Deklarata të javëve të fundit të politikanëve gjermanë. "Nuk është në interes të Rusisë të sulmojë Ukrainën (Sahra Wagenknecht, komuniste e majtë)" apo "Me logjikën e Luftës së Ftohtë, ne të mirë, ata të këqinj, zi dhe bardh, nuk arrihet larg (Ralf Stegner, socialdemokrat)."

Për tu ndalur në Shqipëri, ku kemi parë këto vite një fenomen i shprehur kryesisht në rrjetet sociale, ku është vënë re një “shpërthim i çuditshëm” i filoputinëve shqiptar. E siç doli nga një investigim i rëndësishëm që u bë nga organizata britanike e europiane, i cili u publikua edhe në një dokumentar cilësor, kemi pasur një strategji të plotë të luftës kibernetike nga Rusia. Ku prodhoheshin jo vetëm adresa e llogari facebook-u, por edhe propagandë e shënjestruar politike në vend.

I pari që nxitoi të reagojë për luftën në Ukrainë ishte Ilir Meta. Presidenti, i cili ka mbledhur rregullisht Këshillin e Sigurisë Kombëtare kur ka pasur probleme të veta, apo dyshime për lidhje kriminale, këtë radhë e mblodhi për hatanë që do ta gjejë Shqipërinë nga lufta në Ukrainë. Për të ilustruar shqetësimin e tij kishte gjetur disa importues të industrisë ushqimore që kanë lidhje me Ukrainën dhe po na paralajmëronte për krizën e drithërave që do na gjejë pas tri muajsh, pasi ne marrin grurë nga Rusia dhe Ukraina.

Komisionet hetimore (në çdo rast të kërkuara nga opozita) gjithmonë janë kthyer dhe kanë rezultuar një gallatë e madhe. Nuk mbahet mënd, sa komisione, sa kërkesa për komisione dhe sa mbledhje komisionesh janë zhvilluar, sa orë, minuta dhe javë, muaj dhe vite të tëra, janë haxhuar me këto lloj komisionesh, që më tepër se “rezultate konkrete”, kanë dhënë show, estradë dhe gallatë të madhe

Një ministër zviceran (nga partia populliste SVP) e quan ministrin e Jashtëm rus “njërin prej më të mirëve”. Dhe këtë e bën në ditën e agresionit rus kundër Ukrainës. Po ky ministër thotë se Putini është “natyrisht kokë strategjike.

Dakord, pasi paralajmërimet e mia janë injoruar për vite të tëra dhe pasi kam dëgjuar gjithë ditën sot fjalët “Garry, kishe të drejtë”, po përsëris ato që kam thënë në vitin 2014. Ndaj, mjaft më thatë që kam të drejtë dhe dëgjoni ato që do ju them

Kur Sali Berisha u shpall nga SHBA person “non grata” në mesin e vitit të kaluar, për vendimin e DASH ai akuzoi ambasadoren amerikane në Tiranë Yuri Kim, Gerog Sorosin dhe Edi Ramën.

22 vjet më parë Kosova ishte Ukraina e Europës. Sllobodan Millosheviçi, i cili për dhjetë vite rresht kishte ngritur karrierën dhe pushtetin e tij bazuar tek aneksimi i Kosovës dhe zhdukja e identitetit shqiptar të saj, u përball me rezistencën e një populli dhe në fund dhe me fuqinë e NATO-s, e cila nuk i hoqi nga duart vetëm Kosovën, por i hoqi dhe pushtetin dhe lirinë e tij personale, duke vdekur në qeli.

Duhej parë, por jo dëgjuar. Duhej ndjekur pamja, por jo logjika e fjalëve. Duhej të refuzohej veshi, por jo të shmangeshin sytë nga ekrani. Kjo ishte mënyra e vetme për të kuptuar se çfarë ndodhi në ato orë të pafundme të komisionit hetimor për çështjen e njohur në publik si inceneratorët që dyshohej se dogjën 430 milionë euro të taksapaguesve shqiptarë.

Komisioni parlamentar i ngritur për hetimin e çështjes së inceneratorëve është shndërruar në një telenovelë të sukseeshme me plot të papritura e surpriza për personazhet kryesore të saj.

Nisur nga zhvillimet e fundit, ku Rusia kërcënon Ukrainën me pushtim, eurodeputetja gjermane, Viola von Cramon, i ka dërguar një letër presidentit të UEFA Aleksander Ceferini, që të anulojë zhvillimin e finales së Ligës së Kampionëve në Shën Petersburg të Rusisë pas vendimit të Putinit për pushtim të Ukrainës dhe ta përfundojë bashkëpunimin me Gazpromin rus

Askush nuk e don luftën e sidomos vendet demokratike! Prandaj, nocioni i ish presidentit Bush për eksportimin e demokracisë, shihet si një zgjidhje e drejtë për të siguar paqen në Botë! Vendet demokratike janë më pak të orientuara nga lufta, sepse edhe mekanizmat për ta arritur një gjë të tillë janë shumë të vështira, ku në shumicën e rasteve duhet vullneti i shumicës dhe i qytetarëve

Me Tabakun, po i mbyllin kapakun prokurorisë për të vazhduar më tej, në një moment historik kur pas 30 vjetësh akuza ka arrestuar ministra.

Do të ishte një punë e mençur që dhe Edi Ramën ta mbanin sa më pak në Komisionin Hetimor. Mund ti bënin katër pese pyetje thelbësore dhe ta përcillnin. Kjo do të ishte në dobi të opozitës. Por me sa duket dëshira për protagonizëm I mundi të tri opozitat e Kuvendit, përballë objektivit për të mundur Edi Ramën.

Përveç audiencës që ka thyer kufij të fortë të dëgjueshmërisë publike, që vetëm ndeshje futbolli apo Big Brother mund të ketë arritur, séance e pyetjeve maratonë me Edi Ramën ka qenë një eveniment shumë i rëndësishëm politik.

Në katundin tonë artistik, katundar i devotshëm i të cilit unë jam, ka, për shembull, aq shumë Tony Montana sa të vijë shpejt rradha për të qënë aq fatlum sa ndonjëri prej tyre ta presi këmbën ose dorën ose kokën me një sharrë motorrike si në filmin e famshëm, jo vetëm nuk është diçka e rrallë, por e ke vetë në dorë.

Pse demokracia liberale po ç’flluskon në kohën tonë? A nuk e deshëm vallë vetë ne dhe në vitin 1990 të gjithë thërrisnim me një zë “Liri, Demokraci”? Pse shuhen aq shpejt premtimet e të zgjedhurve tanë të pushtetit lokal dhe atij qendror dhe ne sërish i votojmë?

Në një shkrim nga Moska korrespondenti i FAZ e përshkruan hollësisht takimin e Putinit me bashkëpunëtorët e tij më të rëndësishëm dhe skenat shpesh bizare, ku ata duhet të qëndrojnë gatitu para shefit të Kremlinit si të ishin nxënës filloristë

Pyes sepse kam parë me sytë e mi dhe e kam përjetuar këtë ‘masakër’ të shpirtit. Ndoshta shpesh herë ka ndodhur, por vetëm për një herë po them

Në Shqipëri “denbabaden” është thënë një shprehje, “politika buka e përditshme”. Kjo ka nisur dhe vazhdon ti hajë kohën më të madhe shqiptarëve. Duke mos dashur të largohem shumë në kohë, mjafton të kujtoj “orën politike” apo leximin e shtypit, çdo ditë në ndërmarjet e shtetit në kohën e komunizmit, apo dhe mbledhjet me karakter thellësisht politik që bëheshin në mesin apo pas orarit të punës.