Tashmë është bërë një ritual i përjavshëm protesta e “Rithemelimit” bashkë me atë të Partisë së Lirisë, përballë selisë së Parlamentit të Shqipërisë. Sa herë që ka seancë parlamentare, Berisha e pas tij Meta, nisin ‘skalionin’ e parë të protestuesve me mandat deputeti, ata që kanë mbetur ende pa u përjashtuar nga punimet e Kuvendit për shkak të sherreve banale që bëjnë në sallë, pasi hyjnë me një qëllim të vetëm në sallën e legjislativit, atë të tentativës për bllokim të seancës.

Kandidati i Berishës për zgjedhjet vendore të 14 majit, Luçiano Boçi u shfaq sot në krah të Ilir Metës në një takim me strukturat vendore të Partisë të Lirisë në Elbasan. E teksa sot janë në të njëjtën llogore, jo shumë kohë më parë, Boçi dhe Meta akuzonin njëri-tjetrin për afera korruptive dhe madje dhe për tentativa vrasje.

Ka një perceptim jo të plotë në opinion, kur zhvillohet debati mbi gjendjen në Partinë Demokratike. Njerëzit që përgjithësisht komentojnë në televizione, janë më së shumti deputetë, apo përfaqësues të atashuar të foltores. 

Sot Sali Berisha e konfirmoi para sallës së Kuvendit, se nëse vendimi I Gjykatës së Tiranës më 3 Mars, nuk është në anën e tij ai do hyj me njerëz brenda në parlament dhe pastaj do marshoj drejt shtëpisë së Edi Ramës në Surrel. 

Sot në shesh protestuan 300-500 demokratë. Dikur kaq persona i mbidheshin Azem Hajdarit kur furnizonte makinën në një pikë karburanti. Ky është niveli më i ulët historik që nga 1990 deri më sot. As protestat e shoqatës Sazan Gurit nuk janë në këto nivele, sepse me protestat e Adriatik Lapës apo Endri Shabanit nuk krahasohen dot sepse ata kanë mbushur sheshin ‘Skënderbej’.

Ndërsa kemi hyrë në fazat finale të një beteje elektorale, çka bën përshtypje është se shumë pak diskutohet për zgjedhjet vendore, për kandidatë e platforma, për konkurencë apo strategji politike. Bisedat derivojnë nga zgjedhjet e kandidatët tek çështjet e vulës e të logos, te përplasjet brenda familjes politike e përbetimet për revolucion

Çfarë u mendua si punë e ligë që do të shkonte fundit afër për punë ditësh, është kthyer në një makth botëror që po luhet në skenë me aktorë reale prej një viti. Kur makineria ruse e luftës, avionët ushtarakë, raketat e tanket sulmuan Ukraninën, shumëkush gjykonte vetëm për kushtet poshtëruese të paqes që do t’i imponohej viktimës.

Ilir Meta është paraqitur sot në dyert e SPAK për tu marrë në pyetje rreth një historie të rënd korrupsioni që lidhet me një nga bashkëpunëtorët e tij më të afërt, i përfshirë në një skemë mashtrimi për mbledhjen e borxheve të ish kompanisë CEZ në Shqipëri, realizuar fal mbështetjes politike nga Ilir Meta në kohën që qeveriste në koalicion me Sali Berishën. 

Sot ka ndodhur një ngjarje e rëndësishme, por që natyrisht nuk është aspak e re. Ilir Meta, është pyetur në Strukturën e Posaçme Kundër Krimit të Organizuar dhe Korrupsionit, për të ashtuquajturën aferë “CEZ-DIA”

Duke qenë se këto ditë më duhet ta kaloj kohën në shtëpi për aryse shëndetësore, kam luksin të humbas kohë edhe duke lexuar e dëgjuar për mënyrën se si e humbasin kohën qindra mijëra shqiptarë.  Po flas për një fenomen që unë po e emërtoj si Luizeri. Bëhet fjalë për eksperimentin social BBVIP.

U ngritën sërish në gjoja protesta. U mobilizuan sërish (pas urdhërit nga Berisha) për të protestuar ndaj qeverisë dhe kryeministrit Rama. U ngritën ata që marrin rrogë në muaj sa 25 pensione punëtori, u ngritën ata që firmosin në 4-5 bordero dhe sërish janë të pakënaqur nga Edi Rama.

Zhurma shurdhuese e opozitës mbi çështjen McGonigal ka errësuar të vetmin skandal real që ka prodhuar deri tani kjo ngjarje. Bëhet fjalë për deklaratën e kryeminstrit Rama se nuk ka shanc që opozita të ngrejë komision hetimor mbi këtë çështje. Nëse ka një deklaratë realisht skandaloze nga ana e qeverisë për rastin McGonigal është pikërisht refuzimi publik nga shumica për të lejuar komision hetimor nga opozita.

Të gjitha të tjerat që i përkasin një fushe beteje për zgjedhjet e 14 Majit, mungojnë. O nuk kanë ardhur ende, o kanë tentuar por janë ndalur rrugës. Dëshmia e parë e fushatës (flamuri dhe kali) vjen me frikën se këto do të jenë simbolet e luftës së Opozitës për zgjedhjet e fuqisë lokale të 14 majit. Në inversin e tyre, simbolet kanë lidhje të ngushtë me njëri tjetrin: Të dy figurinat janë totemë.

Në fakt dhe unë si shumë të tjerë, ngaqë Mimikën e lidhnim gjithmonë me Ndrekë Lucën, e dija se ishte nga Shkodra. Dhe aty nisi të më tregojë historinë e saj

Është konstatim fatalist historik që ditën e rrëzimit të monumentit të diktatorit Hoxha, të bësh një bilanc të “enverizmit” mes nesh. Fryma, metodologjia e tij për të mbajtur pushtetin me çdo mjet në rrethanat e “demokracisë dhe pluralizmit”, ka vdekur apo është ende gjallë?!

Ndër vite, Dashamir Shehi, një nga themeluesit e PD-së dhe ish-zv.Kryeministër i saj, është përmendur shpesh si kandidat potencial për Bashkinë e Tiranës. Më së fundi, kandidimi i tij mund materializohet, meqë tani është shpallur edhe koalicioni LZHK-Bindja Demokratike (ku politikanë kryesorë janë Dashamir Shehi dhe Astrit Patozi, të dy politikanë të shquar të së djathtës në tri dekadat e fundit)

Aksioni politik, që ka ndërmarrë javët e fundit Sali Berisha, kryetari i grupit politik brenda PD-së njohur si “Rithemelimi”, është mbiquajtur prej tij revolucion. Pa dashur t’u përsëritet koncepti i revolucionit, e marrë apriori prej mbështetësve të afërt, tashmë ky koncept ligjërohet nga e gjithë piramida e tyre.

Gazetari i njohur Robert Goro, shpërndau sot në faqen e tij në rrjetet sociale numrin e gazetës së parë “Tribuna” e cila është një nga mediat më serioze në gjuhën shqipe. E që pasqyron problemet e shqetësimet e emigrantëve tanë në Greqi si dhe politikën mes dy vendeve. Në faqen e parë të “Tribunës” së parë, që i përket vitit 2004 spikat titulli: “Opozita kërkon qeveri teknike”

Plot 32 vite më parë u rrëzua busti i diktatorit Enver Hoxha, që zyrtarisht shënoi dhe shembjen e komuniznit në Shqipëri, si vendi i fundit që e kreu këtë akt në tërë Europën Lindore