Sot kanë ardhur dy paralajmërime të forta nga nivele të larta politike për zgjedhjet e 25 prillit. Si kryeministri Edi Rama, ashtu dhe numri dy i PS-së, Taulant Balla, kanë folur për një plani për të “hedhur në erë” 25 prillin si datë zgjedhjesh.

A e kuptojmë vallë çfarë po bëjmë? Më saktë, a e kuptojmë çfarë po bëjnë? Ka disa koincidenca, që i krijon vetë Universi, e na hapin sytë,  që të kuptojmë çfarë po bëjnë e çfarë po bëjmë…

Shkencëtarët thonë se nuk ka prova bindëse që AstraZeneca shkakton tromboza, politikanët nxitojnë të pezullojnë përdorimin e saj; institucione të populluara nga shkencëtarë si OBSh deklarojnë se dobitë e kësaj vaksine i tejkalojnë dukshëm rreziqet potenciale, por shumë shtetete të BE- së, përfshirë dhe Gjermaninë e Francën, kanë pezulluar përdorimin e saj. Gjithë kjo kundërvenie të kujton proverbin ‘i zoti e shet, tellalli s’e jep’.

“Si mund të dallojmë njerëzit inteligjentë profesor?”, do të pyeste një studente, pasi kishte dëgjuar leksionin e profesorit të saj mbi vlerën e njerëzve inteligjentë në shoqëri. “Nuk janë mëndjemëdhenj. Nuk bërtasin. Nuk urrejnë”.

Zgjedhjet në Lidhjen Demokratike të Kosovës kanë krijuar një frymë shprese, se udhëheqësi i ri i kësaj partie, Lumir Abdixhiku do të mundë të ringrejë partinë më të vjetër të Kosovës, e cila ka tani liderin më të ri politik të Kosovës, në krye të saj.

Lulzim Basha ka sjellë përpara njerëzve një fytyrë jo ndryshe të partisë që drejton, pasi PD-ja e tij që konkurron në zgjedhjet e 25 prillit është  thuajse PD-ja që ai ka marrë në verën e vitit 2013. Madje në disa aspekte më e rrudhur, ngaqë ka larguar një grup udhëheqës që nuk ka pasur fuqi ekzekutive në qeverisjen e PD-së.

Sot po qeshim, por nuk mund të qeshet me gjithçka. Qysh se mbaroi beteja e Ilir Metës, president, me Policinë, nisëm të qeshim. Tani kush do të kruhet me tjetrin, e kërcënon se ‘do të të bëhem Ilir Meta, ta dish!’; dikush që të do në kafe sa më shpejt, të sulet: ‘do të vish apo ta çova Ilir Metën!’

Ndoshta edhe janë të tilla vaksinat. Pra, që sjellin lëvizje e spostime në një garë elektorale, ose në pëlqyeshmërinë e një qeverie. Kjo nuk është e pakuptueshme dhe as e pashpjegueshme. Njerëzimi ndodhet prej një viti në një garë që si çmim ka jetën. Dhe kur bëhet fjalë për jetë a vdekje, bëhet gjithashtu fjalë edhe për kurora dafinash ose ferrash, në qafën e atyre që menaxhojnë krizën, kudo në botë.

Qytetarët e Kosovës e kanë humbur besimin tek Bashkësia Evropiane. Ajo nuk është kujdesur fare që të veprojë si një institucion që ka interes për mirëqenien e Kosovës dhe njohjen e saj nga shtetet që e përbëjnë.

Këto fakte i kam publikuar disa herë. Por sa më shumë kohë kalon, aq më shumë bëhet e nevojshme t’ia kujtojmë drejtësisë së re, çfarë nuk ka hetuar në historinë e përfshirjes së familjes së Sali Berishës në krimin e Gërdecit. Këtu janë vetëm kundërthëniet e tyre, ku ata kapen duke gënjyer për krimin. Dhe gënjeshtrat për të mbuluar një krim, janë indicia e parë për të të çuar tek krimineli.

Në fakt, dikush duhet t’i kujtojë Ilir Metës se çfarë do t’i thotë si justifikim shqiptarëve kur të hajë sërish sillën e pajtimit me mikun e tij të vjetër Edi Rama? Dikush duhet t’i kujtojë se çfarë do t’i thotë Bashës dhe Berishës nëse do t’ia kthejë kurrizin sërish! Jo se këta të fundit u bën shumë përshtypje. Të mos harrojmë 4 vite më parë kur stërbetoheshin se ai nuk do ishte më pjesë e aleancës së tyre. Po këta me bashkëdrejtimin me Ramën?!

Këto tabulate tregojnë se Sali Berisha, Fatmir Mediu dhe djali i tij, Shkëlzen Berisha, kanë lënë qindra fëmijë jetimë, pasi vranë 26 qytetarë për të vjedhur. Për ironi të fatit, ditën kur mbushet 11 vjet nga dita që ata u mbuluan me dhe, të tre vrasësit janë sërisht në Bulevard, për të kërkuar dhe një herë pushtet, pa u ndëshkuar ende për krimin që kanë bërë (ndjesë nëse Shkëlzeni mund të jetë për furnizim të dyqanit të brekëve luksoze të së dashurës në Vjenë, si çdo fundjavë).

Do të bëhet edhe më keq! Do të ketë edhe më shumë ankth e tmerr në fushatën elektorale, më shumë ndeshje dhe më pak dialog, më shumë muskuj e më pak mend, më shumë klithma dhe më pak argument. Skenat e dhunshme në selinë e FRD-së, nuk ishin as betejë për demokracinë që cungohej duke cënuar një grupim periferik politik dhe as betejë për rikthimin e ligjshmërisë duke rimarë bashkia godinën.

Marsi i 6 viteve më parë, ishte po kaq i ndezur sa marsi i viti 2021. Por, në të kohë beteja nuk zhvillohej midis Sali Berishës, Ilir Metës e Lulzim Bashës nga njëra anë dhe, Edi Ramës nga ana tjetër. Për ironi të fatit, beteja ishte për të çuar në “sini argjendi” kokën e Ilir Metës. Ata që po e kërkonin këtë gjë ishin pikërisht aleatët e tij të sotëm, Sali Berisha dhe Lulzim Basha.

Ngjarja e datës 14 mars në Elbasan ku një grup militantësh të PD-së i ulëritën Edi Ramës ndërsa ai kalonte në shetitoren e qytetit të Elbasanit si dhe përleshja më pas e militantëve të të dyja krahëve, pasoi aktet rugaçërore të Ilir Metës dhe u shfaqën si vijim i të gjitha akteve të dhunës që kanë shoqëruar Shqipërinë qysh nga dita kur Lulëzim Basha u thirr në zyrën e Sali Berishës dhe u urdhërua të dalë nga Parlamenti dhe të nisë revolucionin vetëshkatërrues.

Ajo që ndodhi në Elbasan ishte episod i shkurtër që u mbyll shpejt nga prezenca e policisë, por larg kamerave dhe larg vëmendjes së publikut, mund të frymëzohen plot të çmendur të tjerë të bëjnë gjëra të ngjashme.

Pamjet që u ofruan sot në Elbasan, me një antimiting më të zhurmshëm se ai i njësisë 8 dje në Tiranë, nuk se është pamje e re në politikën shqiptare. Madje socialistëve të kohës së Fatos Nanos, ju ka ndodhur shpesh, por jo vetëm atyre, pasi i ka ndodhur edhe PD-së, madje në radhë të parë i ka ndodhur PD-së.

Lulzim Basha premtoi të dielën, me njërën dorë në ballakume e tjetrën të zbukuruar me verore, se Edi Ramës do t’i rezervohet kudo e njëjta pritje si në Elbasan, ku militantë të organizuar të opozitës u përpoqën të ndalojnë kryeministrin në vizitën e tij në qytet. “Kudo që të shkosh Edi Rama, do të marrësh të njëjtën përgjigje”, deklaroi Basha pas incidenteve mes palëve, ku pati disa të shoqëruar nga policia.

Pasi po kalonin sekondat e para të çudisë që transmetonin kanalet televizive, duke parë Presidentin e Republikës së Shqipërisë teksa ulërinte me tërsëllëmë, duke kërcënuar me burg, duke treguar (anti) vlerat si një çun i “fortë” lagje, gati për t`u rrahur me kë t`i dilte përpara, pyeta veten: Çfarë i kanë bërë Presidentit tim

Kush do të ishte ajo dyshe politikanësh, që në vitin 2021, kur shqiptarët më shumë se gjithçka duan qetësi, paqe, lehtësim nga streset e një situate të vështirë mbarë botërore, dhe padyshim shpresë për të ardhmen, do t’u sillte si ofertë dhunën? Përgjigja është e thjeshtë: E njëjta që këtë ofertë e ka patur konstante gjatë tre dekadave të fundit: Sali Berisha dhe Ilir Meta.