Në sondazhet që kam zhvilluar vitet e fundit në kuadër të Barometrit për Sigurinë Kombëtare, SHBA më ka rezultuar me kuotat më të larta pozitive ndër banorët e rritur të Shqipërisë. Aktualisht, 92% e tyre mendojnë se SHBA ka ndikim kryesisht/plotësisht pozitiv ndaj Shqipërisë.

Foltorja, sikur për të dashur të për të bërë një ndarje nga e kaluara e protagonistëve të saj, kërkon të gjej mishërim iluzionar tek konservatorizmi amerikan, kërkon të shkëputet nga termi vetëm "Demokratike", sikur për të thënë se demokrat është vetëm Basha, por ne jemi më shumë!

Një çast mbeta pa frymë. Një lëmsh më shtrëngoi kraharorin. Pash befas në kompjuter lajmin e ndarjes nga jeta të mikut dhe kolegut tim të shquar Shahin Kadaresë. Përpëlita sytë dhe e lexova lajmin e hidhur e të papritur disa herë. Nuk ishte krejt i papritur për mua. E dija që së fundi ishte i sëmurë rëndë. Por ishte e pabesueshme.

Për fat të keq në raportimin e tragjedive kemi shembuj të pafund të dhunimit të kodit të etikës dhe fare pak raste kur kodi etik respektohet.

Nuk kam pasur kurrë një qëndrim të plotë për dënimin me vdekje dhe nuk është ky sot shënimi im. Është një shënim për jetën dhe pasigurinë. Për sistemin që nuk funksionon dhe që në fakt jemi të gjithë të dënuar të jetojmë mbështetur në mendjelehtësinë e sistemit dhe tonën.

I kuptoj familjarët  e 8 vjeçarit që u godit në kokë me lopatë nga një 38 vjeçar dhe pastaj,  për t’ia hedhur paq me shoqërinë dhe drejtësinë, u gropos shpejt e shpejt në baltën përbri shtëpisë.

Ndoqa me një interes të veçantë, me thënë të drejtën vizitën e radhës të Kryeministrit tonë në Itali! Këtë vizitë e ndoqa me interes, sepse së pari edhe unë tashmë jetoj në Itali prej kohësh dhe janë pjesë e komunitetit tonë, por edhe për shkak të numrit të konsideruar të komunitetit tonë në Itali si dhe numrin e madh të çështjeve që mund të diskutohen!

Fakti që është ndarë nga Sali Berisha është një vendim i madh, që shënon fillimin e karrierës së tij politike. Ai mund të përfitoje lirshëm nga qëndrimet tona kundër Sali Berishës. Ky është një pastrim i madh dhe vlen më shumë se çdo gjë tjetër në politikën shqiptare. Shkëputja nga berishizmi, është një sistem i ri vlerash në shoqërinë shqiptare, sado vonë të ndodhë ai. Besnikëria ndaj berishizmit dhe notimi në kënetën e tij, është e vetmja gjë e vjetër në këtë vend, që për ironi të fatit është shpresë e çdo dështaku në Shqipëri.

Pas çdo ngjarje të rëndë që ndodh në Shqipëri, në rrjet nis e qarkullon ideja se këtij vendi i duhet edhe njëherë një si Enver Hoxha, “që ta bëjë zap Shqipërinë”.

Ajo që po ndodh nga shtatori, pra kur Sali Berisha është përjashtuar nga grupi parlamentar i Partisë Demokratike, është zhvillimi më i rëndësishëm politik që prej vitit 2013 brenda së djathtës. E gjitha kjo që ka ndodhur u majis në këto përmasa, pikërisht se dorëheqja e shpallur nga Berisha kur humbi zgjedhjet ishte vetëm një teatër dhe nuk ka qenë asnjë minutë reale

Ndrësa gazetarët përpiqen që të sjellin të vërtetat e ngjarjes tronditëse të Mateos, djaloshi vetëm 8 vjeç i vrarë nga fqinji i tij, le të sjellim në mendje problemet e mëdha që kemi me trajtimin e fëmijëve: Diku i trajtojmë si të mëdhenj, duke ua djegur “me benzinën” e mëndjelehtësisë sonë vitet e çmuara të fëmijërisë (sikur mezi presim që ata të rriten, të bëhen të famshëm, të pasur, e të zotët që të na rregullojnë e të përmirësojnë dështimet tona!) e diku tjetër i braktisim, në emër të një “të ardhmeje më të mirë”.

Me Partinë Demokratike, ka ndodhur e paimagjinueshmja. Ish-kryetarin e shpall “non-grata” një shtet aleat, (SHBA), kurse kryetarin aktual e ka shpallur me kohë “non-grata” baza e partisë.

Rreth 47% e shqiptarëve e ndjejnë veten të përfaqësuar nga institucionet e qeverisjes qendrore. Ndërkohë, vetëm 30% mendojnë se qeveria qendrore është pak ose aspak e korruptuar.

Ndërsa i është vërvitur me gjithë taborret e tij për ta përzënë nga kreu i PD, Berisha në fakt duhet të ndihet krenar për ish beniaminin e tij. Si ai dikur, edhe Bashën vetë, nuk mund ta shkulë dot askush më, pasi ka arritur të kapë fronin e pushtetit në parti.

Që konflikti në PD mes Sali Berishës dhe Lulzim Bashës për lidershipin po shkon drejt përplasjes finale, këtë fakt askush nuk e mohon. E themi këtë pasi akuzat dhe kundërakuzat ndaj njëri tjetrit po lëvizin me shpejtësi drejt niveleve më të larta, aq sa mund të quhet një situatë e pakthyeshme në pikën fillestare, kur palët “bashkëjetonin” në qetësi me njëri tjetrin në PD.

Denimi me vdekje nuk eshte zgjidhja!

Pas skandalit të djeshëm të “Fiks Fare”, që demonstroi se si një gazetare plotësoi pa pengesa formularin për të qenë delegate në Kuvendin e PD, një nga zëdhënëset e radhës së “Foltores” u përpoq të mbulojë skandalin, duke shpjeguar se përveç delegatëve, ka plot demokratë që kanë dëshirë të plotësojnë formularin, por ata do të filtrohen për të shkuar në Kuvend.

Ja pra të gjitha këto janë gropa të hapura ku ne i varrosim të gjallë fëmijët tanë. Ndaj fshi lotët, mbyll gojën, hap mendjen dhe vepro për fëmijët e atdheut tënd!

Ilir Meta, ka folur për herë të parë pas shumë kohësh, por nuk ka hapur “Kutinë e Pandorës”. Duket se e ka lënë për një herë të dytë. Por edhe pse ka folur pak, Meta, ka shpallur vdekjen e LSI-së, natyrisht pa dhënë dëshminë e “mjekut ligjor” por ka folur si baba real i saj, të paktën, që nga sot njerëzit duhet t’i shkojnë për ngushëllime.

Nëse do mendonim se kundërshtitë, fjalimet, shkëmbimi i shëmtuar i batutave të pafundme mes parlamentarëve shqiptarë kapën fundin me shtesën e legjislacionit të shkuar, jemi gabuar paq.