Ka disa kohë që mbështetësit mediatik të Sali Berishës duan të gjejnë një homolog anti-amerikan të Doktorit, pas shpalljes së tij non grata.E nisën me krahasimin me Fatos Nanon, më pas përmendën Gruevskin, Liviu Draganea-n e Rumanisë, e sot dolën tek Andreas Papandreu.Duke na e sjellë si një “shembull” të të ndëshkuarit nga Amerika e për ta krahasuar me Sali Berishën.

Çdo gjë e re që lind, çdo gjë e re që ndërtohet për të mirën publike, çdo nismë dhe projekt i ri, merr vetëm mallëkimin dhe përçmimin e opozitës. Si e vjetra ashtu edhe e reja (opozitë) kanë të njëjtën vazhdimësi, të njëjtën linjë me paraardhësit.

Ermonela Jaho dhe Plaçido Domingo u përpoqën me shpirt e me zemër që të bëheshin kumbarët fatndjellës të institucionit të rëndësishëm, por me gjithë sharmin, talentin, famën dhe zemergjerësinë e tyre, përurimi, në vend që të ishte një festë e të gjithëve, një festë e gjithë Tiranës, edhe pse pamundësisht e pranishme në sallë, u kthye në një privilegj për pak vetë, rrethuar me policë e siguri, me fishekzjarre në fund që trembën e bënë të zgjoheshin nga gjumi zogjtë e shumtë që flinin në pemët rreth TKOB, që më shumë se një festë e bukur, krijuan skena të frikshme si të “Zogjve” të të madhit Hitchckok

Të kulmosh në gjykim se PD ka kundër Amerikën apo që PD nuk fiton duke pasur kundër Amerikën, merr përsipër një barrë të rëndë. Kjo jo sepse shigjeton Amerikën, por se përmes një ideje të tillë iracionale e zhyt PD në një llum nga prej ku është shumë e vështirë të dilet

Në podiumin e vajit që dominon sot sagën Berisha në PD, hipin e zbresin gjithfarë personazhesh.

Në Shqipëri, u bë gjithçka për të penguar drejtësinë. Që nga Kryeprokurori i Përgjithshëm Adriatik Llalla, të cilit edhe pse ju dha mbështetja për të nisur hetimet ndaj “Peshqve të Medhenj” ai i refuzoi. Madje akuzoi ambasadorin Donald Lu se i ka kërkuar të arrestojë Ilir Metën. Por përpara kësaj Llalla shkarkoi grupin e prokurorëve që erdhën nga trajnimi në SHBA, e që morën mësime se si ndiqet pasuria e “ të paprekshmëve”.

Kjo që po i ndodh PD, Partisë së Punës ka filluar t'i ndodh në vitin 1991. Kur ajo filloi të reformohej realisht duke u transformuar ngadalë por me siguri drejt një partie me rregulla demokratike, me objektiva për ekonominë e tregut dhe orientimin perëndimor, mbeti një zonë e errët brenda saj që ende nuk është tërësisht e korrigjuar.

Nuk ka asgjë të lavdishme në vendimin e Lulzim Bashës për të nxjerrë jashtë grupit të Partisë Demokratike Sali Berishën, përveç faktit që ai ka zgjedhur të mbrojë prapanicën e vet, duke shitur doktorin.

Kryetari aktual i PD-së Lulzim Basha, për muaj me radhë ka luajtur me mesazhet amerikane por pa u shprehur asnjëherë si duhet, përveç sloganeve të zakonshme për demokracinë. Pak orë para nisjes së legjislaturës së 10-të, ai arriti të godasë rëndë mentorin dhe paraardhësin e tij Sali Berisha në një nga mënyrat më cinike të mundshme, duke e lënë jashtë radhëve parlamentare të PD-së.

Në katër zgjedhje të njëpasnjëshme, të përgjithshme dhe lokale, Lulzim Basha ka bërë çdo gjë të mundshme për të humbur dhe ka realizuar me përpikmëri çdo gabim të mundshëm.

Përjashtimi i Sali Berishës nga grupimi parlamentar i Partisë Demokratike, duket si një gjë e stisur, më tepër se një vendim zyrtar i asaj partie politike seroze. Kjo për faktin sepse, gjë e saktë  dhe e besueshme, do të ishte në rast se Lulzim Basha vendoste të përjashtonte nga partia njeriun e shpallur “non-grata”.

Në ditën e përmbylljes së detyrës sime si Ministre Drejtësie, ndjej dëshirën dhe detyrimin të shpreh përmes këtij mesazhi mirënjohjen e thellë për të gjithë bashkëpunëtorët, mbështetësit apo edhe kritikët e vërtetë që qëndruan krah këtij rrugëtimi të bukur e sfidues në krye të Ministrisë së Drejtësisë.

Më 25 prill, rreth 655 mijë shqiptarë votuan për PD-në dhe aleatët e saj të vegjël (këtu përfshihen edhe disa mijëra votues të dathtë që mund të jenë ngatërruar me fletët e votimit të tipit fjalëkryq, e për rrjedhojë, votat u kanë rezultuar të pavlefshme)

Qëllimi i vetëm i Sali Berishës këto kohë është të mos jetë i qartë. Ai kërkon vetëm të mbajë njerëzit të karikuar kundër Lulzim Bashës, duke u ofruar opsione të ndryshme, por jo ndonjë datë përballje apo ndonjë rrugë përballje.

Paska shkruar LB, se unë kam ndryshuar qëndrim në lidhje me djegien e mandateve, duke nxjerr nga konteksti dhe nga zhvillimet e kohës një fjali të shkëputur nga një intervistë shumë e gjatë që thotë krejt të kundërtën. Ky është mashtrim, d.m.th e vetmja gjë që LB bën dhe e konsideron si punë.

Këta s’mund të bëhen dot reformatorë, ndaj janë të shtrënguar të zgjedhin krah ose me grupin e Bashës, ose me grupin e Berishës, grupe këto që, (siç do i shohim) do jenë të mbështetura dallueshëm në krahinizëm, solidaritet fisnor ose nepotizëm. Në mos ndodhtë kjo, PD do shkrihet, do shpërbëhet, nuk do egzistojë më!

Megjithëse ia shprehu babait të tij politik, dashurinë e përjetëshme edhe me shkrim në librin “Misioni im”, Lulzim Basha u detyrua pas 25 prillit që ta vriste atë. Duke zgjedhur mes SHBA dhe Sali Berishës, anën e aleatit strategjik të Shqipërisë dhe të PD, Lulzim Basha i hapi më në fund vetes dhe opozitës shqiptare një prespektivë të re politike për të ardhmen.

Është e sigurtë dhe koha do ta tregojë shumë shpejt se, vendimi i SHBA për të shpallur Sali Berishën dhe Familjen e tij non grata, mbështetet mbi një grup provash dhe faktesh përvëluese, të cilat konfirmojnë përtej çdo dyshimi përfshirjen e Sali Berishës, dhëndrit, Argitës dhe Shkëlzenit në korrupsion madhor, në përdorimin e pushtetit për t’u pasuruar, në pastrim parash, falsifikime, skema klienteliste etj.

Pas dështimit që Berisha pati në Grupin Parlamentar, ku arriti të marrë vetëm tre deputet të pranishëm në takimin e tij të parë, duket se ka kthyer sytë nga aleati i tij politik Ilir Meta. Ky i fundit i ka dalë sot në krah, duke u bërë thirrje demokratëve të bëhen me të.

Ndërsa një tjetër sëmundje po prek sic “xylella fastidiosa”ka prekur ullinjtë e bukur të Salentos në Itali, eksponentë të Partisë Socialiste. Vetëkënaqësia e disa drejtuesve, ministrave e deputetëve të PS, në fjalimet në Kuvend, përshkrimi i jetës së lumtur dhe arritjeve në Shqipëri, na prezantonte si të ishim në vendin më të pasur e më të begatë të Europës, e jo në të kundërtën.