Procesi i “detoksizimit” të PD është procesi i heqjes së kandidaturave helmuese nga listat për deputetë. Kështu në çdo qytet të Shqipërisë, disa anëtarë të Partisë Demokratike, do shkojnë të tregojnë me votë, se cili është elementi toksik i PD në atë listë. Problemi që ka PD pas këtij votimi qesharak, është se ndryshe nga procesi i detoksit shëndetësor që kryejnë shpesh njerëzit për t’u kthyer në normalitet, ky proces nuk e çon PD-në në normalitet, por toksikon më tej mjedisin politik të saj.

Partia Demokratike nuk e dogji ofertën e mazhorancës që të paraqiste edhe ajo një draft në lidhje me ndryshimet në Kodin Zgjedhor sipas përcaktimeve të reja kushtetuese. Por, drafti i opozitës bie në kundërshtim me frymën e Kushtetutës e cila nuk i lejon më koalicionet parazgjedhore si deri më sot, por kërkon që partitë, nëse duan, të paraqiten me një listë të përbashkët.

Por tek e fundit, Lulzim Bashën, nuk ke pse ta fajësosh sot, sepse formalisht nuk ka ndonjë rol për të luajtur. As ka paraqitur ofertë dhe, as ka vota për të dhënë që ai palacollëk të kalojë. Edhe pse mund të jetë duke fërkuar duart në heshtje, duke pritur me padurim ditën që “Rilindja” ta miratojë në parlament draftin, fiks ashtu siç e ka shkruajur dhe e ka paraqitur Damian Gjiknuri.

Sali Berisha ka një ndjenjë dhe një ëndërr për këto zgjedhje. Ndjenja është se Edi Rama do t’i vjedhë zgjedhjet, kurse ëndrra është që Edi Rama është i trembur për vdekje nga Lulzim Basha. Në atë moshë njeriu kur dremit, çfarë nuk i kalojnë para syve, edhe frikërat edhe shpresat edhe planet, por nuk është mirë t’i thotë të gjitha brenda një fjalie.

Lulzim Basha ka vite që do të jetë kryeministër me të drejtën që i jep drejtimi i njërës nga dy partitë e mëdha të vendit. Në një vështrim të shpejtë, ai ngjan politikani model. Perfekt si lule artificiale. Korrekt, por pa magjinë që vetëm veset i japin qënies njerëzore. Përballë tij, edhe nëse Edi Rama nuk është kryeministri që do t’i duhej edhe më tej vendit, kjo nuk mjafton ta bëjë Lulzim Bashën një ofertë më të mirë për qeverisje.

Si e keni ndërmend të hyni në tempullin e qeverisjes ju shakaxhinjtë e politikës?

Në pranverën e vitit 2001, në kulmin e fushatës elektorale, kur kryeministër ishte Ilir Meta, anektoda më e përhapur në Tepelenë, ishte fjalimi i deputetit të Tepelenës, Fatos Nano, në një nga mitingjet e tij të hareshme me batuta.

Edhe pse përmendi me emër të dy krerët e politikës, ambasadorja amerikane duket se qëndrimin e saj e kishte më shumë me kryeministrin Edi Rama.

Ndaj është mirë që deri më 1 tetor, të bihet dakord për një version, që të tre palët të jenë dakord dhe që së paku ndryshimet të përmbushin arsyen përse nisi ky proces. Dhe mbi të gjitha, për të kuptuar se sa i do Basha apo Meta realisht listat e hapura, nëse ato hapen realisht.

Ndaj sot, mbase është rasti për të thënë edhe një herë më shumë. Lavdi Heronjve! Lavdi dëshmorëve gjaku i të cilëve të paktën shërbeu për të ndryshuar përgjithmonë këtë vend. E pa dyshim, lavdi dëshmorëve që përballen me COVID, që sot hyjnë në zyrën e Kryeministrit jo duke çarë rrethimin e Gardës, por ashtu siç ndodh në çdo vend demokratik të botës… me këmbët e tyre.

Për kë e ke këtë herësin e Damianit, o kryetimonier, sipas të cilit listat mbyllen 99.99 përqind, por teorikisht popullit nuk i hiqet e drejta të vendosë kryqin aty ku gjoja i do zemra. Edhe pse vota e tij nuk do të ketë asnjë vlerë për të zgjedhur deputetin që pëlqen.

“Nemo propheta in patria” thonin latinët për të cilësuar se askush nuk merr lavdi në vendin e tij e kjo shprehje nuk e ka ndryshuar profecinë e saj edhe sot e kësaj dite. Dhe Kadare e di mirë se çfarë mund të dalë nga kazanët e zilive dhe keqdashësive në provincën shqiptare, ndaj ka zgjedhur të mos i prekë, t’i lerë të qetë pavarësisht egërsisë së sulmeve, sikur të kishte parë e shkruar qindra vite më parë ai vetë historinë e nobelistit Daniel Mantovan...

Ka një ngazëllim pa kuptim, lidhur me lajmin se Prokuroria ka vendosur të thërrasë si dëshmitar në gjyqin ndaj Izet Haxhisë, Sali Berishën, për të dhënë versionin e tij për vrasjen e Azem Hajdarit.

Si me Mustafa Nanon, Adi Krasta ka tentuar të “peshkojë” ish-ambasadorin amerikan në Tiranë, Alexandër Arvizu, për të sulmuar kolegen e tij aktuale Yuri Kim.

Doktor, Edvin Kristaq Rama, është kryeministri më i suksesshëm i vendit, është mik i Kancelares Merkel, është gjithashtu mik i Erdoganit, Micotaqisit, apo dhe burrshtetasve të tjerë, me të cilët ka patur dhe ka marrëdhënie mjaft korrekte dhe të sinqerta.

Ka vajza dhe djem që shkruajnë e flasin ndryshe; ndryshe nga armata e analistëve, gazetarëve, politikanëve pro ish-qeveritarë, që s’ditën më shumë se të prodhonin “Babalen”, apo të sulmonin egër dhe me insistim Carlo Bolinon, apo Ben Blushin,  Mero Bazen duke treguar se më shumë se çdo gjë tjetër ia kanë frikë logjikën dhe seriozitetin e argumentit. 

PS duhet të ruajë qëllimin për të cilën nisën këto ndryshime dhe duhet të respektojë ata që ishin iniciatorë të këtyre ndryshimeve, që ishin grupi i opozitës parlamentare. PS nuk ka pse pret në besë opozitën parlamentare, pasi kjo gjë rrit dyshimet dhe humbet besueshmërinë e gjithë këtij procesi. Mbi të gjitha, nuk ka pse pyet Bashën për këtë gjë, se kjo nuk është një marrëveshje me Bashën. Ndryshe do humbasë dhe kohë, dhe besueshmëri të procesit. Pikërisht atë që do Basha.

Një nga pikat e nxehta të propozuara në draftin e Partisë Socialiste për ndryshime në Kodin Zgjedhor, është pragu kombëtar 3 për qind. Kjo nënkupton, që një parti të llogaritet si pjesë e subjekteve për të cilat duhet të ndahen mandatet, duhet të marrë 3 për qind të votave në gjithë Shqipërinë.

Sa herë që ashpërsoni gjuhën dhe ngrini dorën, përpiquni të mos mendoni për egon tuaj të sëmurë, mendoni për fëmijët, mbesat e nipërit, vogëlushët e shkallës, lagjes, qytetit, fshatit; kurrë një fëmijë nuk dëshiron të dëgjojë, shohë apo përjetojë dhunë.

Dje ai ndërsa po dekoronte një shofer zëvendësministri dhe një shkrues nekrologjish, deklaroi se ishte për hapjen e listave 100 për qind. Madje imitoi dhe parullën e vjetër të Edi Ramës “Hap listat, ose largohu”.