Opozitarët po grinden nëpër ekrane televizive rreth vendimit të gjykatësit Zhukri për njohjen e Statutit të 11 Dhjetorit (ndryshe njohur si Statuti i Rithemelimit të PD-së, ose më thjesht, si statuti i rikthimit të Berishës në krye të oxhakut demokrat).

Gjithkush që besonte se dorëheqja e Bashës nga kreu i PD do ti jepte fund halleve të ndarjes së thellë midis demokratëve, ka mbetur i zhgënjyer.

Teksa Kosova po i afrohet 15-vjetorit të shpalljes së saj të pavarësisë dhe lufta në Ukrainë po shkon në një cak ende të panjohur, në sipërfaqe po dalin edhe shumë nga zgjidhjet e ardhshme të saj.

Bashkimi apo ribashkimi, natyrisht do të ndodhë në Partinë Demokratike. Dhe kjo gjithmonë sipas 11 Dhjetorit, apo sipas Berishës. Ata që e quajnë dhe e trumbetojnë me të madhe, apo dhe japin definicione alarmi se “ajo parti rrezikon shpërbërjen” e kanë gabim.

Sali Berisha më në fund doli në origjinë. Përpjekja e tij artificiale për të nxitur një debat për bashkimin me atë pjesë të Partisë Demokratike që nuk e pranon rikthimin e tij, mori fund dhe sot ai u kthye tek identiteti i tij politik ndaj kundërshtarëve, përjashtimi. 

Saimiri dhe Genti janë dy gazetarë të talentuar dhe të guximshëm. Normalisht në një vend në paqe si Shqipëria, guximi do të ishte një veti e tepërt për profesionin e lajmësit, por Shqipëria ende nuk ka gjetur paqe me shqiptarët, që lëkunden nga njëri skaj i ekstremit në tjetrin; nga mendësia sovjetike e shoqërisë e deri tek kapitalizmi çnjerëzor me urrejtje për kapitalizmin që rreket të ndërtojë në këto tre dekada pothuaj demokraci

PD mund dhe duhet t’a nxjerrin nga gropa ku ka rënë vetëm udhëheqës që identifikohen me idealet dhe vlerat themeluese, udhëheqës që nuk bartin ngarkesa negative nga qeverisja e saj, njerëz që kanë reputacion publik antikorruptiv, që janë të panjollë, karizmatikë dhe shpresëdhënës.

Të dëgjosh ish-të përndjekur, antikomunistë, që sot janë kapur pas diktatorit të tranzicionit shqiptar 30 vjecar dhe e shesin apo e aludojnë si shpëtimtar, më keq se më i flakti e symbylluri komunist i kohës së diktaturës, është më rëndë dhe e trishtueshme se ata që mbajtën gjallë një diktaturë të gjatë.

Votimi i 6 marsit shërbeu si një sondazh gjigand me rreth 360 mijë banorë të rritur, për të testuar se sa përkrahje kishte Berisha në elektorat, 9 vjet pas humbjes së tij plebishitare të 2013-ës dhe pas shpalljes persona non-grata nga Departamenti i Shtetit Amerikan

Pas kaq muaj Foltore për të çmontuar atë cka mbetej nga një lider i bërë copë pas çdo humbjeje, pas dy kongeresesh ku demokratët ligjëruan ndarjen e ku njëra palë e kish shkarkuar, pas një sulmi me hunj e me vare mbi godinën e fortifikuar me vargonjë të Bashës, u desh përballja në zgjedhjet vendore në 6 mars për të ulur nga piedestali kryetarin e fundit të PD-së

Në disa qytete të Kosovës ka rrugë që mbajnë emrin e Madeleine Albright, por sot(dje), kur ajo mbush 80 vjet, një jubile padyshim i rëndësishëm i jetës, askush, asnjë institucion dhe asnjë medium, nuk solli në vëmendjen e publikut ditëlindjen e diplomates amerikane.

Dorëheqja e Bashës ka shkaktuar kaq shumë hutim në skenën tonë politike në përgjithësi dhe te berishistët në veçanti. Këta të fundit e shikojnë me dyshim dorëheqjen si një truk për t’u rikthyer përsëri në krye të PD-së, a thua se Basha është Berisha. Me një inkoherencë komike berishistët e akuzojnë Bashën se po bën të njëjtën lojë si lideri i tyre Berisha në vitin 2013.

Urrejtja me të cilën kërkohet “bashkimi” mes “Foltores” dhe PD-së së mbetur, është forma më e lartë e një kërkese për përdhunim që është bërë ndonjëherë në publikun shqiptar. Kur dy grupe, apo qoftë dhe dy individë, duan të pajtohen dhe bashkohen, kanë minimumi nevojë për të krijuar një klimë mirëbesimi ndaj njëri- tjetrit dhe pastaj një distancë nga shkaqet që shkaktuan ndarjen.

Duket e panevojshme që disa mbështetës të gjatë mediatikë të Lulzim Bashës, që i japin dorëheqjes së tij nota “heroike”. Është “akt emancipues” tha një panelist e drejtues medieje, mbështetëse e fortë e ish-kreut të PD-së. E parë sin ë “të nxehtë”, por edhe sot nga një largësi më relative prej dy ditësh, akti i Lulzim Bashës nuk ka asgjë “emancipuese” apo “heroike.

Sot për sot, një ditë pas fitores së largimit, Lulzim Basha mund dhe duhet të vendoset në prapaskenën e emrit ‘Balshaj’; nga Balshaj nënkupto Basha. Në fakt, që mbrëmë kur dha dorëheqjen, nuk kaluan as njëzet minuta dhe Bashën e gjetëm të fshehur pas emrit ‘Enkelejd Alibeaj’

Tensioni i nivelit maksimal dhe përplasja e ashpër verbaleve mes dy grupeve të opozitës shqiptare që u manifestuar pas dorëheqjes së Lulzim Bashës, është realisht një zhvillim politik, aspak sipërfaqësor.

“Lufta” e çiftit Basha-Berisha ka mbaruar. Tashmë Sali Berishës i fillon një tjetër sfidë, ajo me SHBA.

Kam parë në youtube, që nga e para e deri në mbarim, një bisedë televizive dyorëshe, ku një drejtues emisioni pat ftuar gjashtë veta që rrihnin mendimet për mënyrën më të përshtatshme për të bashkuar demokratët e përçarë në PD. Dhe u tmerrova nga bindja se përpjekjet për bashkimin e partisë, rrezikojnë të përfundojnë në gjakderdhje! Po, po, në gjakderdhje.

Duket se Partia Demokratike e ka mbyllur ciklin e saj dhe është i pari formacion i madh që po shkon drejt zhbërjes në Shqipërinë e pas viteve ‘90, sepse u mbajtën te individi dhe jo tek e ardhmja, tek idetë e të ardhmes.