Ndërtimi i hidrocentralit të Skavicës nga një kompani amerikane, si dhe kontraktimi me palën amerikane i dy anijeve që prodhojnë energji pranë TEC të Vlorës, për të përballuar krizën energjetike, janë vënë në qendër të sulmeve të Sali Berishës, në takimin e tij me disa ish- klientë të vajzës dhe djalit të vet, që kanë pas përfituar licensa në fushën e energjisë gjatë kohës që ishte në pushtet.

Sot KQZ-ja publikoi statistikat demografike të pjesmarrësve në zgjedhjet e vjetshme parlamentare. Ato na ndihmojnë të kuptojmë se cilat mosha janë më të prirura të votojnë.

Kohët e fundit po flitet gjithnjë e më shumë për një president grua, si një thyerje e akullit të presidencave burrërore, që në fund të fundit, nuk se kanë sjellë ndonjë zhvillim impresionant.

Sot dy vjet më parë, u largua Rikard Ljarja, një nga gjenitë e ekranit shqiptar, aktor, regjizor, skenarist dhe shkrimtar, mjeshtër i shqipes, pasuri e çmuar e Shqipërisë

Ahmet Zogu, ka qenë presidenti i parë në Shqipëri. Por nuk qëndroi gjatë. Pas saj, ai u (vetë) shpall mbret. Ndoshta ndjehej më “rehat” duke qenë i tillë, por duhet thënë se mbret ai u bë, kundër dëshirës popullore.

Ka dyshime se nuk ka jetë atje përtej PD-së, sidomos tani që fjalët dhe retë nuk na sjellin gjë tjetër mbi planetin tonë. PD këtu, PD atje, PD djathtas, PD majtas…, zgjedhje, luftë, kokë-dashi, gaz lotsjellës, armiq, Amerikë, Soros, Blinken, Ramë, Ramë…

Tashmë që mandatit të Ilir Metës në krye të shtetit po i vjen fundit dhe janë hapur procedurat për zgjedhjen e Presidentit të ri, mëtonjësit e këtij posti janë aktivizuar rëndë.

Pesë vjet më parë Kuvendi i Shqipërisë bëri një zgjedhje politikisht korrekte për president, duke zgjedhur përfaqësuesin e një pakice të koalicionit si kandidat për president. Ilir Meta, i cili ngjante i zemëruar ditën që u zgjodh president, pasi po përpiqej të viktimizohej sikur po e merrnin peng, në fakt mbajti peng për pesë vite institucionin e presidentit të Republikës.

Tashmë në përplasjen që po ndodh brenda Partisë Demokratike maskat kanë rënë plotësisht, e po e pohon çdokush, e nuk ka më fshehje pas atuve apo slloganëve për statut e demokraci.

Ish-lideri historik i Partisë Demokratike, po i jep “dorën e fundit”, rikthimit të tij si kryetar i asaj force politike. Një ndër “fitoret” e tij kryesore pas 9 Shtatorit, ishte dhe mbetet meraku i “rikthimit në seli”.

Partia Socialiste i ka votat që ta zgjedhë vetë kryetarin e ardhshëm të shtetit, pa patur nevojë të bëj spektakël “konsultimesh” me opozitën, me grupin e vet parlamentar apo ca më keq me propozimet popullore. Por a është në interesin e PS-së që të marrë edhe kalanë e fundit të rëndësishme institucionale në vend?

Sali Berisha po përpiqet të bëhet “hero” duke refuzuar dietat” e Kuvendit, por në fakt po dëshmon që nuk ka qenë kurrë i interesuar për se paguhet dhe sa paguhet. Deklarata e tij e stome, “se i ka kërkuar financës së Kuvendit të tërheq nga llogaria e tij pagesat për dietat” është një gënjeshtër.

Ka apo jo moral kjo shumicë parlamentare të ofrojë sërish një President për shqiptarët mbas ofrimit të Ilir Metës për 5 vjet në krye të vendit, edhe kjo pak rëndësi ka, pasi fjala moral ska lidhje me politikën, aq më pak me atë shqiptare. Në një shtet me demokraci hermetike dhe ose thënë qetë pseudodemokraci, ku deputetët zgjidhen pa konkurencë vlerash, ministrat po ashtu, titullarët e institucioneve kushtetuese po ashtu, do ish e pakuptimtë që zgjedhja e Presidentit ti lihej popullit.

Ka një vullnet të përgjithshëm nga publiku, jo nga sot, po prej vitesh, për një përfshirje më të gjerë të shoqërisë në vendimarrje, vullnet që doli në pah më shumë gjatë anketimeve ndërkombëtare në lidhje me reformën në drejtësi.

Kush mendon se më shumë se prej nevojës për të vepruar, Rama vepron nga nevoja për të surprizuar, ka pasur atëherë një argument të rradhës. Në mandatin e tij të tretë, fitorja e të cilit ka peshë pothuaj personale, ata që largoi, janë sërish të rikthyer, ndërsa një pjesë emërimeve të dikurshme janë larguar.

Shqipëria është një vend ndoshta i vogël për nga dimensioni gjeografik, por është shumë i madh dhe i rëndësishëm në planin gjeopolitik jo vetëm në Ballkan, por edhe me gjerë, ndoshta edhe për ekuilibrat Botëror.

Kryetari në detyrë Enkelejd Alibeaj ka bërë publike platformën e tij për bashkimin me PD duke patur mbështetjen e 31 deputetëve nga 51 që ka grupi parlamentar, pa Sali Berishën e përjashtuar. Ka arritur të ketë shumicën mbështetëse në grupin parlamentar por jo të mbështetësve në bazë. Por a mund të jetë kryetari i komanduar, Enkelejd Alibeaj, ai që mund të pajtojë dhe bashkojë Partinë Demokratike?

Demokracitë perëndimore, të grupuara në NATO, kanë bërë shumë për Ukrainën, por jo aq sa duhet. Problemi fillon që me SHBA-të, udhëheqësen kryesore të aleancës. Sondazhet atje thonë se shumica e amerikanëve e mbështesin Ukrainën, por njëkohësisht nuk duan që forcat amerikane të përfshihen drejtpërsëdrejti.

Opozita jo “non grata duhet të dëshmojë seriozitet duke ofruar dy ose tri kandidatë seriozë dhe të denjë për Shqipërinë si president, të cilët kanë detyrë politike të sillen politikisht neutral në zyrën e presidentit dhe të mbajnë larg Presidencës çdo element “non grata” në Shqipëri.

Një vit më parë Partia Demokratike humbi zgjedhjet parlamentare për herë të tretë radhazi, një zhvillim që do të sillte një bing-bang politik, për çdo parti apo lëvizje politike në çdo vend të botës. Siç ka ndodhur realisht sa herë ky zhvillim jo aq i shpeshtë politik, pra humbja për here të tretë ka qëlluar në shtetet europiane a botën Perëndimore.