Ilir Meta duket shumë i shqetësuar me të drejtë nga drafti i Damian Gjiknurit për Kodin Zgjedhor, ndaj edhe po reagon përditë me ashpërsi.

Pak shqiptarë dinë që në Qeverinë e parë të Garibaldit në vitin e largët 1860, nga 6 Ministra 3 prej tyre ishin arbëreshë.

Presidenti Ilir Meta dje ka qenë si mjaft herë i ashpër me mazhorancën.

Dhe shqiptarët qënkan një popull i jashtëzakonshëm. Ku ka shembuj të tjerë të ngjashëm në politikë në vendet e qytetëruara, që eksponentë kaq të rëndësishëm si këta në krye të Shtetit shqiptar, duke nisur nga Presidenti, deri te liderë partish kryesore, të bëjnë thirrje për grushte shteti, revolta, dhunë, e deri në kërcënime e përndjekje, e një popull të mos i ndjekë. Shqiptarët qënkan engjëj!

Tri rrëfimet e mësipërme janë për Milicën, po aq sa për Saliun

Duket se fushata elektorale për zgjedhjet e 25 prillit, po jep një model i asaj që po zhvillohet në SHBA ndërmjet Donald Trump dhe Joe Biden, si filozofi kryesore. Pra ndërsa Trump do të fusë në debat përmbajtësor fushatën me kundërshtarët, në një betejë mbi sigurinë dhe ekonominë, pala tjetër ka shënjestruar gjithçka tek “e keqja” Trump.

Kur zoti Basha të më ulë taksat, do të zgjedh një shkollë private edhe më të mirë për vajzën edhe sa herë të kem një dhimbje koke, do të marr avionin dhe do të shkoj në Austri për vizitë mjekësore.

Këto fjalë i ka thënë Jaroslav Hashek, në kohë lufte, dhe ia veshi personazhit të tij deputet me emrin Shvejk. Edhe mbrëmë në një televizion ish deputeti Lul Basha foli sikur nuk ka më këmbë njeriu të gjallë në këtë botë, veç tij dhe llojit.

Kur Lulzim Basha nguli këmbë dhe pastaj e arriti marrëveshjen e 5 qershorit në Këshillin Politik, u duk si fundi i botës, ndonëse për mua nuk ishte e papritur.

Ka një keqkuptim të jashtëzakonshëm nga opozita shqiptare në ngutin e saj drejt të përpjetës së pushtetit. Edhe opozita e djeshme socialiste kishte konsumuar të njëjtin keqkuptim, sipas të cilit, beteja politike e katër vjetëve, është si luftrat në mesjetë: fiton ushtria që vret komandantin e ushtrisë rivale.

Pyetjes nëse Sali Berisha do të jetë kandidat në listat e Partisë Demokratike, Lulzim Basha i është përgjigjur me një lloj karshillëku të enjten mbrëma. Ai konfirmoi se jo vetëm Berisha do të ishte deputet sërish pas prillit të vitit 2021, por madje ka dorë të lirë ta zgjedhë qarkun ku do të listohet. E thënë siç e tha Basha: “Do të garojë ku të dojë”.

Kam një lutje për kolegët e mi, gazetarët nga Kosova, që kanë qejf të intervistojnë Sali Berishën. Nuk ju vë faj që ai gënjen, as që u imponohet ju të dëgjoni gënjeshtrat e tij. E bën këtë rregullisht dhe në Shqipëri. Por meqë keni dëshirë të intervistoni Sali Berishën për “punë kombëtare”, dhe shumica e pyetjeve kanë të bëjnë me krime që lidhen me të, do të ishte korrekte të përgatiteshit për krimet që e pyesni.

Mos bëni sikur po ziheni se kush e respekton më shumë OSBE/ODIHR-in, se maksimumin e dashurisë për të e keni shprehur më 5 qershor, kur i hodhët në kosh kryerekomandimin më se 10 vjeçar për depolitizimin e administratës zgjedhore.

Po prisja t’ia uronte dhe Ilir Meta ditëlindjen, Fatos Nanos, që të kompletonte sjelljet e tij të kohëve të fundit, që nuk lë njeri pa i kujtuar kur ka lindur, apo kur ka vdekur. Por nuk e bëri.

Me heqjen e koalicionit-tren nga Kushtetuta nga ana e PS-së me opozitën parlamentare, duket se PD dhe aleatët e saj po mendojnë një strategji të ndryshme.

Sa vetë kanë mundur ta shohin dokumentarin e Jeff Orlowskit në Netflix “The Social Dilemma”? Besoj pak. Gjithë bota po flet për të. Në kohë diktature shpikëm edhe kanoçet për të parë lirinë, për të përpirë çdo të re të bukur e të mençur që duhej parë e dëgjuar. Sot jemi futur të gjithë në atë kanoçe (që quhet smartfone) duke ndjekur jo gjëra të zgjuara, por duke parë jetët e të tjerëve, duke qenë pasivë, duke besuar teori konspirative e duke urryer.  

Në një deklaratë të tij disa orë më parë, Ilir Meta kërkon që të ruhen të reflektuara në Kod vetëm ndryshimet e bazuara në marrëveshjen e 5 qershorit, duke u përpjekur për të injoruar ndryshimet kushtetuese të bëra nga Kuvendi i Shqipërisë.

Këto ditë po tërheq vëmendjen një dokumentar i realizuar nga Jeff Orlowski dhe i shpërndarë nga Netflix: “The social Dilemma”, dilema e rrjeteve sociale. Vendosa ta shoh dhe konkluzioni është ndriçues.

Një të majtë që ngërthen më thellë diskursin feminist se sa vetëm në përfaqësim të grave në qeverisje, që Partia Socialiste e ka bërë shumë mirë, por që nuk mjafton për ta luftuar patriarkalizmin.

Kur Edi Rama filloi të promovojë emërimin e intelektualëve të Kosovës në poste zyrtare në Shqipëri, kam përjetuar një lloj ankthi, që më vjen nga vitet ‘90, kur Shqipëria u hap dhe bashkë me botën, po njihte dhe Kosovën.