Ditët e fundit, jo rastësisht, Sali Berisha dhe Ilir Meta, po nxitojnë të ekspozohen si anti-rusë, duke kritikuar qeverinë shqiptare, për qëndrim pasiv në raport me situatën e tensionuar në Ukrainë, e cila është para një rreziku serioz për t’u pushtuar nga Rusia e Vladimir Putinit. Shqipëria është pjesë e NATO-s. Dhe NATO është sot fuqia më e madhe ushtarake mbi tokë, rrjedhimisht edhe pengesa kryesore e planeve okupuese të Vladimir Putinit, i cili ka mbështetjen e Kinës, disa shteteve satelite dhe segmenteve në Ballkan, kryesisht në Beograd, por edhe në Athinë.

Ndjeshmëria nuk është ajo që trumbetohet si lëmoshë: më jep a të jap lekë, lekë,lekë, apo qeset me ushqime të fotografuara bukur e të shpërndara në social media, as shoqatat fetare që bëjnë garë se kush duket më mirë në ngjyrat e qeseve që shpërndajnë, veprime që mbushin stomakun e të varfërve vetëm për pak ditë, ndërsa pasurojnë me fonde milionash organizata e OJF.

Në një konferencë për mediat, këtë të premte, Ilir Meta u shpreh se do të marrë pjesë në garë në zgjedhjet lokale të pjesshme të 6 marsit, në emër të popullit të 2 marsit.

Megjithë lëmshin e krijuar nga përplasja e fortë në radhët e opozitës, zgjedhjet e pjesshme të 6 marsit në gjashtë bashki të vendit, do të jenë një lloj testi politik kombëtar.

Nuk është se Berishën e pyeste kush, as në Rambuje, as në Kosovë, pasi ata që ai i quante aleatë në delegacion, Ibrahim Rugovën dhe Bujar Bukoshin, ishin pro nënshkrimit dhe kundër Berishës.

Rihyrja e Berishës në sallën e Kuvendit rihap lojën institucionale të PD. Prania e tij në sallë padyshim që ve në siklet pjesën e cila nuk e ka ndjekur në shizmën e tij por edhe hap pikëpyetje të mëdha.

Partia Demokratike, u katandis si mos më keq, dhe kjo për një vendim i marrë papritmas, me “kokën e tij”, nga Lulzim Basha. Kështu thonë sot ata që justifikojnë ndarjen, përçarjen, abuzimin dhe allishverishet, ambicjet për ta patur partinë nën hyqëm.

Tek ishte ngulur në oborrin e PD-së në datën tetë janar, Sali Berisha ka parë t’i kalojnë përanash dhe para syve sulmet e militantëve të tij të ndërkryer kundër selisë së asaj partie; ka parë qysqitë, varetë, shkallët, dashin goditës; ka parë thyerjen e xhamave, shqyerjen e dritareve.

Zgjedhjet e pjesshme vendore më së shumti kanë interes në përballjen që do të ndodhë mes palëve të opozitës. Parë në këtë kontekst, përzgjedhja e kryebashkiakëve të rinj, në kontekstin politik nuk do të sjellë asnjë risi, përderisa kandidatët e maxhorancës do të jenë të pa rivalizuar përderisa palët e opozitës garën do e kenë mes tyre

Ka mbetur si një parabolë politike, ndodhia me dikur kryetarin e bashkisë së Bajram Currit. U shfaq një mëngjes në derën e kryeministrit të atëhershëm Meta dhe i kërkoi të ishte më i ndershëm me fondet për bashkinë e tij, një nga më të varfrat në vend.

Nëse në fillim të vjeshtës së vitit të kaluar, epërsia e Doktor Berishës ishte kryesisht perceptim për shkak të formës dhe rrethanave, por dhe vetë Bashës që e la bosh vendin e tij në duel, pesë muaj më pas, ngjarjet që kanë ndodhur, po e verifikojnë këtë perceptim.

Më shumë se rezultat, i duhet një zhurmë elektorale, pasi çdo kandidat i partisë Meta-Berisha nuk ka asnjë gjasë që të arrijë fitore. Ajo që mund të arrijë si objektiv ky grupim është shkaktimi i humbjes së PD-së së Lulzim Bashës. E sidomos një humbje në Shkodër do të ishte dërrmuese. Këto zgjedhje të pjesshme do të kenë një mandate të shkurtër; vetëm një vjeçar, por për çdo kandidat që fiton si nga PS, ashtu edhe nga PD, është e qartë se po arriti një rezultat pozitiv të qartë më 6 mars, e ka krejt të thjeshtë pastaj rikandidimin në zgjedhjet e përgjithshme vendore të vitit 2023.

Demokracia është e ndërtuar mbi rregulla dhe kush del jashtë tyre, del jashtë një sistemi demokratik. Dhunuesit e historisë, kulturës, medias dhe institucioneve nuk kanë asgjë të përbashkët me demokracinë. Tashmë performancat e dhunës së tyre janë një muze në qiell të hapur, që shpejt do t’i mbetet vetëm historisë apo filmave të së ardhmes.

Zgjedhjet e pjesshme të 6 Marsit, të cilat Ilir Meta i “zbuloi” si një mekanizëm kundër Lulzim Bashës, në fakt po kthehen në një dënim për “Foltoren” e Sali Berishës. E vetmja gjë që i ka mbetur Berishës të bëj, është shpërqendrimi i energjive brenda Partisë Demokratike duke bërë sikur bën fushatë për zgjedhje për kandidatë me qëllim që të krijojë idenë e pjesëmarrjes në zgjedhjet e 6 marsit.

Edhe pse në statutin e Partisë Demokratike, është kërkuar me ngulm futja e një neni të tillë që kufizon vazhdimin e mandatit të kryetarit në rast se humbet zgjedhjet, ajo nuk është pranuar pikërisht nga Basha. Për hir të së vërtetës, duhet thënë se Sali Berisha ishte i pari në atë parti, që u dorëhoq pa kthim, kur humbi zgjedhjet e vitit 2013, dhe kjo u vlerësua edhe nga anëtarësia, edhe pse shumica e tyre nuk e pranonte një gjë të tillë

Në një ambient normal politik duhet të ishte tërësisht ndryshe. Lulzim Basha, i cënuar në legjitimitetin e tij moral, por edhe institucional, duhet të kishte dalë prej kohësh nga bunkeri i zgjedhjeve të verës së vjetshme që e mbajtën në krye të partisë dhe duhej të ishte votëbesuar sërish ndër demokratë. Jo sepse ja kërkon i ngjashmi i tij, një tjetër humbës serial si Berisha, të cilit amerikanët i noterizuan në anglisht atë që një milion shqiptarë ja thanë shqip njëri pas tjetrit në vitin e largët 2013: ik se je minues i demokracisë dhe i korruptuar!

Ministria e Brendshme ka publikuar sot listën përfundimtare të zgjedhësve për zgjedhjet e pjesshme vendore për kryetar bashkie për 6 njësi të qeverisjes vendore që do të mbahen në datën 6 mars 2022.

Që nga sheshi i qytetit është përhapur një lajm i politikës, teksa po bëhen gati zgjedhjet lokale të 6 marsit. Lajmi thotë se njëra nga dy PD-të ka nisur të ndalë në rrugë disa çirakë të saj politik e t’u kërkojë ‘ma fal ndoj send’. Kjo, njëra nga PD-të, është pjesa më e egër, pjesa më e pushtetshme, pjesa më militare dhe e frikshme…, ndërsa ‘çirakët politik’ të saj janë partitë e vogla që herë i rrahu, herë i ushqeu, herë i la jashtë portës në akull. Para këtyre ‘qenushëve’, tani njëra nga partitë Demokratike po kërkon sendin që i duhet për mbijetesë.

Fonde të UEFA-s qe shkojnë për fusha private dhe fëmijë qe duhet të paguajnë për t’u stërvitur, trafiqe pronash, shitblerje ndeshjesh, të gjitha nuk janë më lajm. Futbolli shqiptar shikohet si një gropë e zezë në Evropë dhe vetë shqiptarët tashmë janë mësuar që qytete të cilat dikur ishin vetëm stacion pushimi autobusësh, të dalin disa herë kampion.

Sa herë që ka pasur zgjedhje në FSHF (një herë në katër vjet) një muaj ose dy para se të shpallet fituesi, është bërë zakon që të bëhet zhurmë e madhe. Zhurma dhe poteret po tregojnë gjithnjë e më tepër se ato janë sporti më i preferuar i shqiptarëve, përveç futbollit.