Në garën e atletikës së Europianit për femra, në 3.000 metra me pengesa, në një sport ndoshta të  vogël (jo aq popullor sa futbolli, basketbolli, volejbolli, tenisi) ndodhi një ngjarje e madhe historike, nga një sportiste pak e madhe që i përket një realiteti sportiv të vogël, jashtë radarit të atletikës botërore: Shqipërisë.

Media e huaj i dha jehonë fitores së kampiones sonë, por askush prej tyre nuk mund as ta imagjinojë se çfarë është bërë me sportistët dhe sportin në gjithë këto vite në Shqipëri. Si ua morën fushat, pallatet e sportit, anekset e stadiumeve, deri edhe dietat e vogla duke i lënë në mjerim.

Sot ka një zhvillim të ri. Ilir Meta ka pranuar se Autoriteti i Dosjeve ka nxjerrë sekretin shtetëror rreth dosjes së tij dhe për këtë ka premtuar se do ta padisë. Nuk e ka keq si ide. Të qenit bashkëpunëtor Sigurimi është sekret shtetëror i rregulluar me ligj dhe duhet të respektohet ligji. Dhe Ilir Meta ka të drejtë të mbrohet për nxjerrje sekreti, nëse ka qenë spiun. Nëse nuk ka qenë, s’ka pse shqetësohet, se nuk ka sekrete të tilla.

Siç dhe pritej, ngjarja me tre rusët në bazën ushtarake të Gramshit, do të pasurohej e mbulohej orë pas ore me nuanca misteri e thrilleri, ca me bazë e ca pjellë e fantazisë. Jemi në pikën kulmore të një histori alla Jessica Fletcher, personazhi tashmë mitik i novelave thriller të romancieres angleze me të njëjtin emër.

Për të analizuar personalitetin e dikujt mjafton të lexosh atë çfarë artikulon gjuhësisht dhe si sillet konkretisht. Ilir Meta edhe mund të mos ketë qenë bashkëpunëtor i sigurimit, por e gjithë sjellja e tij publike pas datës 26 korrik, kur Autoriteti i Dosjeve

Dy histori në dy udhëtime. Dy gra që në vend të mallkimeve, mund të shpërndanin bekime dhe urime. Edhe pse në vështirësi. A është mallkimi një mënyrë primitive dhe e keqe e shkarkimit të stresit? A njihni apo keni hasur dhe ju njerëz të tillë?

Në datat 19-20 gusht ishte lajmëruar prej kohësh që do të mbahej në Livadh të Himarës «Lova Fest 2022» e cila parashikonte sporte ujore dhe «immersive music», pra muzikë pa fund, pa anë, pa kufij, sepse kështu mund ta japim në shqip fjalën angleze «immersive». Mirëpo e dini çfarë ndodhi?

Shqipëria ka qenë aleati kryesor i Rusisë gjatë viteve të para të Luftës së Ftohtë. Me dhjetëra oficerë, mjekë, ushtarakë, profesorë shqiptarë janë shkolluar dhe specializuar në Bashkimin Sovjetik. Shumica e tyre janë kthyer në Shqipëri me gra ruse të martuar. Rrënjët ruse në Shqipëri janë më të forta se në Europën Perëndimore.

Pas më shumë se 24 orësh nga nga ngjarja e Gramshit, ku tre persona tentuan të hyjnë në territorin e uzinës ushtarake dhe madje lënduan edhe rojet ushtarake, ka një reagim mjaft kontradiktor në Tiranë. Për ta bërë kronikën sa më qartë: autoritetet kanë bërë të ditur se ka pasur një tentim për të hyrë në bazë nga tre rusë, të cilët pasi kanë hyrë si turistë, kanë dashur të fotografojnë uzinën ushtarake.

Kryeministri i vendit, për fat nuk u zhyt në teori konspirative dhe e konsideroi episodin delikat që duhet hetuar. Po ashtu aleatët më të mëdhenj të Shqipërisë, SHBA, reaguan me kujdes duke treguar pozicionin e tyre krah Shqipërisë duke bërë thirrje për hetime të thelluara. Opozita ka pasur tre qëndrime, ashtu dhe siç është e ndarë.

Shkencëtarët e midhjeve dhe peshkut janë vënë në punë për të gjetur alibitë dhe për të zbuluar të vërtetën e ngjarjeve të tre rusëve në fabrikën e përpunimit të armëve!

Pas vdekjes së vajzës së Aleksandr Duginit mund të fshihet dëshira e ukrainasve për t'i bërë rusët të kuptojnë se askush në rrethin e pushtetarëve të Moskës nuk është më përtej mundësive të "partizanëve" të Kievit.

Sulmet politike të koordinuar midis Sali Berishës dhe Ilir Metës, të cilët nuk po lënë orë të ditës pa na dalë nëpër ekrane me mallkime në vetë të parë ndaj kryeministrit Edi Rama, kanë si synim që të krijojnë perceptimin publik se me ikjen e tij nga drejtimi i qeverisë, punët e Shqipërisë do të shkojnë mbroth.

Debati që po provokon përjashtimi nga jeta politike e personave “non grata” shpallur nga SHBA dhe vende të tjera perëndimore për politikanët shqiptarë, do të kishte tone të tjera tani sikur drejtësia shqiptare të kishte vepruar ndaj Sali Berishës.

Shpesh flitet për revolucion, bëhet thirrje për revolucion, caktohet afati për të nisur revolucion, kalitet shpresa për frytet e revolucionit dhe ai nuk ndodh.

Ai poshtë rrotave është njeri! Është prind! Baba! Gjysh!

Kam ndjekur me vëmendje vizitën e Presidentit Bajram Begaj në Kosovë, ku për shumë ishte një kuriozitet i shtuar, jo në aspektin e përmbajtjes, por për ta parë, si i rri kostumi i Presidentit ish-gjeneral Begajt. I pamësuar me dritat e projektorëve të medias dhe vëmendjen e opinionit publik, në dukje, pothuajse në gjithë takimet në Prishtinë e më tej, presidenti Begaj kishte një sjellje pak timide, nga mungesa e eksperiencës publike.

Nëse presidenti i vendit, në ndonjë vend tjetër, do të rezultonte se ka qenë spiun, do të përbënte një skandal të madh. Mediat do të merreshin vetëm me këtë fakt dhe presidenti jo vetëm që do të duhej të jeptë llogari, por do të ishte zhdukur nga jeta politike e mediatike. Në Shqipëri ndërkohë, ndodh e kundërta.

Duke i hedhur një sy arkivës sime, kam vënë re se të gjitha shkrimet që kam bërë në gusht kanë pasur si motiv zjarrin e idiotësisë dhe të çmendurisë që përfshin sidomos aktorë të dalë boje të teatrit që popullohet me komedi të stërnjohura e të stërpara.

Në shtatorin e vitit 2022 ose më saktë pas më pak se dy javësh, Shqipëria do të nisë sërish të merret me Hapjen e Dosjeve, Çështjen “Meta” dhe gatitjen ndoshta të një ligji të ri, që lidhet me njerëzit, të cilët kanë lidhje me të shkuarën komuniste.