Të ishte gjallë kurvi të shihte picirin që po heqim për tu futur në Europë do ja shtronte me mish e pilaf e raki nga qefi për efektin e stërgjatur të rrethimit me tela me gjëmba.

Beteja ndaj Edi Ramës dhe raporteve të tij me Perëndimin, ka nevojë për një fabulë të qëndrueshme, e cila nuk duhet të ndryshoj pas cdo beteje me të. 

Unë e kam takuar vonë teta Netën, në makinën e Edi Ramës, atëherë ministër Kulture. Zbriti në Kombinat, te varrezat. Pyetjes si do të kthehej në Tiranë, të të birit, që do të vazhdonte rrugën për në Vlorë, iu përgjigj: “E gjej vetë.” Rama, sapo ishte emëruar ministër Kulture dhe daljen e parë si i tillë, e bëri në qytetin ku kaloi fëmijërinë.
Aty afër shtëpisë së kohës kur mësoi notin në Vlorë, hipi në timonin e një autobusi të djegur dhe i premtoi qytetit që e donte siç do njeriu fëmijërinë e vet dhe e mbante në mendje si oborri me lule i shtëpisë së Anetës, në Vlorë.

Kreshnik Spahiu: PD-PS janë dy nofulla të së njëjtës gojë.

Modeli shqiptar i prindërimit, veçanërisht roli i nënës nuk tjetërsohet kollaj.

Ka një mëdyshje të madhe në debatin e opozitës pas 30 korrikut. Askush nuk guxon të gjykojë sjelljen politike të Bashës dhe Metës për atë që ndodhi, por merren me faktin, a do ketë pasoja apo do ketë përfitime Edi Rama.

Lulzim Basha, ka zgjedhur sërish edhe kësaj  here, rrugën e vetme dhe më të lehtë për tu zvarritur drejt  humbjes, bojkotin edhe të  Këshillit Politik. Pas miratimit në Parlament me shumicë votash të ndryshimeve kushtetuese, kryetari “opozitës së shpartalluar” ka dalë mes aleatëve, dhe ka kërcënuar dhe paralajmëruar jo vetëm kryeministrin me burg “kur të vijë në pushtet”, por ai ka paranjoftuar se “do të braktisim edhe Këshillin Politik”.

Mbi 75 përqind e shqiptarëve nuk ka e kanë kërkuar hapjen e listave, as që të shtiret si i gëzuar Edi Rama, dhe as që të bëjë si i prekur Lul Basha, por që të ndryshojë rrënjësisht sjellja e pushtetit në këtë vend. Dhe që kjo aspiratë të realizohet, duhet që ata njerëz të përfaqësohen sinqerisht dhe realisht, duke filluar që nga këto zgjedhje.

Bëjnë gjithmonë të njëjtën gjë. Nuk është gjëja më e mirë që mund të bëjnë, por ama vetëm atë vazhdojnë të bëjnë. Para çdo zhvillimi të rëndësishëm politik, para çdo reforme të madhe legjislative, para çdo fushate elektorale, para çdo vendimarrje të madhe ndërkombëtare për Shqipërinë sillen njëlloj. E bëjnë pambarimisht pa i hequr asnjëherë asnjë presje, sepse me sa duket, është e vetmja gjë që dijnë të bëjnë.

30 qershori i vitit të kaluar, është ende i freskët për të kuptuar, se këtë 30 korrik e kanë dhuratë prej tij. Është çmimi i hidhur që duhet të paguajë çdo udhëheqës, kur humbjet i shpall fitore dhe dështimet i shpall suksese. Ndaj PD është më e fituar këtë 30 korrik, pasi, e para e kupton që nuk ka fituar gjë dhe e dyta e kupton se çfarë ka humbur nga marrëzia e vitit të kaluar.

Miqësisht po i sqaroj 2-3 element që edhe njerëzit të kuptojnë ç'po ndodh dhe pse kundërshton opozita.

Monika Kryemadhi është në rrugë të mbarë. Ndryshe nga Basha, ajo ka filluar t’i heqë frikën vetes për zgjedhjet edhe pas ndryshimeve kushtetuese. Më së paku, është e qartë që ndryshimet do të bëhen dhe po mendon si ta bëjë më të lehtë ditën pas ndryshimeve.

Departamenti Amerikan i Shtetit çmonoti me deklaratën e sotme analizat, pretendimet dhe shpresat e palogjikshme të opozitës jashtëparlamentare dhe të Presidentit të Republikës duke i hapur rrugë, siç ishte e parashikueshme, ndryshimeve kushtetuese dhe listave të hapura që do të votojë Kuvendi, i cilësuar edhe njëherë nga SHBA plotësisht legjitim. Një tjetër dënim nga ana e ndërkombëtareve ndaj vendimit vetëvrasës të Lulzim Bashës për të braktisur kuvendin 17 muaj më parë.

Le të rikthehemi tek deklarata e ngjizjes së gabimit të Lulzim Bashës, faturën e të cilit po vazhdon ta paguajë edhe sot. Tha se “kështu nuk vazhdohet më” ndërsa pas 17 muajsh jo vetëm qeverisja ka vazhduar por janë dhe 9 muaj tjerë përpara.

Frika e humbjes, mbetet shkaku kryesor i çdo situate që sekretarët e Lulzim Bashës mundohen të krijojnë pas çdo seance në Parlament, apo pas çdo dakortësie mes palëve në Këshillin Politik.

"Mirëpo, nëse dikush po mendon që tashmë e kemi arritur pikun dhe se po e shohim më të keqen, e ka gabim. Raportimet se shumica e kanë kaluar virusin dhe se tash jemi afër një lloj imuniteti kolektiv janë të paqëndrueshme. Janë thjesht hamendësime joshkencore."

Shqipëria ka nevojë për një sistem të drejtë zgjedhor, ku një votë e qytetarit, të vlejë njësoj dhe të ketë të njëjtën peshë mbi rezultatin e zgjedhjeve. Sistemi i vitit 2009 dhe 2013 e ka deformuar votën. Më 2017 Lulzim Basha, pranoi t’i heqë fare koalicionet parazgjedhore dhe vota ishte më e drejtë. Por meqë ai humbi, mendon se duhet të rikthejë sistemin që deformon votën, si më 2009 dhe 2013.

Arrestimet e fundit për dosjen 339, shënojnë “normalizimin” e saj, duke e futur në një hulli banale vjedhjesh nga hajdutë xhepash, të cilët gjallojnë rregullisht në të gjitha votimet shqiptare, që prej 30 vjetësh. Drama politike që u ndërtua mbi këtë dosje, shërbeu vetëm që PD të krijojë opozitën e Murrizit e Hajdarit, duke relativizuar veten dhe duke bërë me dëshirën e saj një autogol të hatashëm politik, që vazhdon ta paguajë.

Në Shqipëri, dihet, nuk na pëlqejnë shumë rregullat. I kemi hedhur “në kosh plehrash” bashkë me atë të çmendur diktaturë që hoqëm në kurriz. Po na thanë mbaj maskën, do të na shijojë më shumë se çdo raki dëshira për të mos e vënë, po na thanë mbaj distancën, eh, ku ka më bukur se të përqafohemi në këto kohë; po na thanë laj duart, sa batuta do të hidheshin përreth nga miqtë tanë? Ka lindur në Shqipëri në këto kohë një tjetër lloj rebeli, quhet rebel Covidi.

Edi Rama ka tashmë gjithë pushtetin qendror dhe atë lokal, dhe gjithë përgjegjësitë për të drejtuar vendin. Shkarkimi i Ilir Metës dhe hapja e një procedure për të zgjedhur një President të ri, do të rëndonte imazhin e një pushteti që i do të gjitha institucionet nën kontroll dhe do të ishte për të një kosto politike.