Për shumë nga ne që varemi nga ato çfarë jep shtypi, çfarë transmeton media në tërësi, “rrjedha e të dhënave” përjetohet si një nga ato çuditë, që qofshin dhe çudia më e madhe , zgjatin vetëm tri ditë. Pastaj vdesin e harrohen  në pritje të çudisë tjetër.

Sali Berisha duket se e ka marrë seriozisht thirrjen e Roland Bejkos, një zyrtari të Partisë Demokratike, që SPAK të nisë hetimet ndaj Sali Berishës dhe familjes së tij, pas shpalljes në listën e zezë të SHBA.

Thelbi apo filozofia e “ideatorëve” të emisioneve të darkës në prime time është “të ketë sherr, madje të fortë”!  Arsyeja e kësaj filozofie apo strategjie? “Kanë audiencë!” Shembullin më kuptimplotë na e jep Italia, një vend që më shumë se të gjithë vende europiane dhe më gjerë, median e televizionin e ka pasur gjithnjë të anuar nga spektakli e nga “teatri mediatik”.

Publikimi listave të pagave vuri në qendër të prozhektorëve gabimisht edhe pagat e gazetarëve!

E vetmja fabulë që Sali Berisha po përsërit që prej shtatorit, së bashku me mbështetësit e tij, për të goditur Lulzim Bashës, është narracioni për të ashtuquajturin deal të tij me Edi Ramën, duke u përpjekur t’i paraqesë si “çift politik”.

Kush janë 10 ngjarjet politike që shënjuan vitin që po lëmë pas. Nga zgjedhjet parlamentare të 25 prillit në të cilat PS fitoi një madat të tretë qeverisës dhe humbjen e rëndë të PD, te shpallja non grata e Sali Berishës që si efekti domino solli disa ngjarje të tjera si lëzizja e tij “Foltore”.

Nëse Berisha nuk do ta shpaloste papritmas në një nga foltoret e tij idenë e konservatorizmit dhe zhvendosjen e beftë të ideologjisë së Partisë të tij Demokratike nga e Djathta e Qendrës drejt saj, retorika do të mbetej në qerthullin e zakonshëm ku ai nakatos sëbashku Bashën me Ramën, kurse ky term ideologjik do të shfaqej ndonjëherë tek-tuk në diskutime intelektuale, kur foltarët duan të shmangin turmën.

Në qershor të vitit 2001 isha pjesë e ekipit elektoral të Bujar Lakos. Kandidat për deputet në Tiranë. Në atë mot botova një haber. Po e ribotoj në shenjë respekti për aktorin dhe mikun tim të vjetër.

Edi Rama në fakt vdes të ketë kundërshtar Berishën në këtë histori, por nuk është në dorë të tij. Sa herë që në këtë vend, dikush të kujtohet që duhet protestuar kundër Edi Ramës, ky i fundit e ka një njeri që e kthen të drejtën nga Edi Rama. Dhe ky është Sali Berisha mes protestuesve.

Dash Shehi është ndër politikanët e rrallë, për të cilin kam një respekt të veçantë. I thjeshtë, babaxhan, i ditur dhe i pa akuzuar kurrë për ndonjë abuzim. Por, kjo nuk ka shumë rëndësi kur raporton dhe informon publikun

Autoritetet shtetërore të vendeve të ndryshme të botës raportojnë se të pavaksinuarit kanë një rrezik disafish më të madh hospitalizimi e vdekje nga Covid-19, krahasuar me të vaksinuarit.

Ka disa ditë që Sali Berisha po përflet vdekjen e  një qytetareje vetëm pse aty kanë shkuar për ngushëllime disa politikanë të qeverisë dhe Lulzim Basha.

Urimi i shkretë i Kryeministrit për Kërshëndella! Për Bajram, uroje me një tepsi të zbraztë të bakllavës, në zyren e Kryeministrit, midis dy flamujve të shqiptarëve.

Që prej shtatorit kur shpalli hapur betejën e tij, Sali Berisha është përpjekur të mbajë në njërën dorë flamurin e SHBA-ve e në tjetrën shpatën ndaj Lulzim Bashës. Lufta e tij për demokratizimin e PD-së në fakt është maska për të justifikuar përpjekjet e tij, por edhe për t’i treguar amerikanëve se në një të ardhme të afërme mund t’u duhet të negociojnë me të si lideri i partisë opozitare më të madhe në vend.

Kjo ditë ka një simbolikë të veçantë sepse shenjon lindjen e besimit te qytetërimi perëndimor, sepse është dita simbolike që i bashkon të gjithë të krishterët drejt një vlere. Nuk dua të hyj në analiza teologjike, por dua të theksoj që, në qoftë se ne, shqiptarët, do të shkruanim një kartolinë për Krishtlindjet, për fat të keq, aty do të na duhet të tregojmë se jo vetëm që jemi sot një shoqëri pa model, por jemi larguar aq shumë nga ato vlera që mbajnë të bashkuar një shoqëri sa duhet të kemi frikë për të ardhmen.

Kushdo që e ka bërë krimin e publikimit të të dhënave personale të qytetarëve të Shqipërisë, duhet të dënohet me krejt ashpërsinë e ligjit. Kjo është njëra anë. Ana tjetër është po aq e tmerrshme: listat e publikuara kanë shpalosur nivelin e deformimit të rolit të gazetarit në jetën publike.

Njerzit që kanë qëmtuar në të dhënat e pagave të raportuara në Drejtorinë e Tatimeve (të dhëna që qarkullojnë me WhatsApp nëpër Albanistan), janë çuditur me disa rroga jashtëzakonisht të larta të disa personazheve të njohur. Por jo pak janë çuditur edhe me rrogat “e ulta” të raportuara në Drejtorinë e Tatimeve, për persona që dihet se nuk shpërblehen në fakt me rrogë minimimale apo diçka mbi të…

Është qartazi një sulm me prapavijë politike, kundër sigurisë dhe besimit tek shteti shqiptar. Përgjegjësia e institucioneve të shtetit shqiptar për protokollet e sigurisë është e plotë, por në këtë rast nuk mund të themi që fajin e ka vetëm viktima. Nuk  nuk kemi të bëjmë me një veprimtari rastësore apo teka zyrtarësh, por me një sulm të motivuar politikisht për goditjen e sigurisë kombëtare.

Gjykata e Tiranës, që drejtohet nga Petrit Çomo, ka dhënë më në fund një njoftim të sajin zyrtar në lidhje me refuzimin për dorëheqje të gjyqtarit Agron Zhukri, nga çështja e përplasjes në PD, gruaja e së cilit ka qenë sekretare personale e Sali Berishës.

Ajo listë zbulon një sërë anomalish të pafundme mbi të cilat nuk ka investiguar kurre asnjë inspektor i Tatimeve apo sigurimeve shoqërore. Eshtë fotografia e një ekonomie informale që prek të gjithë shtresat e shoqërisë e që bën bashkëfajtorë biznesmenë dhe të punësuar, duke përfshirë profesorë universitarë që duhet të përfaqësojnë elitën intelektuale të vendit, deri te gazetarë që në publik denoncojnë evazionin fiskal, por pastaj janë të parët që e mbështesin.