave’ në një marshim si iriqi. Sot ndodhet në Tropojë. 24 vjet më parë ishte po aty, për herë të fundit. Atëherë dikush prishi korin e asaj foltoreje: Ishte Shkëlqim Haklaj, një adoleshent.