Berisha po përpiqet të përgatisë pasardhësin e tij në krye të “Shtëpisë së Lirisë” dhe për këtë i duhet të thellojë paranojën e atyre që mund ta tradhtojnë dhe të gjunjëzojë mbështetësit e tij duke u imponuar Ilir Metën për kryetar.

Meta është zgjedhur president në kundërshtim me nenin 6/1 të kushtetutës, si një person me integritet të cënuar. Së dyti, të gjithë janë të barabartë përpara ligjit sipas nenit 8 të kushtetutës. Përse Meta nuk u trajtua si i tillë nga organet ligjzbatuese menjëherë pas thirrjes për armatosje dhe dhunë duke mos u arrestuar në flagrancë?

Të na kishte lënë rasti në ujin e lumit- aty ku na mbytën, do të ishte njëmijë herë më mirë; ose do të na dukej se po jetonim edhe pse të mbytur. Se të paktën  do të kishim një shpresë: Në një moment uji i lumit tek rrëshqet në udhën e vet buzë pyllit e ograjave, do të na na varte në një kërrabë peme…, ose do të na shtynte në një stere bregu. Dikush do të na gjente pas ca. Lumi ka ujë dhe uji ka frymë si njeriu; nuk po them se ka edhe dhimbje e kujtesë.

Tashmë po përjetojmë një vrull të fortë politik nga opozita, e cila ka marrë “nismën antikorrupsion”, edhe në dyert e një fushate zgjedhore, që për opozitën e betejën e saj të brendshme është më e rëndësishme se rezultati. Një panoramë vrulli që e kemi përjetuar shpesh nga 2013m sa herë ka pasur axhenda politike kjo opozitë, ka ndërmarrë ofensiva “antikorrupsion”.

Ja ke fiks atë që fshehe. Subashi para kamerave. Faleminderit kolegëve që pas 5 orë pritje u ndamë në dy grupe dhe xhiruam zyrtarin. Ti oficer faqezi që merr 2 mijë euro rrogë e shumë benefite sot tradhtove publikin dhe përdhose median.

“Pasoja juridike” e munguar: Kjo ishte kamerdarja që shpëtoi sipas specialistëve të së Drejtës Kushtetuese, presidentin e vendit, Meta. Që do të thotë, thirrjet e tij të çartura të na kishin hedhur në luftë me njëri-tjetrin dhe vendi të digjej e të ngulfatej prej sfurqeve të artikuluara prej tij, atëherë do e meritonte shkarkimin.

Kur para dy vjetësh Londo më solli dorëshkrimin e tij me titull “Prill i hidhur”, gjëja e parë që më erdhi në mendje ishte vargu i famshëm i Eliotit: “Prilli, më i egri i muajve”, dhe s’di pse pata një parandjenjë jo të mirë. Ishim ulur në Kafe Europa si dikur.

Klani “Osmani” ishte financuesi kryesor dhe garanti financiar i gjithë fushatës elektorale të Partisë Demokratike më 2005. Ata financuan pagesën nën dorë për një kompani lobimi amerikane si dhe më pas mbështetën gjithë shpenzimet personale të Seli Berishës, për tu shpërblyer pas fitores me marrjen nën kontroll të lojërave të fatit në Shqipëri.

Gjykata Kushtetuese nuk e shkarkoi Ilir Metën nga detyra e Presidentit të Republikës pas ankimimit që kishtë bërë Kuvendi i Shqipërisë në këtë institucion. Reagimet që erdhën pas këtij vendimi kanë qenë të shumta dhe, në tërësinë e tyre, ato kanë tentuar të zëvendësojnë gjykatën duke marrë kështu rolin e prokurorit publik.

Bardhyl Londo iku lart në qiell tek poezitë e veta ! Iku duke lënë pas dhimbje të madhe për vajzat dhe familjaret , iku duke mos i pranuar lutjet tona për të qëndruar ! Nga shtëpia e kulturës shqiptare njëri prej bijve të saj madhështore u largua për në “Itake”!

E para, i duhej sepse praktikisht mandati presidencial i Metës ka mbaruar. Në korrik ai do të bëjë dorëzimet dhe në muajt që mbeten zor se mund të dëmtojë më shumë sesa ka dëmtuar. Presidenti aktual u kacafyt me maxhorancën, mallkoi ambasadorët, shau e sulmoi cilindo që i doli para, por tani kjo paradë e shëmtuar presidenciale po i afrohet fundit.

Anëtarët e Gjykatës Kushtetuese, qartësisht nuk kanë dhënë një vendim tipik të kësaj trupe, që të vendoste pikat mbi “i” apo të krijonte një precedent legjislativ. Por as nuk kanë ndarë se kush e ka gabim e kush e ka mire, në dy palët që shkuan në institucionin që ka për detyrë të interpretojë Kushtetutën e Republikës.

Përkundër të gjitha pritshmërive, Gjykata Kushtetuese ka vendosur ta lërë presidentin e vendit në detyrë, me arsyetimin kinse juridik se nuk ka kryer shkelje të rënda kushtetuese. Kushdo që ka shpresuar të kundërtën, dhe këtu flitet për njeriun e papërfshirë drejtpërdrejt në politikë, sigurisht duhet të ketë një ndjesi zhgënjimi, së pari sepse ende nuk e ka kuptuar mënyrën si funksionon politika dhe shteti këtu në tridhjetë vite e kusur.

Me këtë vendim, presidenti i Republikës së Shqipërisë, ka fituar të drejtën të shkelë Kushtetutën në një shkallë të mjaftueshme, aq sa të mos konsiderohet e rëndë. Gjykata ka vlerësuar se presidenti e ka shkelur Kushtetutën, por jo në atë shkallë sa ta shkarkojmë. Po ashtu, ka vlerësuar se Kuvendi ka konstatuar me të drejtë shkeljet e Kushtetutës, por e ka tepruar kur ka kërkuar që për ato të shkarkohet.

Galopi i ngjarjeve në Ukrainë që mbajti në ankth Evropën për kaq kohë, e gjeti të përfshirë në në këtë rrëke zhvillimesh një vend të vogël si Shqipëria, pjesë e Ballkanit Perëndimor dhe disi në distancë nga arena e një konflikti të mundshëm.

Duhet të theksojmë se, për shkak të nevojave dhe sfidave të reja, edhe vendet me një eksperiencë të gjatë republikane e demokratike e kanë sfidë reformën territoriale. Kjo lidhet me faktin, se shumë prej tyre i kanë bërë kushtetutat e tyre menjëherë pas Luftës II Botërore, kur ishin realitete të tjera ekonomike, politike, sociale, zhvillimi urban dhe  infrastrukturor!

Në asnjë rast në këto 30 vite pluralizëm politik nuk kemi parë një president të bëjë thirrje absurde, me zero fakte e prova. Përjashtimi i vetëm është Berisha, president që shikonte konspiracione në çdo antiveprim ndaj vendimeve të tij katastrofike. 

Kush priste një vendim të kundërt nga ai i mbrëmshmi i Gjykatës Kushtetuese, duhet të ketë qenë naiv. Që në fillim kjo trupë ka mbajtur një qëndrim prej skuthi. Është parë në rastet kur i është kërkuar mendim për zgjedhjet lokale apo dekretet presidenciale të cilat ia ka deleguar Komisionit të Venecias; pyetjet idiote dhe servile të anëtarëve të saj drejtuar presidentit të Republikës; afati jonormal që la për të marrë vendimin dhe së fundmi shpallja e vendimit, natën. Dhe nuk kishte si ndodhte ndryshe. Anëtarët e kësaj gjykate janë reflektim i shoqërisë sonë të tranzicionit.

Kandidati i Sali Berishës në Durrës është një prodhues betoni. Ky është i vetmi biznes që nuk i ka dështuar. Të tjerat përfshi dhe bizneset me faro Balliun në të kaluarën për të kandiduar kundrejt pagesës kanë dështuar.

Mënyra e përzgjedhjes së kandidatëve nga partitë politike nga lart poshtë, si për deputetë, ashtu edhe për kryetar bashkie, ka sjellë tashmë një traditë që ka thyer logjikën e përfaqësimin. Ka prekur, madje mund të thuhet hapur që ka fyer komunitetin që jeton në territorin, ku delegohet nga partia autoriteti përkatës.