Pothuaj askush nga njerëzit e drejtësisë nuk ka mundur të thotë një gjysmë llafi të lig për çiftin e magjistratëve Muçaj, gjykatësen Gentiana dhe prokurorin Arjan, makina e të cilëve u hodh në erë nga tritoli në parkingun pranë banesës së tyre. Juristë me integritetin më të lartë të mundshëm dhe profesionistë të klasit të parë, siç shquan CV-ja e tyre dhe hetimet e para të policisë, ata kaluan ndoshta natën më të keqe në jetën e tyre kur makina e tyre modeste u hodh në erë.

Lulzim Basha po tenton të bëjë fushatën e tij, pa shumë emocion, me një profil familjar, si një njeri që nuk ngjall as urrejtje, as vëmendje, me një fjalor bazik, i cili nuk të detyron të mbash mend gjë, pasi ai pushon së foluri, por të mbetet në mendje shprehja se ka dëshirë të jetë kryeministri yt.

Dukej sikur Fryma e Re Demokratike, u themelua dhe u mbyll pa ndonjë sukses. Por ja që suksesi vjen atëherë kur se pret dhe nga ata që nuk e pret. Falë tij, shqiptarët panë sot një president të cilin për nga gjendja psiqike, nuk ta pranon asnjë klinikë normale, nga ato që trajtojnë të sëmurë, përveç atyre që i mbyllin si të pashpresë.

Skandali i prodhuar nga Ilir Meta sot ishte një ngjarje e paralajmëruar nga diskuri publik i tij, Berishës dhe Kryemadhit që prej muajsh flasin me nota kërcënuese dhe të dhunshme. Pas Metës në zyrat e FRD shkoi Lulzim Basha, i cili dukej sikur ishte i urdhëruar të shkonte aty e ai thjeshtë kishte bërë ç’i kishin thënë.

Fabula e “liderit normal” u hodh në skenën politike nga strategjistët e Francoise Hollande, në vitin 2008, si një logo për t’ju kundërvënë “problematikut” Nicolas Sarkosy. Pra një politikan pa shumë fuqi që kërkon të drejtojë një vend, si njëri prej njerëzve të zakonshëm.

Ditën e enjte ambasadori i Italisë në vendin tonë, z. Fabricio Buci dha një intervistë në një televizion shqiptar dhe ajo që më bëri përshtypje ishte çasti kur zoti Buci rrëfeu kontaktet me vendin tonë. Ai tha se herën e parë kishte ardhur në Shqipëri në kuadër të operacionit “Pelikan“ për të shpërndarë ndihmat për vendin tonë të sapodalë nga rënia drastike e sistemit komunist në vitin 1992

Nëse ka një simbolike të fortë në këto zgjedhje, ajo prapë gjendet në dinamikën politike të zgjedhjeve në Vlorë. Aty ka nisur rrugëtimi i shtetit shqiptar dhe po aty filloi tatëpjeta e tre hordhive që kërkonin të rrëmbenin bash këtë simbol të ngjizjes së Shqipërisë. Shikoni sa dinamike janë të dhënat historike.

Nuk kanë të sosur telashet për Lulzim Bashën. Njësoj si katër vite më parë, kryetari i Partisë Demokratike po përballet me aspirantët e shumtë që i ka mashtruar me idenë që do përfshiheshin në listat e kandidatëve për deputetë.

Këtë ndodhi ma ka treguar një mik i moshuar, gati dy dekada më parë: ‘Një ditë të vitit ‘45, rastësisht mora vesh vendin ku, në mbrëmje do bëheshin pushkatime. Adoleshent kurioz, vajta herët dhe u fsheha në një shqopishte. Erdhën kur po binte muzgu. Ishin tre të dënuar dhe pesë vetë të armatosur.

Opozita e shpalli listën e vet të garuesve në zgjedhjet parlamentare të 25 prillit dhe ajo që bie lehtësisht në sy është se kjo ofertë mbetet pak a shumë e njëjtë me atë të vitit 2013 dhe vitit 2017. Pra, opozita synon një rezultat ndryshe me të njëjtën kategori kandidatesh, për të cilat në dy zgjedhjet e fundit u ndëshkua keqaz.

"Për të ngrënë i bën Mami. Mendjen ja rrit Babi. Mjekrrën ja vizaton Berberi. Shkollën ja bëjnë urithat. Diplomën ja japin shqarthat. Komplimentat ja bëjnë skilet. Punën ja gjen Miku. Rrogën ja jep shteti."

Pas lajmeve se Bujar Leskaj dhe kryesia e PD në Vlorë kanë kërcënuar me dorëheqje, për shkak të listës së Lulzim Bashës, Partia Demokratike në qendër bëri një deklaratë në emër të Bujar Leskajt, ku thotë që ai është në krye të punës dhe lajmet për dorëheqje janë sajime të Edi Ramës.

Tashmë zaret janë hedhur, regjistrimi në KQZ është kryer dhe së pari mbetet veç të japim opinionet e para të listave, për të cilat të gjitha palët deklarojnë se janë fituese. Pamë tre filozofi të ndryshme të listave që në një farë mënyre na tregojnë dhe qasjen se si I bëjnë fushatës tre partitë kryesore dhe me çfarë marshi hyjnë në garë. Së pari ish LSI që paraqiti ekipin e vet. Ish një listë ky mbizotëronin emrat e rinj dhe ku shpesh si meritë e kandidatit theksohej se ish në vitin e tretë si student. Goxha arritje kjo.

Edhe listat e kandidatëve i kanë bërë keq. KQZ ua ktheu t'i ribëjnë mirë. I kanë bërë pa respektuar rregullat. Ashtu siç kanë treguar se dinë të bëjnë keq Shqipërinë. Ndërkohë salishianët apo berishoidët, në vend që të revoltohen, heshtin në të pafundmen gafë e në të pafundmin gabim e paaftësi. 

I pari dhe i vetmi deri më sot që e futi fjalën “Kazan” në identifikimin e programeve specifike televizive me të ftuar në studio që debatojnë fort me njëri tjetrin, kryesisht për çështje të politikës, është kryeministri Rama. Ka kohë që ai e ka hequr nga fjalori i tij këtë shprehje, por efekti në publik ka mbetur dhe shpesh, kur njerëzit komentojnë nëpër rrjetet sociale, i drejtohen me fjalën “Kazan” një medie të caktuar.

Gjendja është me të vërtetë e pashpresë. Lulëzim Basha e shpalli listën e tij me vonesë, e dorëzoi atë në KQZ me vonesë. Në atë listë kishte gafa nga ato që vetëm Lulëzim Basha mund t’i bëjë. Pa gjini, pa ditëlindje ngandonjëherë, emra që as nuk ishin kontaktuar dhe emra që ishin fshirë, si ai i Luçiano Boçit dhe që pastaj u shtuan.

Kryeministri Edi Rama ka provokuar një reagim kapilar nga shumica e kandidatëve për deputetë të Partisë Demokratike, që janë ironizuar prej tij në një prezantim krahasues të kandidatëve të tij me ata të PD, në disa qarqe të vendit. Reagimet, në të vërtetë shumëfishojnë parodinë përmes së cilës Edi Rama vizatoi profilet e tyre politike, dhe janë një garë e humbur për t’iu kundërpërgjigjur atij me të njëjtën gjuhë, por pa talent.

Nuk duhet vënë në dyshim se ambasadorja e SHBA në Tiranë Yuri Kim ka një vullnet të artikuluar herët, ashtu si edhe paraardhësit e saj, për të penguar hyrjen në podiumin e politikës shqiptare të elementeve me të shkuar kriminale. Është angazhuar në mënyrë të lavdërueshme në këtë drejtim dhe shpresojmë që këmbëngulja e saj të prodhojë një mjedis më të pastruar politik nga këto elementë, pas 25 prillit.

Grupi i madh i të rinjve energjikë, por anonimë, të qartë në atë që duan, por pa CV që bind se bëjnë dot çfarë duhet, janë dëshmia se Monika është më e re sot se në kohën kur hyri vrullshëm në politikë që në adoleshencës e saj të dikurshme. Nevoja për dishepuj të bindur dhe nguti për të kthyer miqësitë e vjetra në armiqësi të reja, vlen të konfirmohet si bast jo personal i saj.

Edi Rama është ndoshta i vetmi lider shqiptar që nuk e fitoi dashurinë e njerëzve pasi u bë pjesë e politikës. Askush nuk e ndoqi për interes në fillimet e tij, kurrkush nuk e admiroi prej një copë karrigeje dhe asnjë s’e sulmoi prej fuqisë së pushtetit shtetëror.