Kur Taulant Balla deklaroi se kishte të dhëna se Sali Berisha dhe Ilir Meta kanë zgjedhur që protestën e radhës do ta bëjnë ditën kur liderët e BE-së do të vijnë në Tiranë në një samit të madh, u duk si një cinizëm i mazhorancës për ta sulmuar më tej ish-kryeministrin.

Sali Berisha, doli sërish para mediave. Nuk harroi të akuzojë dhe përgojojë, ministra e kryeministrin. E ka zakon dhe dëshirë të hershme daljen para mediave, aq më tepër kur nuk ka pushtetin.

Ndjen një dhimbje në shpirt kur sheh se çfarë po u bëjnë ujërave në Shqipëri, kësaj pasurie që na rrit vlerat. Jemi të pasur, vijmë në Europë pas Norvegjisë, por jemi të fundit për ruajtjen dhe mirëadministrimin e tyre.

Sali Berisha po harxhon gjithë energjitë e tij politike në një pikë: Të maskojë izolimin e tij nga Perëndimi, duke sulmuar i pari çdo perëndimor, për të justifikuar izolimin e tij para demokratëve.

Sali Berisha ka pasur armiq thuajse të gjithë drejtuesit e themeluesit e Partisë Demokratike. Nga Neritan Ceka, te Gramoz Pashko, nga Preç Zogaj, te Genc Pollo. Nga Aleksandër Meksi, te Genc Ruli apo Bamir Topi.

Shtetet më të fuqishme të botës u mblodhën pak orë më parë në Bali të Indonezisë në formatin G20, për të shqyrtuar një axhendë punimesh e cila u dominua nga lufta në Ukrainë.

Nëqoftëse kërkoni të dini nëse ka ndonjë mesazh për “dinozaurët” e politikës shqiptare nga SHBA, BE dhe Britania e Madhe, atëherë ndiqni deklaratat e liderëve të opozitës dhe do ta mësoni.

Primaret po tregojnë se ka një frikë edhe për të vajtur te formula e KOP, e jo më që të përpiqen ta bëjnë të suksesshme si dikur. Pavarësisht se përsëritja e të njëjtës gjë nuk garanton as suksesin dhe as i jep vlerë strategjisë e kombinacionit.

Qasja e kritikave të opozitës ndaj projektit të Durrësit e orienton opinionin publik jo nga problemet që mund të sjellë projekti, apo dhe të mirat e tij, por shqetësimi që ajo tregon për pjesën e imagjinuar të fitmit që mund ta marrë dikush, që është në vend të tyre në pushtet.

Ikja e Lulzim Bashës nga drejtimi i Partisë Demokratike pas zgjedhjeve të pjesshme të 6 marsit, ka sqaruar mjaft gjëra s si kanë qëndruar realisht në opozitën shqiptare.

Pas heshtjes për dhunën e ushtruar ndaj gazetarit investigativ të Report Tv, Adriatik Doçi, fshihen dy botë të ndryshme: Nga një anë ajo e gazetarëve dhe politikanëve superpasanikë dhe nga ana tjetër ajo e profesionistëve të drejtë e të përkushtuar që jetojnë në normalitetin dhe logjikën ekonomike të Shqipërisë.

Raketat në Poloni mund të ishte një nismë ose një kauzë për të zgjeruar konfliktin duke përfshirë edhe Naton ose anëtarët e saj! Të gjithë e dimë se Lufta I Botërore ose siç njihet ndryshe “Lufta e Madhe!” nisni nga këmbëza e një revolveri që shkrepi në Sarajevë.

Sistemi Pluralist në Shqipëri, erdhi ndoshta jo edhe aq natyrshëm, sa ç’erdhi në shumicën e vendeve të tjera ish-komuniste.

Qeveria anormale e Albin Kurtit konkurron me raketa, me bomba atomike e me superfuqi botërore. Janë aq të çmendur sa që para Polonisë e dinë kush i ka gjuajtur raketat në një fshat të Polonisë. Janë halucinantë dhe të lajthitur, që jetojnë në sfera tjera.

Tani Adriatikun po e presin në ‘kopenë e gazetarëve’; edhe pse duken indiferentë, në fakt po ziejnë për ‘ashtu e për kështu’. Ka tre ditë që shumica e gazetarëve heshtin, sikur asgjë nuk ka ndodhur me njërin prej tyre. Po të shpreh me fjalë atë që shikoj në lëvizjet e tyre, mund të them ‘si ata, ashtu edhe ata’ po mendojnë se ‘mirë ia bënë’.

Përpjekjet më të mëdha në literaturë, sot, kanë të bëjnë me karakterin e demokracisë në vendet e dala nga Kampi Socialist apo vetë demokracinë, në mënyrën sesi po zhvillohet në jetën politike të tyre. Zhgënjimi është aq i madh ngado në Lindjen ish-komuniste saqë kanë nisur sërish të ngjallen teoritë nostalgjike dhe mbi të gjitha një reflektim me nota patetike për kohën e shkuar.

Dy ambasadorët më të rëndësishëm të Perëndimit në Shqipëri, ambasadorja e SHBA, Yuri Kim dhe ambasadori i Britanisë së Madhe, Alastair King-Smith, po përballen përditë me një fjalor rrugaçi nga Sali Berisha, duke i akuzuar si të korruptuar, të lidhur me mafien dhe akuza të tjera, duke bërë aludime deri seksua

Ka një kaos qëndrimsh dhe konceptesh të qarqeve opozitare mbi projektin e madh të Durrësit, i cili njihet me emrin e sipërmarrësit të famshëm nga Emiratet e Bashkuara, Muhamed Alabar.

Nga një monitorim i mediave vendase në internet, rezulton se vetëm në 16 bashki (nga 61 gjithsej), janë publikuar emra për kandidatë primaresh të PD-së (të cilat do të përcaktojnë nga një kandidat për kryebashkiak të PD-së në secilën bashki). Pse ky ngurim kaq i madh i opozitarëve për të kandiduar në bashki të ndryshme?

Shpesh më duket sikur Partia Demokratike, nuk ka qenë asnjëherë në pushtet, por kur kujtoj bëmat e saj, rikthehem në realitetin e sotëm. Kjo për faktin sepse, e shoh që kjo opozitë nuk rritet por zvogëlohet, nuk maturohet por tjetërsohet, nuk ribashkohet por veçse ndahet, sepse nuk ka programe zhvillimi por thjesht merret me akuza dhe denoncime të pavlera.