Kënga e famshme që njihet më së shumti pa titull, por identifikohet gabimisht me emrin e Hajredin Pashës, xhelatit otoman që udhëhoqi ekspeditën ndëshkimore, i kushtohet njërës prej kryengritjeve shqiptare kundër pushtuesit në mesin e shekullit të XIX-të. Ndoshta më e madhja mbas epopesë të Gjergj Kastriotit.

Prej mbrëmjes së djeshme, opozita dhe mediat pranë saj po përpiqen ta trajtojnë raportin e fundit të DASH si një “shuplakë për keqqeverisjen e korruptuar” të Shqipërisë. Ky keqlexim i raportit nga ana e opozitës është i kuptueshëm po të marrim parasysh se e gjithë narrativa politike e opozitës është ndërtuar prej kohësh mbi përbaltjen e pafrenuar të imazhit të vendit. Por le të ndalemi te disa fakte që evidenton raporti i DASH për situatën reale në Shqipëri.

Urdhër arresti i Gjykatës Ndërkombëtare të Drejtësisë për Putin ngjalli shumë reagime ndërkombëtare, por edhe diskutime nëse ishte serioz apo një shashkë!

Është krejt normale që gafat e gomarllëqet që bëjnë me okë njerëz të mazhorancës e administratës në vend të qësendisen e të tallen nga njerëz të medias, qytetarë të thjeshtë apo pjesë të shoqërisë.

As lajmi i mirë i shpalljes së Vjosës Park Kombëtar nuk kënaq shërbëtorët e fundit dhe më të ngushtë të Sali Berishës. Ata si korba puplarënë duan të bëjnë pis çdo gjë të mirë shqiptare që arrihet me kaq vështirësi. Por e kanë kot, puplat u kanë rënë dhe kakarisja e tyre humb nga kënga e Vjosës së lirë. 

Partia Demokratike ka një javë kohë të përzgjedhë 61 kandidatët e saj për bashki, pasi Sali Berisha refuzoi bashkëpunimin me ta. Ai nuk lejoi që kandidatët e primareve të mbështeteshin prej PD.

Cilat janë lidhjet mes tyre? Janë disa, disa minore e disa thuajse njësoj mes të ‘madhit’ e të ‘voglit’. Lidhja kryesore, se Putin hap rrugën për Berishën dhe urdhër arresti dëshmon sa të përafërta janë krimet mes të dyve dhe sa paralajmëruese janë për keqbërësit mbi jetën e civilëve.

E kam dëgjuar nga mëhallalinjtë tiranas në Kryeqytet, vite më parë. Thonë se është kthyer në anekdotë humoreske dhe është përhapur gojë më gojë edhe në krahina të tjera shqiptare,: “Osmën Gazepi dhe Koco Kota shkuan një ditë në burgun e Burrelit. Ishte një nga burgjet e rinj të ndërtuar ashtu që as miza të mos hynte brenda.

Në Ohër nuk ka marrëveshja mes palëve, por një axhendë perëndimore që detyron palët ta zbatojnë atë ose të përballen me sanksione. Të gjitha lojërat e tjera të fjalëve, nga Albin Kurti dhe Aleksandër Vuçiç, janë përpjekje për të gënjyer popujt e tyre, për gënjeshtrat me të cilat kanë ardhur dhe qëndrojnë në pushtet.

Ka një arsye të madhe sepse Kosova dhe në të ardhmen do të jetë në axhendat ndërkombëtare dhe kjo lidhet përveçse me pengesat e ngritura të Serbisë, partnerin e bisedimeve, por edhe me konceptin që komunitetet në Ballkan presin vetëm mundësitë, që të krijojnë shqetësime. Në këtë rast, duket se komuniteti serb do të përfitojë nga i gjithë ky proces

Çudirat shqiptare nuk kanë fund: Aktivistët e VV quajnë Albin Kurtin hero në 4 raste

Takimi i Ohrit, për nga rëndësia që ka për Kosovën dhe mbi të gjitha për nga nevoja e saj për të ruajtur aleancën me Perëndimin është e krahasueshme me Marrëveshjen e Rambujes. Ultimatumi perëndimor kundër Serbisë nëse nuk e nënshkruan dhe ultimatumi kundër Kosovës nëse nuk e nënshkruan është i qartë, si në Rambuje

Për gjithkënd, është akt epik ky lloj shndërrimi, pa të cilin, i gjithë debati për regjistrimin e partive politike në zgjedhjet e majit, do të dukej siç është: një akt formal dhe rutinor që e ndërlikon vetëm paaftësia lebetitëse për të gjykuar drejt mbi të vërteta alternative, që edhe kur duket se janë kundërthënëse, në thelb bashkëjetojnë normalisht

Shpallja e luginës Vjosa “Park Kombëtar” ishte ngjarje e gëzueshme për komunitetet e asaj zone, të cilët janë ndodhur për disa dekada nën sulmet e egra e të paskrupullta të bizneseve të ujit, të inerteve, të qymyrit, të guroreve e nuk di çfarë tjetër! Por....

Kushedi pse në Shqipëri ka përditë "shpërthime" njerëzore ndaj asaj apo ndaj këtij. Nuk janë kritika, fakte, por vetëm urrejtje të mbledhura nga padituria apo paragjykimet. Ka mënyra edhe për t'i shmangur këto. Shqipëria nuk është një vend në luftë. 

Në gjithë çoroditjen e tij për të mbajtur veten në skenën politike të Shqipërisë deri në momentin që SHBA ti dhurojnë “një kthim koke”, spikat “dashuria” e tij patologjike për Lulzim Bashën. Kjo është shiringa që ja ngul vetes pafundësisht dhe pastaj nis dhe me emrin e tij në gojë, mbledh radhët e shkalafitura të foltoristëve.

Edi Rama ka rimarrë prej thuajse një viti një aksion politik për të frenuar një hemorragji frenetike të ikjes së fuqisë punëtore në vend. Një hemorragji që ka nisur herët, e nga niveli i lartë i kualifikimit po merr dalë ngadalë të gjithë shtresat, aq sa edhe baret e qendrës së Tiranës nuk arrijnë dot të gjejnë më kamerierë e banakierë/

Monika Kryemadhi ka dy pretendime lidhur me skandalin e financimit rus të saj. E para, se shumat janë të vogla dhe e dyta, se janë bërë publike të dhëna personale. Të dyja janë të vërteta. Shumat që ka shkëmbyer Kryemadhi me kompnitë guaska ruse janë relativisht të vogla.

Në këta 32 vjet demokraci janë kryer disa krime të mëdha shtetërore dhe një ndër ta është Gërdeci, apo viti 1997, por shoqëria jonë nuk është në një mendje për këtë. Sot arkitekti i këtyre dy masakrave shtetërore, megjithëse i shpallur non grata nga SHBA-të, nuk largohet nga skena politike dhe për më tepër ka rreth vetes edhe ndjekës që përçojnë luftën e tij si një revansh ndaj krahut tjetër politik, ndaj kujtesa jonë historike është e squllët.

Foltores në fakt i ka humbur vula. Ndoshta e ka “djegur” ditën kur militantët e saj mësynë në seli me flakadanë, për të rikthyer ish-liderin në fronin e dikurshëm. Ajo që po ndodh prej afro 2 vitesh me Partinë Demokratike, nuk ka ndodhur gjëkundi me asnjë parti, këtu dhe në botën e qytetëruar.