Partia Demokratike është në momentin më të vështirë të jetës së saj politike, që nga dita e themelimit në dhjetor të vitit 1990. Nuk ka pasur ngjashmëri asnjë situatë, me këtë të sotmen.

Ekonomia e Europës njeh dy popuj, territoret e të cilave mbi 2/3 e sipërfaqjes e zënë malet, që zotërojnë burime të mëdha natyrore, por dallohen ekstremisht nga njëri-tjetri prej ekonomisë dhe mirëqenies së tyre, përveç klimës shumë më tepër të favorshme që ka vendi më i varfër, paradokset ekonomike, politike dhe sociale të të cilit njihen dhe përjetohen gjerësisht çdo ditë në trojet tona.

Sot, pak ose aspak ka mbetur nga lavdia e dikurshme. Jo vetëm sepse mundësitë e argëtimit janë të panumërta, por edhe sepse ato ndërtesasimbol janë braktisur apo zëvendësuar me të tjera, ku të tjerë breza po ngrenë të tjera kujtime.

Prej kohësh po përjetojmë në opinionin publik një realitet më shumë virtual sesa në terren, një polarizim të skajshëm politik.

Është rast i rrallë, përveçse në raste krizash të mprehta, që një funksionar i lartë i Departamentit të Shtetit si Escobar, të vijë disa herë në Tiranë për të zgjidhur krizën në politikën shqiptare dhe më konkretisht atë në PD si dhe konfirmuar mbështetjen ndaj ambasadores së tyre.

Në çdo vend me opozitë konstruktive, gjithçka shkon drejt normalitetit. E kundërta ka ndodhur  dhe vazhdon të ndodhë në Shqipëri. Sidomos, kur opozitën e ka bërë dhe vazhdon ta bëjë, e njëjta dhe e vetmja parti.

Në tetë janar u sulmua selia e Partisë Demokratike. Me të gjitha mjetet e arsenalit të një proteste të dhunshme, si ato që Shqipëria ka njohur jo rrallë në dekadat e fundit. Sali Berisha dështoi në këtë aventurë të dhunshme jo vetëm sepse Lulzim Basha kishte zgjedhur dyer të forta dhe xhama të trashë dritaresh, por sepse në thelb Doktori u braktis nga ata që kujtonte se i kishte me vete. Një mijë veta janë shumë pak për të marrë një seli me histori 30 vjeçare, disa mandate qeverisëse, e plot foto presidentësh e kryeministrash në muret e saj.

Prej vitesh tashmë në fokusin e “idiotëve të lagjes” virtualë është futur ambasadorja amerikane në Tiranë Yuri Kim. Çfarë nuk shkruajnë, çfarë nuk thonë, cfarë nuk vizatojnë. Përditë, dhe madje disa herë në ditë. Tani të shndërruar në stolkera (përndjekës) profesionalë. Dhe përse? Sepse vendi demokratik i saj, SHBA, ka shpallur “non grata” idhullin e tyre të paprekshëm, modelin e tyre të deformuar të demokracisë. E ndërsa përdorin harqe, shigjeta e qysqi me fjalë dhe fotografi, ankohen për Lirinë e mendimit dhe të medias në Shqipëri!

“Mbreti vdiq. Rroftë Mbreti”. Kjo shprehje shoqëronte dikur çdo kapërcim pushteti nga një pasardhës tek tjetri. Pas vdekjes së Monarkut të vjetër, dinjitarët i përkuleshin mbretit pasardhës si një dëshmi se shteti vijon ekzistencën e vet duke ruajtur karakterin e tij unitar dhe se pas çdo dhimbjeje lind një shpresë me energji të reja

Partia Demokratike është një organizim vullnetar njerëzish dhe nuk është shtëpia as e Berishës as e Nokës dhe as folklorikëve të tjerë. Ajo është kushtetutshmërish e shqiptarëve si e drejtë politike dhe pronë e askujt. Ajo është institucion i shoqërisë shqiptare dhe shtetit shqiptar. Nuk është shtëpi e individëve. Askujt! Pronë e di Berisha, sepse ( ai mendon) ja ka lënë sipas tij gjyshi i tij dhe babai si kullën, por në të vërtetë çdo gjë aty është e shoqërisë shqiptare, përfshi dhe ndërtesën.  

Protesta e dhunshme e 8 janarit vulosi atë që tashmë dihej, Sali Berisha dështoi në synimin e tij për të rimarrë PD-në.

Demokratët e thjeshtë dhe shqiptarët janë të lodhur për riciklimin e të njëjtave figurave në 30 vjet.

Sulltanëve Osmanë ju desh ta rrethonin tri herë Krujën, për ta marrë pastaj në rrethimin e katërt. Ajo që ndodhi para pak ditësh me rrethimin e SHQUP-it, mund të quhet e të hyjë pa frikë në historinë e arbërve, si Rrethimi i Pestë i Krujës.

Një video e shpërndarë nga Sali Berisha në faqen e tij, tregon dhëndrin e Sali Berishës që filmon disa protestues të dëshpëruar pas mbarimit të protestës së 8 janarit, të shpërndarë buzë Lanës dhe të trullosur nga gazi lotësjellës i policisë.

Tashmë, pas vendimit të dyanshëm për mosnjohjen e njëri-tjetrit, grupi i Lulzim Bashës dhe ai i Sali Berishës janë krejt afër zyrtarizimit të dy partive të ndryshme.

Si ka mundësi,që kur flitet gjithmonë për Partinë Demokratike, do të gjesh dhunën, të përmendet dhuna, nxirret si opsion dhuna, dhe gjithçka duhet të përfundojë me dhunë ?

Ndoshta po mendon se gabova me fjalën ‘atdhetas’?… Jo. Fjalën e mirë ‘atdhetar’ e kanë zënë prej shekujsh, nuk kam si e përdor në këtë rast. Një ‘atdhetas’ që e ka çuar atdheun deri në pikën e vdekjes disa herë, nuk mund të quhet atdhetar.

Konflikti dhe dhuna që shkaktohen kryesisht si pasojë e politikave të gabuara i kushtojnë botës shumë shtrenjtë.

Për t’i marrë zyrën Bashës nuk nevojiten 44 mijë përkrahës të Berishës në oborrin e SHQUP-it. 1000 përkrahës të tij të zjarrtë, të pajisur me mjetet e duhura, mund ta zaptojnë atë zyrë. Por problemi është se, në çastin kyç, ndërhyn fort policia, dhe përkrahësit e zjarrtë përfundojnë tek bregu i Lanës…

Miti i parë që ra ishte ajo e liderit absolut dhe të pazëvendësueshëm. Tranzicioni ka prodhuar një sindromë që e kalon edhe të të Stohkolmit!