Gabriel Escobar, zëvendës ndihmës sekretari i SHBA për Çështjet Evropiane dhe i dërguari i Posaçëm për Ballkanin Perëndimor, po qëndron 24 orë në Tiranë, para nisjes zyrtare të fushatës elektorale, për t’u dhënë një mesazh të qartë qeverisë dhe partive politike, lidhur me integritetin e kandidatëve dhe rëndësinë e standardit të zgjedhjeve. 

Prej ditësh flitet mes mosbesimit dhe euforisë për rritjen e pergjithshme të rrogave. Nuk dua të besoj që kjo është një tautologji elektorale se do ishte e rënde e as ata që nën zë apo me  zë thonë se po ndodhi shkojmë në bankarotë.

Brenda PD aktuale, ka një rrymë e cila është thuajse hapur kundër mundësisë së rikthimit të Bashës e këtë e argumentojnë me faktin se ai nuk ka çfarë të sjellë më në PD, sepse ai i pati të gjitha mundësitë dhe nuk diti t’i përdorte. Në këtë grup bëjnë pjesë ata që bëjnë llogari personale të forcës dhe pushtetit dhe mbeten në një dilemë të thellë mes Bashës e Berishë.

Avokati më i fort i Sali Berishës sot për sot, nuk është francezi 71 vjeçari Jean Yves Le Borgne, i cili as nuk denjoj ta takoj dhe as nuk pranoj të shkoj në Shqipëri për klientin e tij.

Ka qenë një kohë kur në Tiranë, Durrës, Shkodër, Korçë e gjetkë, nëse doje të takoje njerëzit e duhur, ata gjendeshin me siguri në bibliotekë. Ka ardhur një kohë që kudo në Shqipëri, nëse do që t’u fshihesh njerëzve, mund të ndryhesh në bibliotekë sepse aty nuk të kërkon askush.

Të vetmit që kanë mbi 2 muaj, që “rrani ujin në havan”, premtojnë dhe akuzojnë krahun kundërshtar për zgjedhjet  e 14 Majit, janë kandidatët dhe kreu i Foltores Sali Berisha.

Edmond Spaho është një politikan i vjetër, madje shumë i vjetër, megjithëse nuk ka bërë asgjë që të mbahet mend, nuk ka kryer kurrë një aksion politik, nuk ka hedhur asnjëherë një tezë politike, kurrë nuk ka mbrojtur një filozofi politike

Opozita nuk e prish më gjakun nëse do t’i fitojë apo jo zgjedhjet e 14 majit. Kjo edhe për faktin sepse opozita i ka shitur zgjedhjet. Flas për opozitën e Berishës, foltores sepse pjesa e Alibeajt, ajo që mban siglën zyrtare të PD-së është pothuajse e pallogaritshme për numrin e kandidatëve që ka paraqitur.

Pa mbërritur në limitet e afateve ligjore, Ilir Meta shkoi e dorëzoi për Tiranën një listë kandidatësh për Këshillin Bashkiak sipas marrëveshjes me Sali Berishën. U deshën më pas një mori memesh e gallatash që Berisha ta thërriste Metën në zyrë nja tre herë dhe kësisoj lista me ‘gjenitë’ u shkartis me të Rithemelimit

Dje mjetet presidenciale të informacionit, Radio dhe Televizioni, transmetuan një lajm mbi takimin e Sali Berishës me Tomë Berishën. (Toma është një officer i dalë në lirim në Kroaci, ish kryetar i Partisë Demokratike atje). Sipas lajmit, Tomë Berisha, ka propozuar para Sali Berishës që të ndërtohet një Ushtri Mbarëkombëtare Shqiptare

Çdo ditë në orën 12 thuajse gjithë televizionet japin lajm konferencën për shtyp të Sali Berishës, për të vrapuar disa orë më vonë të japin live dhe daljen e tij të dytë për prezantimin e një kandidati ku më së paku flitet për të.

Realiteti i foltores që krijoi më pas zombizmin politik në një subjekt elektoral së bashku me Ilir Metën, e që si “bri” ka jo partitë e tjera të opozitës, por një përbindësh politik siç është Beleri i Himarës, megjithatë është një fakt real

Sali Berisha ka kohë që jeton me makthin, sipas të cilit SHBA përmes ambasadorëve të saj në Tiranë po kërkon tek prokurorët dhe gjyqtarët që ta arrestojnë dhe ta fusin në burg.

“Nacionalizmi nuk e përfaqëson zgjimin… e vetëdijes së kombeve; nacionalizmi shpik kombe aty ku nuk ekzistojnë”, shkruante dikur Ernest Gellner, teoricieni i nacionalizmit. Më i hidhur në këtë konstatim ishte historiani Benedict Anderson që i përcaktonte kombet si “komunitete imagjinare”!!!

Kishte një mënyrë se si Sali Berisha dhe Ilir Meta tu jepnin pak më shumë shanse kandidatëve të tyre në këtë fushatë, duke ndenjur të tërhequr për shkak të ngarkesës politike që kanë dhe duke nxjerrë para qytetarëve vetëm kandidatët. Kjo sidomos në qytet e mëdha, ku ata shpresojnë të ketë një farë gare, dhe ku kandidatët e tyre edhe pse mund të mos jenë fitues duket se investojnë një lloj identiteti politik

Në ditët e fundit ka pasur një intervistë të Bill Klinton, ish-presidentit të SHBA-së, aq të lidhur me ne për shkakun e Kosovës. Ai, me një ndjenjë të pafshehur faji, tregonte me keqardhje se ishte njeriu që dikur i kishte dalë garant Ukrainës se do ishte e sigurt, nëse do sakrifikonte armët bërthamore.

Premtimi më i rëndësishëm që Lali Belo ka bërë deri më sot, është ai për transportin publik falas për qytetarët e bashkisë Tiranë, e cila përfshin 24 njësi administrative urbane dhe rurale. Deri tani jemi vetëm tek ideja që ky transport do jetë falas dhe që paratë do kursehen nga zëra të tjerë shpenzimesh

Për shumë arsye, vizita ime e tretë në Poloni në 15 vjet, mund të dukej e çuditshme. Motivet kanë qënë të ndryshme. Në janar 2008 mes një ftohti polar, me 6 orë me tren nga Berlini për në Varshavë, ishin ditë për t’u harruar. Herën e dytë, në qershor 2016, në Samitin e NATO-s, për punë, e menjëherë më pas fluturim në Paris për finalen e Europianit. Hera e tretë, si gjithmonë në pelegrinazh për kombëtaren

Nuk është e re sot dhe nuk do të jetë e as nesër, as në të ardhmen që përfaqësuesit e Presidentit dhe Departamentit të Shtetit amerikan në Shqipëri të ndajnë me publikun shqiptar qëndrimin e SHBA kundër personave të shpallur non grata, të cilët synojnë të marrin pushtet duke qenë vetë në krye të subjekteve elektorale ose duke vendosur marioneta që i komandojnë nga prapaskena

Duket sikur politikanët shqiptarët, të frymëzuar nga djalli e të pushtuar prej tij, me misionin e qartë për të lënduar qytetarët e tyre dhe të ardhmen e tyre, vazhdojnë të orientohen nga e keqja e të jenë kundër të mirës!