Arben Imami, një nga themeluesit e PD-së, më pas një nga armiqtë e më vonë një nga bashkëpunëtorët më të afërt të Sali Berishës, deklaroi se i vetmi që mund ta largojë Lulzim Bashën është doktori.

Loja mbetet e hapur, nëse mendojmë se mund të ketë një vijim. Por nëse nuk ka më Bond?  Atëherë është koha që të presim derisa të kuptojmë nëse kinemaja britanike po arkivon një nga sagat emblematike të historisë së saj apo thjesht ka lënë një fletë bosh për të rinisur një epokë të re Bond

Sjella e disa kundërshtarëve të Bashës është sikur de facto rrogën e deputetit ta marrin paradite me logon e PD e pasdite të sillen sikur të ishin jo vetëm jashtë saj, por kundër saj. Partitë politike nuk janë han me katër porta, paradite je me PD e pasdite sulmon me akuza kryetarin e saj.

Berisha kurrë nuk do të pranojë kompromise për të qenë Basha kryetar partie, pas  një “pabesie” të tillë. Por edhe Basha nuk mund të pranojë dorëheqjen nga posti i kryetarit, pasi ky do të ishte fundi i  karrierës  dhe jetës tij politike. Berisha është betuar se “do ta shfryjë tollumbacen që fryhu me dorën e tij para 16 vitesh”, dhe kaq mjafton që Lulzimi të shkundet, për të gjetur rrugë të reja për të fituar betejën e nisur.

Lulzim Basha i ka kujtuar në një deklaratë zyrtare Flamur Nokës, një prej atyre që ka bërë përpjetë në PD si dëshmitar i heshtur i korrupsionit të familjes Berisha, se ka quajtur “llum” i PD, ata që kanë abuzuar në pushtetin e PD, duke vjedhur në emër të pushtetit.

Ç’ka mund të krenohet ish-kryetari Berisha për demokracinë shqiptare është se ai vetë përbën një pjesë të historisë së saj dhe mund të thuhet se për shumë kohë ajo identifikohej me ish-presidentin, ish-kryeministrin dhe kryetarin karizmatik të Partisë Demokratike

Rexhep Qosja ka konstatuar se Albin Kurti ka kujtesë të fortë, ama Rexhep Qosja ende nuk e ka kuptuar se Albin Kurti (krejt i mban në mend), veç rrenat e veta nuk i mban mend.  Ty të parin të ka mashtruar Albin Kurti, z.Qosja!

Gjendja politike në Shqipëri po ndiqet me shpresë në Beograd dhe në Moskë. Dhe përsëri shpresa e tyre po mbështetet në një galloshe të vjetër antikombëtare: Sali Berisha. Në fakt, ata po kanë një shpresë të kotë për destabilizimin e Shqipërisë, dhe, shpresojnë kot, sepse Berisha nuk krijon dot destabilizim në Shqipëri.

Përveç aksionit të “protestave massive” që ka shpallur Lulzim Basha sot në selinë e PD-së, ka dy narracione të tjera paralele që gjallojnë në ambjentin politik shqiptar, duke lënë jashtë në këtë rast fenomenin e “Foltores”.

Analiza e Z.Arianit Muraçi në shkrimin “'New York Times', e djeshmja shkencore e Enver Hoxhës, 'Shqipëria e Madhe' dhe nevoja sot për dije dhe ndonjë patrioti” në disa media, më solli ndërmend një kronologji ngjarjesh për ato që janë quajtur “Miqësitë dhe Prishjet e Mëdha”.

Më shumë se dorëheqje dhe më shumë se largim, ikja e ish-kryepolicit Veliu ishte zgjedhje e kryeministrit Rama: një zgjedhje mes ministrit të tij të brendshëm dhe drejtorit të policisë.

Është mjaft kurioze të shikosh sot se kush dhe si reagon në politikën shqiptare, nga tentativat që dalin në sipërfaqe për një zhvillim të ri në politikën shqiptare.

Meqë disa "shërbëtorë" të shtetit nuk e kanë sensin e masës me publikimin e qejfit, fustaneve e kostumeve, në aktivitete ku nuk paguajnë asnjë lek as për biletën, madje hanë nëpër koktejle e shijojnë këngëtarë e filma falas, kur shqiptarët pritet që mes pandemisë e krizës energjitike të shtrëngojnë edhe më fort rripin, atëherë le të mendojë ligji!

Piter Lukas, gazetari i njohur amerikan me origjinë shqiptare përshkruan një bisedë me Sali Berishën, në vitet 90, kur e ka pyetur për një pasardhës të mundshëm në PD dhe Berisha I ka kujtuar shprehjen  “pas meje qameti…” në frëngjisht. Aksioni I tanishëm politik i Sali Berishës, është fiks finalizimi I kësaj mendësie

Adriatik Lapaj është një aktivist simpatik i asaj që ka mbetur nga shoqëria jonë civile. Me sa e kam ndjekur, ai i bashkohet kauzave të drejta, por mbi të gjitha bën përpjekje serioze për të ndjekur logjikën dhe argumentet, një dukuri kjo jo fort e shpeshtë në debatin tonë publik.

Kushdo që ka qenë këto ditë në takimet e Sali Berishës, edhe ithtari më emocional, e di fare mirë se ky premtim i doktorit është thjeshtë tym, është një mënyrë që ai e ka përdorur në 30 vitet e mbizotërimit të tij në politikën shqiptare

Ç’ka mund të krenohet ish-kryetari Berisha për demokracinë shqiptare është se ai vetë përbën një pjesë të historisë së saj dhe mund të thuhet se për shumë kohë ajo identifikohej me ish-presidentin, ish-kryeministrin dhe kryetarin karizmatik të Partisë Demokratike

Mbetet krejtësisht i paqartë roli dhe qëllimi i Akademisë së Shkencave të Shqipërisë, i instituteve të kërkimit shkencor, i oborreve akademike, që siç dihet, të gjithë u “ushqyen” dhe vazhdojnë të përfitojnë fonde dhe para publike, shpesh pa hesap, në tërë këto vite pas rënies së komunizmit.

Nëse dikush është i interesuar të kuptojë më shumë për këtë krizë, sot, në epokën e informacionit global, e ka shumë të lehtë që të lexojë arsyet e kësaj krize të re, qoftë duke konsultuar mediet dinjitoze dhe ato që janë në pararojë të ideve, qoftë edhe duke ndjekur informacionet pafund që vijnë nga të katër anët e globit.

Sali Berisha po bën gjithë përpjekjet tu mbush mendjen mbështetësve të vet se do të bëhet vetë kryetar i Partisë Demokratike. Së paku në dy takimet e fundit, ai e thotë deri afër fundit fjalinë, që do të rikthehem, “po e mendoj rikthimin”, “nuk ka kush që më ndalë të rikthehem në krye të PD”. E vërteta është se shumë demokratë e duan në krye të PD, edhe pse ai e di fundin e vërtetë të kësaj historie.