Zbythja e djeshme e Armand Dukës, i cili vendosi të shtyjë zgjedhjet për Presidentin e ri të FSHF-së pasi Gjykata e Tiranës e pezulloi nga detyra, u trumbetua me të drejtë si një fitore e Erion Veliajt.

Nuk ekziston në Shqipëri, njeri që të mos ankohet për gjykatat, për sistemin e drejtësisë në vendin tonë, dhe shpeshherë vendimet aspak logjike që dalin nga Togat e Zeza e krijojnë jo pak raste për vetëgjyqësi. Por këtë javë pamë sesi organet e drejtësisë i dhanë rrugën e duhur një çështjeje të ndjeshme si ajo e uzurpimit të FSHF-së, e shkeljeve të panumërta dhe cirkut shpikës të delegatëve që projektonin mandatin e gjashtë të Don Dukës në FSHF.

Fëmijët tanë lozin mes tyre nën dritën e kandilit dhe për fat të mirë shumë prej tyre nuk kuptojnë se çfarë po ndodh! Rrugët e gjëra të Kievit me të rënë nata, pushtohen nga ushtria e djallit që me tanke bën zhurmën e thirrjes për vdekje.

Shumë gjëra për të cilat kishim vite që prisnim për të ndryshuar në Europë, po ndodhin kur thuajse kishim humbur shpresat. Sëmundja identitare e Europës, ajo e 27 telefonave për të marrë një vendim, ishte kthyer në sëmundje të pashërueshme.

Ka të ngjarë që pyetja nëse do të krenohen më serbët në Ballkan me Rusinë të ketë përgjigje vetëm nga zhvillimet e fundit të invazionit, të cilat do të ndodhin me Ukrainën. Por pasja e armëve bërthamore gati për përdorim, kërkesat e vazhdueshme të Serbisë dhe kërcënimi i vazhdueshëm i saj, si edhe oreksi i pakursyer i Rusisë të mos ndalen kaq thjeshtë.

Ka disa të vërteta të thjeshta që nguti, ngasja e gatishmëria për shfaqje, i pluhuros menjëherë dhe i bën të padukshme. Komisioni hetimor parlamentar ju bashkëngjit dhe bashkëshoqëroi një hetim penal nga SPAK.

Në Shqipëri, sulmi rus ndaj Ukrainës, përcillet jo me intsitetin e ngjarjes së jashtë zakonshme. Politikanët nuk heqin dorë nga zakoni i sfilatës politike.

Sulmi i Rusisë ndaj Ukrainës vërtetoi se kontinenti evropian ishte një vullkan i fjetur që shërtheu papritur.

Partia Demokratike përmes të vetmit jurist që ka (lidhur me problemet zgjedhore) ka nisur sërish pergatitjen e alibisë për “humbjen e zgjedhjeve” pikërisht pak ditë para 6 Marsit.

Është e pabesueshme sa politikanë i ka blerë Kremlini në Europë (austriakë, gjermanë, francezë). Lexoni në vijim disa informata ekskluzive:

E vërteta e zgjatjes pafund të procesit të antarësimit të Ukrainës n NATO është padiskutim, përpjekja e perëndimit për të mos u acaruar me Rusinë. Tani kjo situatë ka marrë fund.

Gjermania themelon një fond të veçantë për forcimin e forcave ushtarake: 100 miliardë euro investime, mes tyre dronë dhe avionë të rinj luftarakë. Buxheti për mbrojtje do të jetë përherë 2 për qind e Bruto Prodhimit Vendor.

Një muaj më parë, shumë vet në botë ishin të bindur se Putini do e merrte Ukrainën me lehtësinë që mori Krimen dhe askush nuk do ta ndalte.

Ka arsye të forta se pse vendet nuk pushtojnë më njëra-tjetrën në kohën moderne.

Heroika patriotike e liderit, ndez heroizmin lndividual të qytetarëve dhe krijon heroikën kombëtare.

Në Shqipëri, si çdo fenomen që banalizohet kur distilohet në batakun shqiptar, ky qëndrim anti-sistem ka pësuar disa degëzime që i përshtaten situatës konkrete që kalon Shqipëria e sotme. Të dyja, edhe pandemia edhe fushata ruse në Ukrainë, po shihen me disa syze kaq të çuditshme e groteske, saqë është e vështirë të mos qeshësh dhe dëshpërohesh njëherësh.

Gjuha e dhunës për fat të keq vazhdon të jetë “mësues” jo i mirë edhe tek ne. Rruga e logjikës, arsyes, dihet, është më e lodhshme, kërkon më shumë pasion, mundim, kohë, përkushtim. Eshtë raskapitëse të bindim një fëmijë; disa mjaftohen ta ndalojnë me një të goditur, më një ulërimë, me një shuplakë, me një dënim, me një grusht, duke shënuar përjetësisht vulën e dhunës, të padurimit, të zhgënjimit në karakterin e tij.

Ndërsa krejt bota prej ditësh është e shokuar nga lufta në Ukrainë, e cila rrezikon jo vetëm të prishë balancat gjeopolitike, por të godasë secilin prej nesh, emocionalisht po se po, por mbi të gjitha ekonomikisht, ka një njeri që shfaqet duke pozuar i buzëqeshur dhe që na uron një fundjavë të mbarë

Deklarata të javëve të fundit të politikanëve gjermanë. "Nuk është në interes të Rusisë të sulmojë Ukrainën (Sahra Wagenknecht, komuniste e majtë)" apo "Me logjikën e Luftës së Ftohtë, ne të mirë, ata të këqinj, zi dhe bardh, nuk arrihet larg (Ralf Stegner, socialdemokrat)."

Për tu ndalur në Shqipëri, ku kemi parë këto vite një fenomen i shprehur kryesisht në rrjetet sociale, ku është vënë re një “shpërthim i çuditshëm” i filoputinëve shqiptar. E siç doli nga një investigim i rëndësishëm që u bë nga organizata britanike e europiane, i cili u publikua edhe në një dokumentar cilësor, kemi pasur një strategji të plotë të luftës kibernetike nga Rusia. Ku prodhoheshin jo vetëm adresa e llogari facebook-u, por edhe propagandë e shënjestruar politike në vend.