Vendimi që mori Lulëzim Basha për të përjashtuar nga Grupi Parlamentar i PD-së, Sali Berishën, solli jo vetëm tronditje brenda PD-së, por edhe reagime të ndryshme. Për çudi, baza e PD-së, u tregua më e përmbajtur

Është paksa e pazakontë dhe e çuditshme lufta që sapo ka nisur në Partinë Demokratike mes Lulzim Bashës dhe Sali Berishës. Përveçse një maraz të pritshëm për përjashtimin e Sali Berishës nga Basha, me një shpallje në transmetim live, ende nuk kemi parë një rreshtim real forcash brenda grupeve që përbëjnë Partinë Demokratike.

Vendimi i Bashës për të larguar Berishën po interpretohet si nga mbështetësit e tij, edhe nga kritikët e qeverisë, si kapitullim i Bashës dhe i opozitës përballë Ramës dhe veglave të tij amerikane. Është një reagim i çuditshëm që bazohet në dy premisa të rreme, që ndonëse janë krijuar nga berishistët, trumbetohen në mënyrë të pavetëdijshme edhe nga kritikët e qeverisë Rama.

Beteja Berisha-Basha me fundin politik të një miqësie 16-vjeçare që ndau pushtet dhe opozitë. Hija e rëndë e Berishës i “dhuroi” Bashës ekzistencën edhe pas disa humbjesh radhazi. Përse pakti “atë-bir politik” u prish brenda një nate me fajet e të dyja palëve që për konfliktin personal rrënuan opozitën.

Bazuar në ç’kam lexuar e ç’kam dëgjuar për atë regjim, hamendja ime e edukuar është se një numër jo i vogël shqiptarësh do të kishin rezultuar të pakënaqur nga regjimi i Zogut. Bazuar në ç’kam lexuar e ç’kam provuar në atë regjim, hamendja ime e edukuar është se një numër jo i vogël shqiptarësh do të kishin rezultuar të pakënaqur nga regjimi i Enver Hoxhës. Dhjetëra mijëra familje të persekutuara për bindjet e tyre politike do të ishin padyshim të pakënaqura nga regjimi.

Debati i këtyre ditëve më duket aq shterpë sa shkon në limitet e idiotësisë dhe të egos së sëmurë për pushtet! Mund të këtë mijëra justifike apo shpjegime nga palët, por një gjë është e sigurt se ajo palë që mendon të Qeverisë si armike me SHBA ose në kundërvënie të tyre do të thotë se, jo vetëm nuk e don vendin, por kërkon me çdo kusht rikthimin e asaj periudhe, kur SHBA quheshin "imperialistë"

E vrau tek po hante. Ishte drekë e vonë, sa qe kthyer nga puna dhe kishte uri. I duhej të punonte, të ushqente veten dhe vajzën tre vjeçare. Krimi për të cilin u ndëshkua Sabrina 23 vjeçare ishte divorci nga një burrë problemor, dmth nga ky ‘trimi’ që e vrau me bukë në gojë

Para ligjit jemi të gjithë të barabartë

20-vjetori i tragjedisë amerikane apo « 9/11 », siç shënohej këto ditë, u përkujtua në të gjithë botën sepse 11 Shtatori, siç është pranuar nga të gjithë, ndryshoi rrjedhën e jetës jo vetëm në Amerikë, por në të gjithë botën.

Nuk ka më asnjë pengesë drejt pushtetit të tij. Përballë është vetëm kryeministri Rama në udhën e vet të mandatit të tretë dhe në ngritjen pafre të kultit të individit. Për fat të mirë, në një dalje për mediat pak para nisjes së legjislaturës së 10-të, z.Rama premtoi se do të ishte i hapur të përgjigjej në çdo çast për problemin e shqiptarit të thjeshtë, por jo shumë për ngërçet politike që inauguruan qysh atë ditë politikanët tanë

Mënyra se si sot u përkujtua Azem Hajdari është një lexim real fatit të Partisë Demokratike dhe të sotmen e saj.

Politika amerikane e përshëndeti Bashën për largimin e Berishës nga grupi parlamentar i Partisë Demokratike. Por, çfarë ndodhi në këtë proces?

Ajo parti sot është prona e Lulzimit, njeriut që dukej sikur “do të ishte i përulur përjetësisht ndaj Berishës”, dhe Doktori nuk mund të sillet sikur nuk ka ndodhur gjë. Por përtej kësaj, më e rëndësishme është të kuptojmë se, nga sot e tutje, ajo parti ka gjasa të ndahet në “bashistë dhe berishistë”.

Në vitin 1775, rreth dy shekuj e gjysmë më parë, shkrimtari i njohur anglez, Samuel Johnson deklaronte se: “Patriotizmi është streha e fundit e maskarenjve”. Kjo natyrisht është një thënie etalon për të gjithë ata që e përdorin patriotizmin si atribut të tyre, aq më tepër kur nuk kanë tagrin, pushtetin apo fuqinë, për të qenë te tillë…!

Harrojeni që Berisha tē rikthehet kryetar i Partisë Demokratike, apo të kërkojë shkarkimin e Bashës. Nuk është kohë lufte, por paqe për të dy. Thjesht po aktrojnë një glorifikim mediatik, ndërkohë nën rrogoz kanë mbyllur negociatat për Amnisty.

Sali Berisha nuk mund të shpikë dot në mes të Europës, pas 30 vjetësh nga rënia e Murit të Berlinit, një diktaturë moniste në pluralizëm. Një sistem politik në demokraci, ku shqiptarët ftohen të votojnë, por ai të qëndrojë përjetësisht në majë të sistemit. E çfarëdo që të bëjë dhe çdo gjë që të ndodhë, e vetmja që nuk mund të ndryshoka dot kurrë në këtë vend, qenkërka qenia e tij përjetësisht në krye të opozitës sot dhe nesër, qershia mbi tortën e pushtetit!

Berisha gënjen kur akuzon Bashën se ka shkelur statutin e partisë, kur ka vendosur përjashtimin e tij pa konsultë dhe pa vendimmarrje forumesh. Përkatësia në grup parlamentar është çështje e vullnetit të deputetit dhe e vullnetit të grupit parlamentar.

Sa jemi dakord, në harmoni me njëri-tjetrin, jemi më të mirët. Në kafe bashkë, në punë bashkë, në familje bashkë, në argetime bashkë. Ku ka si ne. Problemi nis me të parin dhe të vetmin mendim ndryshe.

Gazetarë opinionistë dhe politologë prej kohësh, pas disa humbjeve rresht dhe zbehjes së vlerave, shtrojnë si domosdoshmëri ribërjen e Partisë Demokratike. Largpamësit kanë parë zhgënjimin dhe ndryshimin; kanë vrejtur zhvillimet e dëmshme në këtë parti dhe kanë dhënë, me të drejtë e shqetësim alarmin.

Sali Berisha nuk është braktisur nga ata që e kanë krijuar, por është braktisur nga ata që ky i ka krijuar, prandaj krejt ky fat është dramatik. Sali Berisha është i befasuar nga guximi i Lulzim Bashës. Lulzim Basha kurrë s’ka guxuar, por kur ka guxuar, ka guxuar përnjëherë.