Atë që nuk e bëri dot Nano, Meta, Rama apo çdo kundërshtar, e arriti Lulzim Basha. Problemi madhor është që akti i Lulzim Bashës ka disa kosto për atë çfarë do ndodh.

Viktimat janë të shumta në protestën e 8 janarit. Janë të gjithë ata që në 30 vite nuk mundin, nuk duan të kuptojnë hilet e Doktorit. Viktima janë të gjithë ata pak dhjetëra vetë që kanë mbetur nga shumica e shqiptarëve, që ende nuk kanë provuar të thonë një fjalë kundër ish-liderit që po e mban imunitetin e tij me kokat, trupat, shpirtin e tyre, për ta parë edhe ata të vërtetën.

Të gjithë e prisnim fundin pa lavdi të Sali Berishës pas përfundimit të sulmit mbi seli. Edhe pse policia i la një orë e gjysmë kohë ta merrte atë “me mjete paqësore”,  si varre, leva, shkallë, molotov etj, ai nuk ja doli dot.

Përfundimi janë skenat e sotme, që do të turpëronin edhe fiset e xhunglave afrikane, që ende nuk kanë dalë nga rendi primitiv, për shkak të izolimit nga bota moderne.

Pse Berishës i intereson dhuna? Sepse në një shkëmbim vlerash, ai do ta kishte të pamundur të mbronte alibinë e tij për këtë aksion kundër Lulzim Bashës. Ndërkohë që në dhunë nuk ka arsye, por vetëm fyerje, qëndrime emocionale.

Ishte vetëm një deja vu në radhën e gjatë të atyre, që ky vend i mjerë përjeton prej tri dekadash, ajo që ndodhi sot në Tiranë. I njëjti frymëzues, të njëjtët ekzekutorë dhe po të njëjtët të verbër që nuk dinë se çfarë bëjnë.

Sali Berisha humbi sepse sot u rrëzua një tabu’: ndërhyrja e policisë, që në pak minuta i dha fund protestës së tij vetëvrasëse, tregon se edhe imunitet dhe pandëshkushmëri i tij mbaruan. Tani askush nuk mund të habitet nëse pas forcave speciale që ndërhynë për ta dëbuar nga PD, do të jetë SPAK që më në fund do të merret me Sali Berishën dhe familjen e tij për krimet e kryera.  

Asnjë dyshim nuk kishte nëse dhuna do karakterizonte gjithë protestën “kombëtare” pas hapjes së asaj  pusete fyerjesh që shoqëroi gjithë fushatën e ish-kreut të PD-së.

E shtuna e 8 janarit është një ditë makthi vetëm për Sali Berishën. Për gjithë të tjerët është një ditë nga e cila presin lajme të mira, që lidhen me fundin e Sali Berishës.

Plot zëra janë dëgjuar në Tiranë para se mbi presidentin e ‘Republika Srpska’, Milorad Dodik, të aplikoheshin sanksione nga Shtetet e Bashkuara. Madje kishin bërë edhe krahasimin me Berishën. Krahasimi ishte ky: ‘Dodik është akoma president edhe pse Amerika nuk e do’, thanë  simpatizantët.

Akti me të cilën Komiteti i Rithemelimit të Partisë Demokratike po mund të prezantojë të ardhmen e veprimeve të tij është i thjeshtë: Rikthimi i normalitetit dhe legjitimitetit të Partisë së vërtetë Demokratike, dalë nga Kuvendi i 11 Dhjetorit.

Fjalimi i plotë i kreu i PD-së, Lulzim Basha, një ditë para protestës së 8 janarit të thirrur nga Sali Berisha...

Gjithë këto ditë, në panele apo emisionet e lajmeve, në lidhjet direkte me tashmë telenovelën e selisë së PD-së, spikerët dhe moderatorët bëjnë vetëm një pyetje: Ç’do të ndodhë nëse?

Zhvillimet e fundit politike në Shqipëri, (kryesisht në kampin e rrënuar opozitar) janë në fakt një dëshmi flagrante e deformimit substancial të sistemit politik shqiptar. Në të gjithë vendet e botës demokratike, padyshim edhe në rajonin e Ballkanit, politikanët largohen kur nuk marrin në zgjedhje rezultatet e pritshme, apo nuk arrijnë objektivin e përcaktuar elektoral.

Në politikë ka gjithmonë një “histori” për të treguar dhe, kur rrëfimi përfundon, duhet të shpikësh mjete jashtë saj për të justifikuar veprimet, për të mbajtur njerëzit të karrikuar dhe për të pasur vazhdimësi të aksionit.

Disa u përpoqën të shisnin “again e tatimeve” si një Snowden apo Assange, ku në të vërtetë asgjë, asgjë, në qëllimet e nëpunësve të antishtetit shqiptar, nuk është e përbashkët me sigurinë, antikorrupsionin, krimet e fshehura, përgjimet dhe përdorimin e të dhënave që Snowden dhe Assange shpërndanë.

Jorida Tabaku dhe Flamur Noka kanë shumë pak gjëra të përbashkëta mes tyre. Të numëruara me gishtat e një dore, deri dje ato fillonin me identitetin e njëjtë politik, për aq sa ai varet nga tesera e partisë, me vendin e njëjtë të punës, parlamenti shqiptar dhe ndoshta edhe me dëshirën për të ardhur apo administruar pushtet.

Ardhja e Bashës në krye të PD ishte e domosdoshme për demokratët me shpresë për ta ringritrur atë nga shkërmoqja zgjedhore e 2013! Në fakt në 2013 nuk u bo asnjë analizë për humbjen e madhe të PD e kjo u justifikua me dorëheqjen e liderit të asaj kohe

Janë dashur 16 vjet, që nga dita kur hyri në politikë, që Lulzim Basha të fillojë të artikulojë disa të vërteta të vjetra e të reja për Sali Berishën.

Tashmë janë kthyer në një ritual të përditshëm vizitat e një grupi nga mbështetësit e Sali Berishës tek selia e PD. Madje dhe përballja me dyert e kyçura mirë e mirë nga ekspertët e Lulzim Bashës, është kthyer në një objekt barcaletash dhe “meme”-sh ditë pas dite.