Si ka mundësi,që kur flitet gjithmonë për Partinë Demokratike, do të gjesh dhunën, të përmendet dhuna, nxirret si opsion dhuna, dhe gjithçka duhet të përfundojë me dhunë ?

Ndoshta po mendon se gabova me fjalën ‘atdhetas’?… Jo. Fjalën e mirë ‘atdhetar’ e kanë zënë prej shekujsh, nuk kam si e përdor në këtë rast. Një ‘atdhetas’ që e ka çuar atdheun deri në pikën e vdekjes disa herë, nuk mund të quhet atdhetar.

Konflikti dhe dhuna që shkaktohen kryesisht si pasojë e politikave të gabuara i kushtojnë botës shumë shtrenjtë.

Për t’i marrë zyrën Bashës nuk nevojiten 44 mijë përkrahës të Berishës në oborrin e SHQUP-it. 1000 përkrahës të tij të zjarrtë, të pajisur me mjetet e duhura, mund ta zaptojnë atë zyrë. Por problemi është se, në çastin kyç, ndërhyn fort policia, dhe përkrahësit e zjarrtë përfundojnë tek bregu i Lanës…

Miti i parë që ra ishte ajo e liderit absolut dhe të pazëvendësueshëm. Tranzicioni ka prodhuar një sindromë që e kalon edhe të të Stohkolmit!

Sali Berisha nuk ka asnjë shanc teorik, praktik, juridik apo diplomatik që ta rimarr Partinë Demokratike. Këtë gjë e kupton Berisha dhe çdo profesionist i politikës por sigurisht nuk e kupton turma.

Pas dështimit të 8 Janarit, mbështetësit e Berishës, madje ata që mendonin se ai do ta merrte selinë me dhunë për 10 minuta, kanë ndryshuar tërësisht qasjen e tyre ndaj të ardhmes së Partisë Demokratike të ndarë mes Berishës dhe Bashës, dhe po flasin për një proces të ri zgjedhor, në të cilën duhet të votbesohet Basha.

Kryesia e Partisë Demokratike ka shpallur vendimin e marrë në orët e para të mëngjesit për të përjashtuar nga Partia Demokratike Sali Berishën dhe të gjithë grupin e tij që kanë qenë organizator i zallamahisë së 8 janarit.

Ju zgjodhët Berishën! Ju zgjodhët të dilni në krye të panelit të foltoreve të Tij!

Studiuesja e njohur e filozofisë Hannah Arendt është përcjell këto ditë e cituar shumë në median shqiptare. Ky fakt lidhet me të vërtetat e esesë së shkruar prej saj, “On violence”, e cila jep përsiatje të një demokracie të ardhshme që ajo vërtetë nuk do ta njihte, porse fuqia e mendimit të saj mund ta parashikonte nga spiralet e ngjarjeve dhe kahu që po merrte demokracia në mesin e viteve ’70, kur ndahej nga jeta.

Eshtë e vërtetë, se Shqipëria ka patur dikur një të djathtë politike, ashtu siç është e vërtetë që, pas përmbysjes së sistemit komunist në 1992, ata që formuan dhe drejtuan Partinë Demokratike nuk kishin asnjë lidhje me të djathtën.

Ka kohë që vërehet një qasje e qëndrimeve të Ilir Metës dhe krahut të Berishës në aksione politike dhe mbështetje mediatike. Por së fundi ajo është bërë më e hapur. Përtej rolit të tij institucional dhe gardhit që nuk duhet të kapërcejë dhe që mesa duket e ka harruar me kohë, ai ka filluar të komentojë edhe zhvillimet në PD.

Më 8 janar vendin e përballjes politike e zyri përballja fizike mes demokratëve, ku palët ishin vendosur në të dy anët e dyerve të blinduara të selisë së PD buzë Lanës, në përpjekje për të “zaptuar” zyrën e kryetarit të partisë dhe ngulur “flamurin: e vet në kulmin e godinës.

Pluralizmi partiak nënkupton fundin e heroizmit politik, normalizimin e jetës dhe lënien përanash të atyre që, për partinë, 'e marrin në ballë!'

Dërmimi i Sali Berishës më 8 Janar nuk qëndron tek fakti që nuk mori dot godinën. Atë dhe mund ta merrte se çështje logjistike ishte. Problemi i tij i madh ishte se para godinës ai ishte i braktisur dhe me një çetë mercenarësh, që duket se i kishte marrë të gjithë me pagesë.

U bëre deputet, mo Miti? Urime! Po bëre një vërë në ujë, do të të qajmë si te filmi “Të vranë, o Miti, të vranë…” Politika de! Të njoh. Je djalë i urtë. Ndërsa politika kërkon çakej. Me të lexuar e kam dhe unë…

Skena politika shqiptare e polarizuar nga dy tre dinosaur politikë është natyrisht një regres, sidomos kur shohim zhvillimet rajonale, e së paku në Kosovë, ku kemi parë rinovimin total të klasës politike, çka i ka dhënë procesit dhe skenës një frymëmarrje dhe një freski e madhe.

Ngjarjet e së shtunës i vunë kapakun karrierave politike të palëve. Skenat që përjetuam ishin tej përfytyrimit të njerëzve normalë në një vend normal. Sulmi i një pjese të militantëve mbi godinën e selisë, rrahja e kundërshtarëve, beteja e stilit mesjetar në mes të Tiranës së shekullit të 21, me siguri do të habisë pasardhësit tanë.

Në shfaqjen e dhimbshme që dhanë demokratët tanë më 8 janar nuk kishte asgjë të re. Ishte i njëjti skenar filmi i parë shumë herë gjatë 30 viteve të fundit, me të njëjtët protagonistë, autorë dhe aktorë. Kryeautori dhe kryeaktori Sali Berisha. Është shkruar e folur aq shumë për këtë njeri gjatë muajve të fundit, saqë të duket e tepërt të marrësh mundimin e të ulesh e të shkruar sërish.