E vërteta është se ndeshja inauguruese e “Air Albania Stadium” nuk i shpëtoi dozës së shëmtuar të politizimit. Sepse jetojmë në një shoqëri ku njerëzit “hanë” politikë, në vend që të hanë ushqim, të gëzojnë kohën e lirë apo të merren me punët e tyre.

Është e qartë që Ilir Meta beson tek fuqia e videos në politikë. Regjistrimi i tij nga ish ministri i tij vazhdon të mbetet rekord në politikën shqiptare.

Presidenti i vendit (ende në detyrë) ka vendosur të lëshojë kushtrimin, ka vendosur të shpërndajë qarkore, drejt Sali Berishës, Lulzim Bashës, Nard Ndokës, Shpëtim Idrizit, Agron Dukës, Dash Shehut, dhe ndoshta edhe ndaj Vangjel Dules.

Me padinë që Presidenti i Republikës do të paraqesë nesër në gjykatë kundër kreut të KED konsumohet akti i fundit teatral i një strategjie, e cila përgjatë të gjithë 2019-s ka ulur kredibilitetin e kreut të shtetit në nivele të padëgjuara kurrë më parë.

Po kuptohet se, likuidimi i Metës, ndihet si humbje në Beograd dhe në Moskë. Këtë e di edhe Meta.

Nga Ben Andoni... 

Presidenti ynë ka nisur të hapë llogoret e luftës.

Janë të rrallë njerëzit në Tiranë, qëndrimi ndaj të cilëve vendoset jo prej tyre vetë, por nga rasti, vullneti apo fati që qëndron në këmbë të huaja. Ata i duan dhe i urrejnë brenda çastit. I mallkojnë në një moment, dhe i bekojnë në momentin pasardhës. I adhurojnë dhe i përbuzin. I vrasin dhe i ngjallin.

Ilir Meta ka kohë që ka ngritur një narrativë të tillë, të armikut që shihet vetëm nga kulla e vrojtimit të Presidencës, aty ku Meta, me një gangsterllik prej mediokri banal, përpiqet të veshë rolin e heroit që do të shpëtojë Shqipërinë nga të gjithë armiqtë e tij imagjinarë.

Lufta e tij dhe e atyre që ishin kundër reformës në drejtësi vazhdon, me të njëjtën thirrje edhe pse me fjali të ndërtuar ndryshe në rënditjen e pjesëve përbërëse të saj.

Nga Endri Kajsiu...

Ambasadori i SHBA në Shqipëri, prej vitit 1995 është gjithmonë një “armik” i Berishës, ndërsa ambasadori i BE ka dalë armik pak më vonë, kryesisht kur nisi reforma në drejtësi.

Nga Ardit Rada...

Nga Altin Ketro...

Bishti i maces së egër duhet prerë me një të rënë, dhe jo pjesë-pjesë. Kështu na kanë thënë teoricienët e mëdhenj të shtetit demokratik në kohët moderne.

Në historinë banale që prodhoi presidenti duke dubluar anëtaren e Gjykatës Kushtetuese, zgjedhur sipas procedurës kushtetuese, duhej një akt që ta stamponte në histori këtë banalitet.

Për të mos humbur në një gjuhë të koklavitur ligjore, e thënë vrazhdë, janë tre shkelje të kryera nga Presidenti.

Dje disa portale ( syri.net, joq, boldnews, ) botuan një konstatim marrë nga FB, që më gjente uzurpuese tokash.

Ilir Meta ditën e djeshme ka firmosur një dekret nul, duke emëruar Marsida Xhaferllarin (e rënditur e fundit në listën e KED me më pak pikë) si anëtare të Gjykatës Kushtetuese.

Tani Gjykata Kushtetuese ka pesë anëtarë legjitimë, dhe një anëtare shtesë ilegjitime, të zgjedhur nga Ilir Meta.