Presidenti i Republikës Ilir Meta ka marrë pjesë në Konferencën Vjetore të Avokatit të Popullit “Liria pa urrejtje, liria e shprehjes përballë të drejtave të njeriut”, nga ku ka mbajtur edhe një fjalim të shkurtër. E

Ervin Salianji shkoi një ditë më vonë tek Ilir Meta. Vonesa e tij për të takuar Ilir Metën, tregon shumë se çfarë ka ndryshuar në Shqipëri.

Nga sot edhe klasa politike, që i dha formë dhe votoi reformën në fjalë, nuk ka më asnjë alibi të qëndrueshme, për të justifikuar mungesën e drejtësisë në vendin tonë. Shprehja “t’ja lemë drejtësisë së re në dorë”, me zyrtarizimin e SPAK kthehet nga aspiratë në realitet.

Liria e shtypit në një vend si i yni, aktualisht ka tre armiq të mëdhenj.

Bllokuan rrugën, provokuan aksidentin, ndërkohë që xhupzinjtë e tjerë, kërkonin të kapnin gazetaren SH.T, dhe TH.M. të cilët, sipas tyre ishte autorë të disa shkrimeve kritike ndaj ish-presidentit të asaj kohe.

Edhe pse për herë të parë mbron të drejtën e një qytetari që cënohet nga shpifja e një media, ky ligj, për nga mënyra se si është hartuar rrezikon të shndërrohet në një mjet të rrezikshëm presioni dhe kontrolli në duart e qeverisë së radhës.  Kercenohen edhe televizionet. Ja pse.

Pas 26 nëntorit, nuk dihet përse Lulzim Basha ka marrë përsipër të flasë dhe “udhëzojë” gjithë dynjanë (madje edhe Edi Ramën) sikur të ishte kryeministër, një ëndërr e kahershme e tij.

Në thelbin e betejës që po bëhet në emër të ndryshimeve për ligjin e medieve, duket se dominon më shumë dëshira për të portretizuar një kryeministër anti-Perëndimor, se sa një ligj problematik.

Nga Mero Baze...

Nga Edison Ypi...

Nga Mero Baze...

“Djepi arit” është një novelë satirike mjaft interesante e E. Koliqit. Personazhi kryesor i saj është një malësor me emrin Bajram, i cili me një aftësi të veçantë arrin të mashtrojë disa tregtarë shkodranë që janë të etur për para.

Nga Skënder Minxhozi...

Nga Mero Baze. 

As Ballkani që ka provuar luftën ndëretnike, urrejtjen dhe genocidin, nuk ka qenë kurrë ndonjëherë si sot. Edhe konflikti më i vogël me armë, është shumë më keq edhe se paqja më e brishtë.

Many tears ago, kur gjatë një muzgu të trishtë po sorollatesha tek Sheshi Skënderbej, mua që s'kisha qënë kurrë në asnjë teatër, koncert, film, këmbët më shpunë brenda Pallatit të Kulturës plot me të rinj ku këndoheshin këngë si këngët e asaj kohe.

Nuk e prisja që një Italian, Carlo Bollino, të sillte në skenë një Festival që për vetë shqiptarët që lindën pas vitit 1972 nuk u morr vesh kurrë me saktësi si dhe pse ndodhi “rënia” e siparit të lëvizjes kulturore, ajo që do të “ngrinte” përfundimisht plot këngëtarë dhe autorë; dhe që ngriu përfundimisht Luan Zhegun.

Media ka tjetër mision, të tregojë dhe faktojë gjithçka siç ka ndodhur , dhe jo të shpifë dhe pastaj të shfajësohet kur arrin “objektivin”.

Dhe ky është fakti më i rëndë dhe kompromentues i ndonjë institucioni zyrtar të shtetit shqiptar, për kapjen e një institucioni të reformës në drejtësi.

Ndoshta, në këtë 2020 që po troket, të gjithë ne shqiptarët kemi nevojë të ndjekim e të kërkojmë të mirën e të bukurën, në radhë të parë mes nesh. Ndoshta kështu do të gjejmë rrugën e duhur për t'u përmirësuar e paqtuar.