Kryeministri i Maqedonisë së Veriut, Zoran Zaev i cili fitoi mbi 20% të komunave në zgjedhjet lokale, sërish mori përgjegjësinë mbi supe duke dhënë dorëheqjen. Pak ditë nga akti i fortë i tij, Zaev e shtyu dorëheqjen deri në stabilizimin e vendit. Por, ai duhet të ndihet shumë komod politikisht sot pas rezultatit të zgjedhjeve në Kosovë.

Lulzmi e ka hall të madh 11 Dhjetorin, edhe pse duket sikur nuk i “plas” fare. Prej asaj ç’ka do të vendosë ai “kongres” varet e  ardhmja e tij në politikë. Ndarja e Partisë Demokratike,do të shuante përfundimisht “ëndrrën” e tij për kryeministër, dhe do ta linte thjesht kryetar i një partie me përmasat e asaj të Fatmir Mediut

Kosova tregoi se demokracia nuk është paftësi e shqiptarëve, por e elitës së korruptuar politike. Kosova, tregoi si votohet lirë dhe ndershëm, dhe mbi të gjitha tregoi si humben zgjedhjet me nder dhe dinjitet.

Rënia e LSI-së në zgjedhjet e fundit, nuk ndodhi thjesht apo vetëm nga manovrat e Edi Ramës edhe Lulzim Bashës për ta lejuar këtë rënie. Por, kryesisht nga një dialektikë që nuk ka lexim ndryshe; nuk mund të vijojë pa fund fabula e dinosaurve 30 vjeçarë në politikën shqiptare.

Gjithçka erdhi pas vendimit të Sekretarit të Shtetit, Anthony Blinken, më 19 maj 2021 për shpalljen non grata ndaj Sali Berishës. Berisha jo vetëm që reagoi duke paditur për shpifje në gjykatën e Parisit Blinken, por arriti të lëshojë një bateri sulmesh ndaj ambasadores Kim.

Lëvizja paralele për të mbledhur Kuvendin e PD, duke mos përfillur institucionet e PD,  deri tani duket si lëvizje force. Nëse është e tillë, duhet të jetë në çdo hallkë apo institucion të PD. Nuk mund të jesh injorues vetëm aty ku nuk përballesh dot dhe pjesmarrës në institucione të tjera. Në rastin konkret, nuk mund të jesh i fortë për të injoruar statutin e PD për mënyrën si mblidhen firmat, dhe pastaj kokulur në kryesinë, që në fakt ka detyrë të mbrojë statutin. Vetëm nëse shkojnë për autokritikë, ka kuptim.

Problemi dhe shqetësimi më i madh që kanë në ditët tona njerëzit e Partisë Demokratike është i thjeshtë por edhe thelbësor.

Kudo në botë në momentet që një kombëtare apo një skuadër humbet një ndeshje, sidomos me një rezultat dhe paraqitje turpëruese në fushën e blertë, kritikat janë gjithënjë të pranishme pas përfundimit të takimit.

Teksa vemendja e opinionit publik është mbërthyer në betejën epike mes “babës” Berisha dhe “birit” Basha, në komisionet e Kuvendit të Shqipërisë diskutohen paketa fiskale dhe buxheti publik i vitit të ardhshëm.

Sulmi me breshëri të forta nga kundërshtarët e Lulzim Bashës për deklaratën e fortë të tij për “fshehjen e Berishës” nga ai në zgjedhjet lokale të vitit 2011, po bëhet me argumentet e socialistëve që u përdorën fiks 10 vjet më parë.

Disa nga politikanët shqiptarë sot, pa vizion, ose ngaqë për interesat e tyre personalë nuk lejuan ndërtimin e një shteti normal ligjor, si shumica e vendeve të tjera europiane, për arritjet e tyre personale dhe pushtetin e pamerituar që gëzuan në dy-tri dekadat e fundit, mburren njësoj si Nastradini me burrërinë e tyre.

Ilir Meta më në fund e gjeti motivin publik që e bashkon me “foltoren” Meqë vet ende nuk është në Listën e zezë të SHAB dhe nuk ka halle të ngjashme me Berishën, gjeti më në fund shpëtim tek Gazmend Bardhi

Kanë shumë të drejtë këta të Federatës, madje t’u thonë edhe tifozëve shqiptarë, praktikisht miliona të tillë, “q…”. Edhe Reja ka plot të drejtë të mos sillet si trainer, që kur s’ka ç’bën në një ndeshje, të paktën kënaq publikun. Nuk priste askush të mundnim Anglinë. 

Më parë, kur një letër donte dy muaj të arrinte në destinaicion, dhe kur shumica nuk ishin larguar asnjëherë nga fshati, pa dalur në qytetet, kthimin e një emigranti që ndoshta ishte i konsideruar i humbur për shkak të kohës së gjatë të qëndrimit larg, përveç se ishte festë e madhe gëzimi e konsideronin edhe një event  jashtëzakonshëm për të marr informacione se si bëhej jeta atje ku kishte emigruar

Sa më shumë ditë kalojnë, shoqëruar nën zhurmën e shkërmoqjes së Partisë Demokratike, aq më tepër bindesh se rruga drejt mandateve të tjera pushtetare për Edi Ramën pastrohet dhe mirëmbahet me kujdesin e opozitës. Të tillë më të dobët, në këto 30 vjet pluralizëm, Shqipëria nuk ka njohur. Edhe më skeptiku, nga kushdo palë qoftë, se vë këtë në dyshim!

Për të gjithë ata që nuk arrijnë dot të kuptojnë pse Berisha shmang rrugën ligjore të mbajtjes së një Kuvendi në PD, shpjegimi është shume i thjeshtë. Sali Berisha është në rrugë për të krijuar partinë  e tij të re, një parti që nuk mund ta krijoj dot nga e para, por duke përdoru mbështetësit  e vet brenda Partisë Demokratike.

Me mbledhjen e 4200 firmave të delegatëve të Kuvendit Kombëtar të PD, për të thirrur forumin më të lartë të kësaj partie më 11 dhjetor dhe bërë ndryshimet në statut, ka shpërthyer një debat i fortë mes PD zyrtare dhe “sfiduesve” të tyre që kërkojnë rrëzimin e kryetarit.

Ka qenë mjaft traumatik komunikimi mes LSI-së dhe PD-së pas deklaratës së Gazment Bardhit mbi negociatat paraprake për zgjedhjet e 25 prillit. Ish-asistentja e Metës në LSI dhe njeriu më i afërt i Kryemadhit, ka përdorur një gjuhë të rëndë ndaj numrit dy të PD-së, që ngjau jo thjesht si shantazh, por edhe një ngjizje me zhargonin e sharjeve të Foltores.

Gazmend Bardhi është padyshim një nga katër, pesë figurat më të rëndësishme të opozitës. Jo për shkak të funksionit, por sepse është nga personazhet më të artikuluar në PD-së.  Me yllin që i ndezi Basha mbi kokë, siç kishte bërë me atë vetë Berisha, Bardhi u identifikua katër vjet më parë kur u bë ministër drejtësie për pak kohë mbas marrëveshjes së majit 2017.