Pse Berishës i intereson dhuna? Sepse në një shkëmbim vlerash, ai do ta kishte të pamundur të mbronte alibinë e tij për këtë aksion kundër Lulzim Bashës. Ndërkohë që në dhunë nuk ka arsye, por vetëm fyerje, qëndrime emocionale.

Ishte vetëm një deja vu në radhën e gjatë të atyre, që ky vend i mjerë përjeton prej tri dekadash, ajo që ndodhi sot në Tiranë. I njëjti frymëzues, të njëjtët ekzekutorë dhe po të njëjtët të verbër që nuk dinë se çfarë bëjnë.

Sali Berisha humbi sepse sot u rrëzua një tabu’: ndërhyrja e policisë, që në pak minuta i dha fund protestës së tij vetëvrasëse, tregon se edhe imunitet dhe pandëshkushmëri i tij mbaruan. Tani askush nuk mund të habitet nëse pas forcave speciale që ndërhynë për ta dëbuar nga PD, do të jetë SPAK që më në fund do të merret me Sali Berishën dhe familjen e tij për krimet e kryera.  

Asnjë dyshim nuk kishte nëse dhuna do karakterizonte gjithë protestën “kombëtare” pas hapjes së asaj  pusete fyerjesh që shoqëroi gjithë fushatën e ish-kreut të PD-së.

E shtuna e 8 janarit është një ditë makthi vetëm për Sali Berishën. Për gjithë të tjerët është një ditë nga e cila presin lajme të mira, që lidhen me fundin e Sali Berishës.

Plot zëra janë dëgjuar në Tiranë para se mbi presidentin e ‘Republika Srpska’, Milorad Dodik, të aplikoheshin sanksione nga Shtetet e Bashkuara. Madje kishin bërë edhe krahasimin me Berishën. Krahasimi ishte ky: ‘Dodik është akoma president edhe pse Amerika nuk e do’, thanë  simpatizantët.

Akti me të cilën Komiteti i Rithemelimit të Partisë Demokratike po mund të prezantojë të ardhmen e veprimeve të tij është i thjeshtë: Rikthimi i normalitetit dhe legjitimitetit të Partisë së vërtetë Demokratike, dalë nga Kuvendi i 11 Dhjetorit.

Fjalimi i plotë i kreu i PD-së, Lulzim Basha, një ditë para protestës së 8 janarit të thirrur nga Sali Berisha...

Gjithë këto ditë, në panele apo emisionet e lajmeve, në lidhjet direkte me tashmë telenovelën e selisë së PD-së, spikerët dhe moderatorët bëjnë vetëm një pyetje: Ç’do të ndodhë nëse?

Zhvillimet e fundit politike në Shqipëri, (kryesisht në kampin e rrënuar opozitar) janë në fakt një dëshmi flagrante e deformimit substancial të sistemit politik shqiptar. Në të gjithë vendet e botës demokratike, padyshim edhe në rajonin e Ballkanit, politikanët largohen kur nuk marrin në zgjedhje rezultatet e pritshme, apo nuk arrijnë objektivin e përcaktuar elektoral.

Në politikë ka gjithmonë një “histori” për të treguar dhe, kur rrëfimi përfundon, duhet të shpikësh mjete jashtë saj për të justifikuar veprimet, për të mbajtur njerëzit të karrikuar dhe për të pasur vazhdimësi të aksionit.

Disa u përpoqën të shisnin “again e tatimeve” si një Snowden apo Assange, ku në të vërtetë asgjë, asgjë, në qëllimet e nëpunësve të antishtetit shqiptar, nuk është e përbashkët me sigurinë, antikorrupsionin, krimet e fshehura, përgjimet dhe përdorimin e të dhënave që Snowden dhe Assange shpërndanë.

Jorida Tabaku dhe Flamur Noka kanë shumë pak gjëra të përbashkëta mes tyre. Të numëruara me gishtat e një dore, deri dje ato fillonin me identitetin e njëjtë politik, për aq sa ai varet nga tesera e partisë, me vendin e njëjtë të punës, parlamenti shqiptar dhe ndoshta edhe me dëshirën për të ardhur apo administruar pushtet.

Ardhja e Bashës në krye të PD ishte e domosdoshme për demokratët me shpresë për ta ringritrur atë nga shkërmoqja zgjedhore e 2013! Në fakt në 2013 nuk u bo asnjë analizë për humbjen e madhe të PD e kjo u justifikua me dorëheqjen e liderit të asaj kohe

Janë dashur 16 vjet, që nga dita kur hyri në politikë, që Lulzim Basha të fillojë të artikulojë disa të vërteta të vjetra e të reja për Sali Berishën.

Tashmë janë kthyer në një ritual të përditshëm vizitat e një grupi nga mbështetësit e Sali Berishës tek selia e PD. Madje dhe përballja me dyert e kyçura mirë e mirë nga ekspertët e Lulzim Bashës, është kthyer në një objekt barcaletash dhe “meme”-sh ditë pas dite.

Partia Demokratike dhe Sali Berisha kanë nisur një betejë të brendshme dhe ajo që bie në sy është shkatërrimi i të gjitha urave të komunikimit. Palët janë të ndara në llogore të kundërta dhe, prej kohësh, e paraqesin njëra-tjetrën si armike të cilat jo vetëm nuk mund të bashkëpunojnë, por qëllimi është që njëra palë të asgjësojë tjetrën.

Pas mospajtimit publik që Presidenti i Serbisë Aleksandër Viçiç pati ndaj sanksioneve amerikane për liderin e serbëve të Bosnjës, Milorad Dodik, pashë shumë komente të mbështetësve të Berishës që filluan të bëjnë komente pozitive për Presidentin e Serbisë. Mbi të gjithë “mbizotron” mendimi se “ky është burrë dhe nuk pyet për SHBA”, apo dhe më tej akoma, “kështu mbrohet dinjiteti i vendit”.

E ndërkohë që Shqipëria ringrihet pas goditjeve hileqare nga disa njerëz që për vite e vite i mbajti në piedestal, ky grusht i vogël antishtetas vazhdon përpjekjet e fundit për të realizuar atë që më të shtrenjtë ka: Katandisjen e Shtetit në një fis, klan, ku privilegjet pa kufi t’u përkasin atyre sic i mbajëtn të mbërthyera vite më parë, e të jetojnë kështu nën ombrellën e mbrojtjeve dhe dyrve të hapura vetëm për ta.

Pamjet e publikuara sot mbi procesin e “referendumit” për të shkarkuar Lulzim Bashën në një degë të Tiranës, konfirmuan realisht atë që u pa që në fillim nga lëvizja “Berisha”.