Ilir Meta duket se ka një fiksim për të prodhuar armiq të Edi Ramës, një vit para çdo palë zgjedhjesh parlamentare.

Prej muajsh, qëkurse ka hyrë në zyrën e kreut të shtetit, Ilir Meta vazhdon të flasë dhe të sillet jo sikur është President i vendit, po sikur është një eurodeputet, që një shërbim nga ata më banalët e të zakonshmit, e ka hedhur nga Strasburgu a Brukseli për disa ditë në Tiranë, për të dhënë ca mend e këshilla, e për të ikur sërish nga ishte nisur. Vazhdon të bëjë politikë nga ajo më e keqja, të heqë nga vetja çdo përgjegjësi, dhe të mbajë ndezur një sherr të vazhdueshëm me maxhorancën.

Shqiptarët në Maqedoni kanë fituar një premtim për një kryeministër shqiptar, nëse krijohen kushtet në 100 ditët e fundit të mandatit, e cila duket se është një mënyrë për ta tejkaluar retorikën e fushatës zgjedhore të Ali Ahmetit. Por përtej kësaj shqiptarët kanë fituar pozita të forta politike duke marrë kryesimin e Kuvendit, Ministrinë e Jashtme Ministrinë e Financave dhe zëvendëskryeministrin e parë.

Përse kur thua “Lalëzi ”, mëndja të shkon tek Ilir Meta ose tek Lulzim Basha, tek Sali Berisha apo tek ndonjë tjetër oligark i asaj kohe, kur pushtetin e kishte në duart e tij 1 njeri i vetëm. Janë dy fjalë, dy emërtime, janë dy vende magjike të hapësirave tona turistike, nga ku dy konkurentët aktualë të ish- opozitarizmit, kanë rezidencat e tyre, kanë vendbazimet e familjeve të tyre, apo dhe destinacionet nga ku dëfrejnë të rinjtë dhe të rejat e forumeve të tyre.

Italia është vendi që na ka qëndruar pranë sa herë kemi qenë në momentet më të vështira.

Astrit Patozi: Si i bëhet të sigurohen ditëlindjet për të mos u keqpërdorur politikisht, njësoj siç sigurohen paditë në gjykata, që zullumi të paktën të ndalet përkohësisht?

Mu desh të rrija 54 orë me sy nga Kakavija, deri të dielën në mëngjes, dhe fizikisht në Gjirokastër, pasi motra ime dhe burri i saj i sëmurë, u bllokuan aty. Ishte e pamundur t’i ndihmoje.

Pasi kaloi fundjaven ne Himare e Pilur duke pire raki, Ilir Meta veshi sot kostumin e Presidentit dhe doli ne nje konference shtypi per te leshuar akuzat e rradhes ndaj Edi Rames dhe qeverise shqiptare.

Theodhora, një grua mbi të 70-at, me dy qese të tejmbushura në supermarketin e rrugës kryesore në Dhërmi dhe me një bastun të dyshimtë, për t’i siguruar mbështetje, po tentonte te merrte kalldrëmin e parë që të çon për tek kisha e Shën Mërisë në qendër të fshatit.

Pamjet e ditëve të fundit nuk janë pamje të jashtëzakonshme të një situate të zakonshme, përkundrazi. Bota sot po jeton në mes të një pandemie që ka vendosur rregulla të reja jetese e lëvizje, që ka rikthyer kufinjtë mes shtetesh e kontinentesh. Jo vetëm kaq, por ka zhdukur solidaritetin duke çuar në pikëm që secili sheh veten. Natyrisht që kjo ka krijuar tensione edhe mes vendeve themeluese të BE.

Pikërisht atëhere kur po mendoja se ky gusht do të kalonte pa ndonjë ngjarje të jashtëzakonshme, sepse në gusht gjithmonë do të kemi ndonjë të tillë që ka sfond herë nacional romantik e herë mund të jetë një provokim banal gjithnjë me një mbështjellje konflikti e provokuar kryesisht nga fqinjët tanë në jug ose nga shqiptarë folklorikë që bëjnë heroizma pa ide, ndodhi kjo që po shohim në Kakavijë

Ditët e fundit, ne më në fund kemi filluar të flasim përsëri për Jugun. Kam lexuar në lidhje me këtë analizë të të gjitha llojeve dhe propozimeve të efektivitetit të caktuar, shumë prej të cilave bazohen në burimet e vëna në dispozicion nga politika e re Europiane.

Mero Baze: Duhet ta marrin me qetësi, të bëjnë tamponin, të prodhojnë një radhë për kufirin tonë përmes “e-albania” dhe të shkojnë drejt kufirit, vetëm ata që mund ta kalojnë atë brenda ditës.

Nga shëndetësia te ndërtimi, nga media te karburantet, nuk ka mbetur sot asnjë “oligark” i sulmuar nga PD që të mos ketë marrëdhënie financiare me çiftin Basha-Berisha. Nëse kjo gjë ndodh tani që ata janë në opozitë, çfarë mund të ndodhë nëse do të fitonin zgjedhjet e do të merrnin përseri pushtetin?

Replika e ish ministrit të Shëndetësisë ilir Beqaj ndaj ish deputetit të LSI-së, Petrit Vasilit.

Heshtja e parë që dhimbte e Sali Berishës, ishte për propozimin e Lulzim Bashës për lista të hapura. Edhe pse Basha dhe ekipi e vet, e paraqitën atë si një lëvizje të fortë, që do kapte mat Edi Ramën, Sali Berisha heshti. Asnjë fjalë për të.

Shqipëria, falë Zotit, është trualli ku,në përgjithësi, nuk ndodh asgjë. Është një vend normal me demokraci mediokre, me një jetë ekonomike që vjen duke u përmirësuar dhe me zhgënjimin qëngjet me atë të pjesë tjetër të botës ndaj demokracisë dhe sistemeve politike apo krizave të njëpasnjëshme që po përëriten me një ritëm të paimagjinueshëm.

Debati fals në komisionin Nishani, nëse duhet të ketë një mandat tjetër parlamentar për Berishën, vetëm sa kërkon të japë në publik imazhin se partia po përballet më në fund me një “temë me peshë”, me një “patate të nxehtë”. Në fakt të gjithë janë me vonesë në PD, kur është fjala për Berishën. Të paktën shtatë vjet vonë!

Marreveshja e 5 qershorit mes Partise Socialiste dhe Partise Demokratike, risolli opoziten jashteparlamentare ne shinat e normalitetit, pas nje periudhe te tensionuar qe kulmoi me djegien e mandateve dhe protestat e dhunshme.

Në ditën e Rinisë, kryetari në detyrë i shtetit shqiptar Ilir Meta, ka gjetur rastin të dalë hapur me një thirrje sa antikushtetuese, aq edhe antiligjore, që në rastin më të parë, çdo organ prokurorie në cilindo vend tjetër demokratik, do ta kishte marrë në ndjekje penale. “O sot o kurrë”, u kërkon si kryetar shteti Ilir Meta, rinisë. U kërkon të ngrihen kundër shtetit, kundër qeverisë, kundër rendit kushetues.