Kjo ka ndodhur me Lulzim Bashën. Kur askush nuk e besonte, ai u bë ministër, kryetar bashkie, kryetar partie. Por ëndërra e tij ishte, është dhe mbetet të bëhet “lider”. Dhe koha po tregon se ai po arrin të bëhet paksa “lider”.

Vizita e Erdogan në Shqipëri ishte paraprirë nga polemikat, për datën që ai zgjodhi, pasi më 17 janar ka vdekur heroi ynë kombëtar Gjergj Kastrioti.

Ndërkohë që Sulltani i Turqisë pritej me nderime të larta në Tiranë, Presidenti i Shqipërisë, pothuajse i braktisur prej të gjithëve kishte vajtur të qante në Lezhë tek varri i Skënderbeut.

Ka një realitet të hidhur, sepse Turqia sot, më frymëzim nga e kaluara, ne shqiptarëve nuk na konsideron partner, as hazret, as miq, por na konsideron dhe vazhdon të na konsideroj popull të nënshtruar e mandej, sot për arsye të kaluarës historike, na e konsideron nënshtrimin si obligim e pa kushte!

Sali Berisha është familjarisht në listën e zezë të Perëndimit në Shqipëri, kryesuar nga SHBA, dhe Ilir Meta është një i vdekur i pakallur në këtë listë, që praktikisht çdo zyrtar perëndimor që vjen, nuk e takon më. Merre me mend, nuk e takon as Erdogani, duke e bërë të ngjajë më pro-perëndimor se ata.

Sali Berisha, thjesht ka mbajtur një takim në Pallatin e Sportit, ku përveç se ka sulmuar Perëndimin në qytetin që u përsekutua në regjimin komunist për të mbrojtur aleancën me SHBA, thjesht ka bërë laved ndaj një djali të ri që duket se po bëntë një audicion imitimi.

Çfarë na mbante bashke apo me saktë çfarë i mbante bashkë ata që tashmë edhe të shkuarën e mohojnë si arsye e bashkimit nën siglën e Partisë Demokratike? Mesa duket vetëm interesa pushteti dhe një pragmatizëm i zhveshur nga morali! Dhe pa moral nuk ka bashkëjetesë!

Ngritja e një regjence që do të marrë drejtimin e partisë për gjashtë muaj. Dorëheqja e Bashës dhe Berishës nga funksionet dhe drejtimi i grupimeve. Zgjedhje për të gjitha strukturat nga baza në qendër deri te zgjedhja e kryetarit të ri përmes një gare të ndershme, të besueshme dhe të hapur.

Nëse ka një gjë që në fakt ndihmon procesin e percipitimit të së keqes dhe ndarjes nga një kulturë politike që i takon komunizmit është pëkërisht simptoma e antimitingjeve.

Më në fund Ilir Meta është kthyer në staturën e Presidentit për t’u marrë me çështjet e shtetit. Them më në fund, pasi të gjithë e kemi parasysh që pasi nuk preu dot asnjë dorë hajduti vote në 25 Prill, u zhduk duke bërë pesë palë pushime vere brenda 2021-shit dhe vetëm për t’u shfaqur javën e dytë të janarit për punën e 6 bashkive pa kryetarë.

Është për t’u habitur sesa buzagaz dalin politikanët shqiptarë kur akuzojnë, thërriten për të pyetur apo japin shpjegime në Prokurori. Daljet e fundit të Berishës dhe Bashës, Ballës e të tjerëve nga PS, prej Prokurorisë ngjajnë sikur sapo po vinë pas një udhëtimi mbresëlënës në ndonjë vend ekzotik, jo prej organit suprem të Akuzës.

Pas dështimit të 8 janarit, Sali Berisha ka vendosur të nisë turin e dytë të Foltores, e cila synon të “pushtojë” selitë në rrethe, ngaqë dështoi të marrë selinë qendrore.

Askush të mos mendojë se Ilir Meta mund të qëndrojë jashtë rrjedhës politike shqiptare, pavarësisht se është në zyrën e Presidentit të Republikës dhe me dosjen e shkarkimit të tij në Gjykatën Kushtetuese.

Përfundimisht është një fjalë që mungon në fjalorin e politikës shqiptare. Shprehja e famshme që në politikë “Nuk duhet thënë kurrë, kurrë!”, duket sikur është shpikur enkas për Tiranën.

Sot po shkruaj për ata që e groposën përfundimisht idhullin e tyre. Ata që e dinin që Berisha ishte “i vdekur” politikisht dhe megjithatë, iu bashkuan aksionit donkishotesk të tij kundër partisë së vet e kundër SHBA-së, duke e yshtur me hostenin e ligësisë në marrëzinë e tij të fundit. Herë nga “foltoret” televizive, herë nga ato të gazetave, aq të etura për “thagma” të tilla.

Presidenti duke mbajtur anë tregon hapur në fakt se cili do të jetë poli i tretë i politikës shqiptare duke filluar që nga ky vit. Një aleancë me emra të vjetër por me kostume të reja shumë të shtrenjta,  Meta-Berisha. Deri këtu nuk ka asgjë të keqe dhe më kryesorja asgjë të re. Por, ajo që është shqetësuese është qasja e presidentit Ilir Meta, nga një “kalorës i urdhrit për të mbrojtur Kushtetutën”, po sillet si kreu i sindikatës së rojeve!

Sot, bijtë e ish përfaqësuesve të regjimit marrin mirënjohjen nga amerikanët, thirren në bordin e aeroplanmbajtëses amerikane, marrin çmime në New York, dhe kjo ka ndodhur për shkak të qëndrimeve antiamerikane të ish lidershipit të PD! Pra është ky ish lidership që po ju dhuron kauzën pro amerikanëve bijve të ish Regjimit!

Gazetari Imer Bushkolajn debatoi fort me Berishën, duke i kujtuar ngjarjet më dramatike që kanë firmën e ish-kryeministrit e ish-Presidentit të Shqipërisë. “Provokator nga Novi Sadi”, ishte improvizimi i Berishës, por edhe pse i ashpër në debat, Mushkolaj nuk nxori asnjë fyerje apo gjuajtje poshtë brezit ndaj Sali Berishës. Përdori të gjitha rastet që tashme dihet botërisht se janë përgjegjësi e tij që nga 1990-a.

Presidenti i Republikës nuk se ka shumë detyra, por dekretimin e zgjedhjeve i ka ndër të parat. Ilir Meta do të duhej të shpallte zgjedhjet në çdo bashki ku ka dalë një vend vakant; siç nisi me Shkodrën ku me largimin e kryebashkiakut të zgjedhur më 30 qershor, duhet t’i shpallte menjëherë zgjedhjet e reja.

Gjashtë qytetet kryesore pa kryetar bashkie janë në fakt dhe 6 qytete përfaqësuese ku Berisha me Metën shpresojnë të dëmtojnë Partinë Demokratike dhe Lulzim Bashën, për ta pasur si argument se ai duhet tu gjunjëzohet atyre.