Ilir Meta do të hyjë në historinë e Shqipërisë, si politikani që sa herë është në rrezik, shpik një grusht shteti.

Në fakt Partia Demokratike, kurrë nuk ka ditur të reformojë, por thjesht të degradojë. Kjo ka ndodhur me drejtësinë, ekonominë, shëndetsinë, ushtrinë, policinë, dhe nuk kishte si të mos ndodhte me arsimin.

Beteja e tij qesharake, butaforia e thirrjeve të nëpunësve të tij dhe militantëv etë LSI, që flasin për “vdekje të “grushtit të shtetit”, është një komedi që do të mbahet mend gjatë në historinë e këtij vendi, si çdo histori tragjike që tenton të përsëritet.

"Duke thirrur me të madhe se “drejtësia është e kapur”, dhe duke kujtuar me nortalgji kohën kur “drejtësia ishte nën diktatin e politikës” në fak ai po kërkon me ngulm të prishë nga themelet atë që ka arritur Vettingu, Parlamenti dhe faktori ndërkombëtar. Ultimatumet e zotit Meta nuk i shkojnë për shtat një burri shteti, aq më tepër mbështetja dhe dalja hapur në mbështetje të ish-opozitës"

"Dy ditë më parë, akademiku Rexhep Qosja pati një reagim të përmbajtur, që hante shumë debat në interpretim, por jo në fakte. Ai fliste për rrezikun që ka krijimi i një klime negative ndaj Shqipërisë në shtypin e Kosovës, për shkak të problemeve politike dhe personale që disa gazetarë, apo botues në Kosovë, kanë me Edi Ramën".

Nëse do të pyetej një serb i zakonshëm për të njëjtën gjë, duke shkundur shlivovicë në breg të Savës, që brohoret Xhokoviçin apo që ka lexuar Andriçin, se cilët janë armiqtë e tij, me siguri ai do ta vinte gishtin tek shqiptarët dhe më pas edhe tek kroatët.

Ka një llogari të thjeshtë forcash, kur flitet për të kapur, mbajtur dhe dominuar sheshin para Kryeministrisë, që rëndom quhet edhe bulevardi “Dëshmorët e Kombit”, megjithëse është vetëm një pjesë e tij.

Është nevoja për të shkuar në zgjedhjet e reja me drejtësinë e vjetër. Vetëm ajo i qetëson dhe u jep shpresë, aq sa duket se këta kërkojnë zgjedhje më shumë si një shans për drejtësinë e vjetër, se sa për ndonjë program të ri që pretendojnë.

Ishte shkurti i vitit 2017 kur Partia Demokratike me mbështetjen nën rrogoz të Ilir Metës, do të ngrinte një çadër në Bulevardin Dëshmorët e Kombit, duke shkaktuar një krizë artificiale politike për vendin.

Shqipërisë i leverdis më shumë që ta çojnë deri në fund sherrin dhe t’i nxjerrin ujin e zi, secili në “kështjellën”e vet, që, sipas tyre, ruan dhe mbron popullin nga armiku përballë.

"Çfarë po u thotë Ilir Meta shqiptarëve?"

Ajo që ndodh në Tiranë kundër çeljes së negociatave Shqipëri-BE,  është jo vetëm e paprecedentë, por kriminale ndaj interesave të vendit.

Meta është sërish në krye të botës së tij virtuale, në të cilën u votua më 13 tetor, ku parashikohen tërmetet, ku Parlamenti do të digjej, ku ambasadorët kërcënojnë dhe bëjnë komplote, ku institucionet ndërkombëtare janë në duar të bandave kriminale dhe ku LSI në zgjedhjet e vitit 2017 u bë forca e parë politike dhe fitoi më shumë se 50 mandate.

Të bindur se Rama do dështonte, ata ndryshuan kurs sjelljeje duke u treguar konstruktivë në ditët pas tërmetit. Ata nuk donin të linin shenjë se dështimi i donacioneve do vinte për faj të opozitës.

"Kush ka menduar se Ilir Meta po e ‘shkarkon’ Lulzim Bashën si kryetar opozitë dhe po i merr atij protagonizmin, gabon rëndë"

Partia Demokratike, tashmë është kthyer në një parti fantazëm, ku flitet për vogëlsira, budallalliqe, ëndërra me “qiqra në hell”, dhe ku kryetari saj shtyn kohën me takime të mërzitshme.

Ilir Meta ditën e djeshme ka zhvilluar një takim me kryedemokratin Lulzim Basha. Ky i fundit, pas takimit me Metën mblodhi aleatët (mes tyre edhe bashkëshortja e Ilirit, Monika) për t’i njohur me ‘zbulimet’ që kanë të bëjnë me grushtin e shtetit.

Herën e parë ishte çadra. Ilir Meta garantoi Lulzim Bashën se do të ishte në krah të tij nga dita e parë e çadres, e deri në fund. Edhe pse ishte formalisht ende në Qeveri me Edi Ramën, ai po përpiqej të bënte bashkimin e madh me opozitën për vitin 2017.

A pati meritë qeveria Rama në sigurimin 1.15 miliardë eurove ndihma e kredi të buta për eliminimin e pasojave të tërmetit. 

E kështu, kohë pas kohe, vit pas viti, në vend që zemra jonë të hapet e të ketë vend për shumë njerëz e ngjarje, të preket e të bëhet plot dhembsuri për këdo që është për t’u mbështetur e promovuar, se  eshte një shembull i bukur i talentit dhe punës; është mpakur, zvogëluar pasi në të ka vend vetëm për vetveten.