Në fakt Edi Rama bën shumë mirë që shkon në Këshill Politik, aq më tepër në kushtet kur nuk ka me kë dialogon, por vetëm mban qëndrimin e tij. Duhet të shkonte aty dhe sikur Basha të çonte shoferin e kunatit. Në fund të fundit, dhe vetë Basha të ishte, Rama duhet të priste për përgjigjen, pas çdo kërkese. Dhe në këtë rast nuk ndryshon gjë. Përveç faktit që Rama nuk pret ndonjë përgjigje.

Vetëm nëse Rama nxjerr një kartë edhe më të madhe e më joshëse sesa ajo e koalicionit “tren” për Lulzim Bashën, e cila mund ta shtyjë që të hyjë në kompromis. Po cila është ajo kartë që mund ta bëjë Bashën të ndërrojë mendje? Mund të jetë më shumë se një, ekzaktësisht dy!

Të enjten, 23 korrik, do të ketë një lis më pak në bashkinë e gjelbër italiane, por kjo komunikatë tregon se sa mirë i ka bërë gjelbërimi njerëzve në qytetin e vogël në veri të Italisë.

Lulzim Basha dhe Ilir Meta, e kanë të pamundur të përballen me Edi Ramën, e kanë të pamundur të garojnë në fushata elektorale me Edi Ramën, e kanë të pamundur të bindin me argumenta kundërshtimet e tyre, pasi hileja tani ka marrë “erë” të keqe.

Fakti që Lulzim Basha nuk merr pjesë, fakti që presidenti Meta nuk duket i interesuar, fakti që edhe zonja Hajdari nuk do të jetë, produkti i ditës së hënë do të jetë një vrimë në ujë. “Mëkëmbësi” Bardhi do kërkojë që mazhoranca të votojë marrëveshjen e 5 qershorit dhe asnjë hap tjetër a thua se i ka votat ta bëjë këtë, kurse kryeministri Rama do t’i thotë që atë marrëveshje s’e miraton dot pa votat e opozitës parlamentare që kërkon lista të hapura.

Bllofi i Lulzim Bashës dhe Kryemadhit tek ndërkombëtarët, se nuk do marrin pjesë në zgjedhje po u prek 5 qershori, në fakt bazohet tek shpresa që ata kanë të përdorin Ilir Metën të bëjë lëmsh datën e zgjedhjeve dhe legjitimitetin e tyre. Ata nuk guxojnë më të bojkotojnë zgjedhjet, pas nuk i beson më partia e tyre, por as nuk kanë guxim të hyjnë në zgjedhje. Të vetmen shpresë që kanë, është që Ilir Meta t’i lërë pa zgjedhje.

Shqipëria ka patur një raport të vështirë përgjatë këtyre 30 viteve pluralizëm politik, mes mazhorancës dhe opozitës

Tërheqja thuajse turpëruese e mazhorancës për hetimin e Ilir Metës, është një tregues i qartë dhe i përsëritur i nismave gjysmake dhe të lëna në mes të mazhorancës së Edi Ramës në këto vite.

Ilir Meta, Lulzim Basha, Rudina Hajdari. Tre persona, politikanë që të tre, me një emërues të përbashkët: reklamojnë, secili nga poltroni i tyre, fondin njerëzor e politik të opozitës shqiptare.

Meqë Ilir Meta ka mbetur pa gjumë gjithë natën nga një SMS dhe Lulzim Basha ka prishur gjumin e mëngjesit për të shkuar në Presidencë, ata do të ishte mirë të deklaronin para qytetarëve se të dy janë pro hapjes së listave, ose kundër hapjes së listave.

Ndër fatkeqësitë e shumta që ka sjellë mosprania e deputetëve të Partisë Demokratike në Parlament, është padyshim edhe fakti se, sot ne nuk kemi  më  një  opozitë, aq më tepër një “opozitë të bashkuar”.

Ilir Meta mund ta ketë të madhe dëshirën për t’u shfaqur si kryetar i një partie opozitare, por në fakt është President dhe garën e pushtetit të tij e ka në vitin 2022 kur i mbaron edhe mandati.

Ilir Meta është gjithnjë një varr monumental për krizat e vogla në politikë, pasi di gjithmonë t’i varrosë ato thellë dhe të hapë një gropë të re bosh.

Si mund të marrësh dy jetë njerëzish pa bërë asnjë krim! Akoma pyes veten, si mund të vriteshin dy poetë dhe djem të rinj, krimi i vetëm që ata mund të akuzoheshin ishte, leximi i librave dhe shkrimi i poezive. Sa e sa pyetje të tilla më lindin por, është e vështirë të arrij përgjigje të plota.

Në eksplorimet brenda shtëpisë sonë të madhe secili po dallon disa gjëra me habi: Për shembull, vende dhe shërbime që i reklamojnë shumë vetë, dalin zhgënjyese thellësisht, ndërsa vende e shërbime që as nuk shihen e dëgjohen, shpalosen me të gjithë surprizat dhe pozitivitetin e tyre.

Çfarë hipokrizie, edhe i trembur edhe i trimëruar, ndërkohë edhe i mëkatosur ndaj qeverisjes, institucioneve ligjore, dhe veçanarisht Edi Ramës.

Po të mos ishte për atë krahun me të cilin u rreshtuen pa ngurrue si Koliqi si Camaj, Tarja vetë sot do të ishte tue i ba fresk ndonji kundërajrori të ndryshkun tue pritë me veshë ngrehë tartarët si ai personazhi i Dino Buzzatit.

Myslim Murrizi ndoshta nuk e kishte llogaritur këtë mrekulli që ndodhi. Ndërsa ai nisi betejën për hapjen e listave dhe uljen e pragut, në fakt i dha Shqipërisë shumë më tepër.

Marrëveshja e 5 qershorit ishte një ndyrësi politike, ngado që ta kapësh.

Presidenti foli më në fund për ndryshimet kushtetuese në lidhje me zgjedhjet.