Ky nuk po e entuziasmon dot turmën e tij, dhe pse Saliu po mendon se kësaj turme ia ka gjetur armikun. Po “armiku” Edi Rama, çfarë po bën? Ai ndihet i sigurt në pushtetin e tij, se arkaizmat e Saliut me armikun e popullit nuk afektojnë dot më njeri në Shqipëri. E kuptoni tani se çfarë po ndodh në Shqipëri? Po Alibejajn, i cili tani e ka në drejtim të tij Partinë Demokratike ligjore, a do ta shpallë armik Saliu?

Nisur nga një video-koment që bëra lidhur me aksidentin tragjik të Himarës, ku shpjegoja teknikisht arsyet e aksidentit dhe çfarë duhet të bëjmë që të mos ndodhin rishtas, është shkëputur nga konteksti, çfarë them dhe përdoret për të ndezur revolucionin popullor

Rasti më flagrant është thirrja e njëpasnjëshme, fillimisht e Sali Berishës dhe sot e Ilir Metës, ndaj qytetarëve, që të mos blejnë prona të patundshme tek projekti i ri i Durrësit, financuar nga një prej katër kompanive më të mëdha në botë në patundshmëri, siç është grupi i investimeve të Princit të Emirateve të Bashkuara.

Vdekja e Jonadës është tragjike sepse nuk ishte e natyrshme, pra nuk ndodhi për shkaqe natyrale, por ndodhi për faje njerëzore, ndodhi sepse një person, një tjetër qytetar fatkeq, sepse edhe ai që ka kryer atë krim makabër tani është një i mjerë, një njeri që ka shkatërruar jetën e tij dhe të familjes, pra ky fatkeq duke kryer një manovër fatale me një motoskaf goditi vogëlushen e pafaj.

Në fillimet e veta, dekada më parë, mikrofinanca në Shqipëri u zhvillua si një model për zbutjen e varfërisë dhe dhënien e aksesit në financim për shtresat më pak të shërbyera nga sektori bankar, fermerët dhe bizneset e vogla, sidomos jashtë qyteteve të mëdha të vendit. Institucionet e mikrofinancës u krijuan, u zgjeruan dhe u konsoliduan si institucione  të kredidhënies dhe shoqëri kursim-krediti.

Një lajm i publikuar nga Zëri i Amerikës, bëri të ditur se në Kongresin amerikan po përgatitet një ligj special për Ballkanin Perëndimor

Një gjë e tillë u pa dhe në orët e fundit, kur nevojës së madhe për të protestuar për fatin e trishtë të vajzës së aksidentuar në Himarë, iu bashkangjit grupi politik, i kudogjendshëm që tashmë përbën pjesën më të madhe të opozitës shqiptare.

Shqipëria ka nevojë për paqe, lehtësi dhe qetësi. Po shëron plagët e së shkuarës dhe në këtë punë e shërim, do të flakë tutje pa mëshirë parazitët që bëjnë zhurmë, ngrenë zërin vetëm për të fshehur paudhësitë e tyre.

Falë ftesës së Kryetarit të Bashkisë në Berat, vendosëm të shkojmë në Roshnik.

Sa herë që fëmijët jetimë të Lonorës të të shohin në sy, uli sytë përdhe dhe mos guxo t’i ngresh më. Skuqu nga turpi... sepse turpi të mbeti ty! Nëse nuk e ke vrarë ende ndërgjegjen tënde, ai shikim i pafajshëm i tyre do të ta vrasë automatikisht. Sepse ti vrave fëmijërinë e tyre!

Revolucioni na është kthyer si një koncept permanent, si buka me djathin, e që prej vitesh na serviret në forma e mbulesa të ndryshme, por që brumë ka të njëjtët përbërës: Sali Berishën dhe Ilir Metën.

Në tragjedi të tilla si ajo e Himarës, nuk ka vend për krahasime. Nuk ka vend as për ta zbutur peshën e tragjedisë, me shembuj të ngjashëm në Shqipëri apo në botë. Një rast i tillë ka ndodhur dhe gjashtë vite më parë në Dhërmi, por biznesmeni që vrau me skaf shtetasin rus, qëlloi të ishte i partisë së Sali Berishës dhe nuk u vajtua kaq gjatë. Madje doli i pafajshëm dhe merr tendera publik.

Një retrospektivë përmbledhëse: E shtunë, 15 mars 2008. Një shpërthim i fuqishëm në formë kërpudhe atomike ndodhi në mesditën e asaj dite në fshatin Gërdec midis Tiranës dhe Durrësit. Përveç 15 të vrarëve (midis tyre fëmijë), ai shpërthim solli edhe shumë të plagosur që u trajtuan në Spitalin e Traumës. Aty u shfaq i përhumbur kryeministri i kohës, Sali Berisha, e pak orë më vonë edhe lideri i opozitës Edi Rama.

Nuk gjendet asnjë fjalë për të ngushëlluar babain e Jonada Avdiajt për humbjen e jetës së vajzës së tij 7 vjeçare. Ai la shpirtin në Himarë, la zemrën në Tufinë dhe për të nuk ka asnjë ngushëllim.

Edhe kësaj here, Partia Demokratike dhe Sali Berisha, kanë vendosur të bëjnë politikën dhe opozitarizmin e tyre me fatkeqësinë.

Tre dekadat e fundit ishin pasqyrim i betetës midis dy koncepteve por dhe emërtimeve përkatëse që përfaqësonin dy botë të ndryshme. Një betejë ngritjeje dhe plot përplasjeje nga ku do përballeshin Ballkani arkaik me Juglindjen e një koncepti më të madh siç është Evropa

I nderuari dhe i dhembshuri Bledar Avdia ngushëllime! Unë nuk ju njoh dhe ju nuk më njihni. Nuk ju kam takuar dhe nuk më keni takuar. Tashmë jemi takuar së bashku në një dhimbje, por jo në mënyrë të barabartë. Dhimbja juaj është e papeshueshme dhe dhimbja ime është e zakonshme, por edhe ajo e papeshueshme. Pasi, dhimbjet nuk kanë njësi matëse dhe nuk kanë peshore. Dhimbjet kanë vetëm rëndesë, në shpirt.

Ilir Meta ka filluar e flet për lirinë në Shqipëri. Nuk ka rëndësi se çfarë shembuj merr si pozitiv apo negativ se në të dyja rastet I bie më qafë njerëzve. Kur lavdëron dikë natyrisht e bën më pis se sa duhet, dhe kur sulmon dikë natyrisht I bën më shumë nder se sa duhet.

Makina e propagandës se Berishës po bën çmos për të arritur qëllimin e tij për të krijuar psikozën kolektive, të prekë ndjeshmërinë e njerëzve, dhe për këtë sulmon kë nuk i vete pas avazit apo përpiqet të ruajë gjakftohtësinë në një situatë ku shumë njerëz janë traumatizuar.

Presidenti i ri i vendit, Bajram Begaj, e mbylli fjalimin e tij të inaugurimit me përmendjen e Zotit. Kryeministri aktual, Edi Rama, në ngjarjet e mëdha, e përdor po ashtu rëndom Zotin. Në mitingjet masive të ish-kreut të opozitës, Lulzim Basha, diskurset mbylleshin me kumt fetar: “Zoti,…”. Anipse, pak më parë, po nga ai, parashtrohej dhe regjistri luftarak dhe fyes.