Diku nga vitet ’80, e gdhiva një të shtunë, për të përfunduar një detyrë kursi në statistikë, që e kisha për zemër. Por qëlloi e shtuna e gabuar – të nesërmen zhvillohej votimi për deputetët e Kuvendit Popullor…

  Kur u mësua lajmi ishte mëngjes. Dënohej një piktor. Edison Gjergo. Bota artistike mbajti frymën një çast. Një pshehrëtimë frike u përhap ngadalë. Më pas u kthye në kërcënim.

E shtuna është një ditë e bukur, nga ato më të bukurat, sidomos tani, nuk është as ftohtë dhe as ngrohtë, është dita ideale për të shkuar pranë Shqipërisë, për të shkuar vërtetë, për ta ndjerë, për ta prekur, për ta njohur për ta dashur.. dhe jo për ti ndënjur sipër sic shumë prej nesh dhe prej shumë kohësh i rrinë.

Figurat më të njohura të endoskopisë gjinekologjike shpalosën në një maratonë kirurgjie të drejtpërdrejtë teknikat kirurgjikale duke aplikuar teknologjitë më të avancuara aktuale para një audience prej më shumë se 800 gjinekologësh nga 62 vende.

Kërkesa e Ilir Metës është një dëshirë politike, për t’i dalë zot një prej kërkesave të opozitës, dhe si e tillë, ajo nuk është as ligjore, as kushtetuese, dhe as morale. Është thjesht paturpësi politike për të përdorur postin e presidentit në shërbim të një interesi politik familjar.

Këtij problemi kaq të madh, i shtohet edhe fakti se institucionet shtetërore  po sillen si gjobvënës.

'Tjetërkujt i kërkohet dhe i urohet, si dorëheqja, si vetvrasja...se ti na duhesh shëndoshe e mirë si kokrra e molles për halle të tjera...'

"Me vullnetin e saj të lirë dhe me një vendimmarrje të imponuar nga udhëheqësi de jure e ai de facto, Partia Demokratike ka vendosur të mos e përfaqësojë më popullin e saj, si e deleguara e tij, në Kuvendin e Shqipërisë."

Nuk do të ketë zgjedhje, por rrëmujë dhe përleshje. Ky është njeri nga skenarët që opozita dhe një pjesë e mediave po qarkullojnë për 30 qershorin. Vjen e përzihet me këtë skenar një fjalor i moçëm, i specializuar për grishje në luftë, fjalor ku përditë e më me forcë jehojnë fjalë të tilla si: liri, vdekje, gjak.

Kishte një shans që Lulzim Basha të mos i përgjigjej Edi Ramës dhe të krijonte idenë se “po mendohej”. E keni parasysh atë skenën kur Bujar Nishani si President, bënte sikur mendohej para çdo dekreti dhe mbështetësit e PD mendonin se më në fund ai do bënte ndonjë mrekulli.

Tre pyetje për Edi Ramën, jo si kryeministër!

Këto radhë po i shkruaj si pedagog universiteti prej më shumë se 20 vjet, dhe së fundi edhe si pedagog i jashtëm në IB Washington DC, si pjesëmarrës në shumë veprimtari akademike jashtë vendit, si gazetar që një pjesë të madhe të shkrimeve të mia ia kam kushtuar edhe problemeve të kulturës, të arsimit apo të shkencës në përgjithësi dhe si qytetar i Republikës që, në më shumë se një rast, jam shprehur për krizën e thellë të mendimit human e shkencor në vend.

Aq herë sa thyen dhe sulmon institucionet publike në Tiranë, mos harro se sapo ke falimentuar një bujtinë në Theth dhe një hotel në Dhërmi.

Liderët e opozitës joparlamentare nuk artikulojnë dot politikisht asnjë ide, dhe kuptohet se janë të trembur nga Reforma në Drejtësi, e cila drejtohet nga amerikanët. Por këtu fillon realisht konflikti.

Të hedhësh në shesh Kushtetutën, përreth zjarrit toksik, Kushtetutën që është ligji më i lartë në Republikën e Shqipërisë, përbën në vetvete jo vetëm një vepër të mirëfilltë penale që dënohet nga Neni 268 i Kodit Penal, por kompromenton frymën, qëllimin dhe të ardhmen që ofrojnë soji i këtyre protestuesve kushtetutdjegës.

E dija që do vinte kjo ditë e kobshme. Nuk mund të ndodhte ndryshe me ju që ditën e votimit që duhet të jetë ditë feste e ktheni në ditë zie.

Pas një udhëtimi të dëshpëruar në Britaninë e Madhe, dhe një injorimi mizor që i janë bërë pretendimeve të tij nga faktori ndërkombëtar, Lulzim Basha po përpiqet të fusë krizën në një spirale të re, duke bërë sikur është gati për një pakt me Ramën. Dhe për këtë shkak, flet për mundësinë e shtyrjes së zgjedhjeve, përtej 30 qershorit.

Sa më shumë ndryshon, aq më shumë është e njëjta gjë: Shqipëria e sotme dhe ajo e fiks dy vjetëve më parë, është i njëjti film, i luajtur, me të njëjtët aktorë, të njëjtët figurantë dhe të njëjtin skenar.

Mediat shqiptare, publicistë, gazeta e televizione, të zënë me luftën për pushtet mes palëve armike dhe hamendjet nëse këto palë qelbësira do jenë të afta të na e rrezikojnë apo jo jetën ne qytetarëve, apo nëse e ardhmja jonë duhet t’i shohi ngjarjet e 1997-tës si lodra fëmijësh në krahasim me atë çka po na përgatit Monika me Lulin, dhanë fare thatë dy lajme.