Tashmë zaret janë hedhur, regjistrimi në KQZ është kryer dhe së pari mbetet veç të japim opinionet e para të listave, për të cilat të gjitha palët deklarojnë se janë fituese. Pamë tre filozofi të ndryshme të listave që në një farë mënyre na tregojnë dhe qasjen se si I bëjnë fushatës tre partitë kryesore dhe me çfarë marshi hyjnë në garë. Së pari ish LSI që paraqiti ekipin e vet. Ish një listë ky mbizotëronin emrat e rinj dhe ku shpesh si meritë e kandidatit theksohej se ish në vitin e tretë si student. Goxha arritje kjo.

Edhe listat e kandidatëve i kanë bërë keq. KQZ ua ktheu t'i ribëjnë mirë. I kanë bërë pa respektuar rregullat. Ashtu siç kanë treguar se dinë të bëjnë keq Shqipërinë. Ndërkohë salishianët apo berishoidët, në vend që të revoltohen, heshtin në të pafundmen gafë e në të pafundmin gabim e paaftësi. 

I pari dhe i vetmi deri më sot që e futi fjalën “Kazan” në identifikimin e programeve specifike televizive me të ftuar në studio që debatojnë fort me njëri tjetrin, kryesisht për çështje të politikës, është kryeministri Rama. Ka kohë që ai e ka hequr nga fjalori i tij këtë shprehje, por efekti në publik ka mbetur dhe shpesh, kur njerëzit komentojnë nëpër rrjetet sociale, i drejtohen me fjalën “Kazan” një medie të caktuar.

Gjendja është me të vërtetë e pashpresë. Lulëzim Basha e shpalli listën e tij me vonesë, e dorëzoi atë në KQZ me vonesë. Në atë listë kishte gafa nga ato që vetëm Lulëzim Basha mund t’i bëjë. Pa gjini, pa ditëlindje ngandonjëherë, emra që as nuk ishin kontaktuar dhe emra që ishin fshirë, si ai i Luçiano Boçit dhe që pastaj u shtuan.

Kryeministri Edi Rama ka provokuar një reagim kapilar nga shumica e kandidatëve për deputetë të Partisë Demokratike, që janë ironizuar prej tij në një prezantim krahasues të kandidatëve të tij me ata të PD, në disa qarqe të vendit. Reagimet, në të vërtetë shumëfishojnë parodinë përmes së cilës Edi Rama vizatoi profilet e tyre politike, dhe janë një garë e humbur për t’iu kundërpërgjigjur atij me të njëjtën gjuhë, por pa talent.

Nuk duhet vënë në dyshim se ambasadorja e SHBA në Tiranë Yuri Kim ka një vullnet të artikuluar herët, ashtu si edhe paraardhësit e saj, për të penguar hyrjen në podiumin e politikës shqiptare të elementeve me të shkuar kriminale. Është angazhuar në mënyrë të lavdërueshme në këtë drejtim dhe shpresojmë që këmbëngulja e saj të prodhojë një mjedis më të pastruar politik nga këto elementë, pas 25 prillit.

Grupi i madh i të rinjve energjikë, por anonimë, të qartë në atë që duan, por pa CV që bind se bëjnë dot çfarë duhet, janë dëshmia se Monika është më e re sot se në kohën kur hyri vrullshëm në politikë që në adoleshencës e saj të dikurshme. Nevoja për dishepuj të bindur dhe nguti për të kthyer miqësitë e vjetra në armiqësi të reja, vlen të konfirmohet si bast jo personal i saj.

Edi Rama është ndoshta i vetmi lider shqiptar që nuk e fitoi dashurinë e njerëzve pasi u bë pjesë e politikës. Askush nuk e ndoqi për interes në fillimet e tij, kurrkush nuk e admiroi prej një copë karrigeje dhe asnjë s’e sulmoi prej fuqisë së pushtetit shtetëror.

Gati gjysmën e Parlamentit shqiptar e mbushin dy qarqet kryesore të vendit: Tiranë- Durrës, me gjithsej 52 deputetë. Ndaj edhe beteja politike në kryeqytet dhe në qarkun bregdetar, pritet të zërë “pjesën e luanit” të fushatës zgjedhore të 25 prillit. Reflektimi i parë që vjen në këtë fillim beteje është shmangia që kupola e opozitës ka bërë përballë Edi Ramës në Qarkun Durrës, kur pak kohë më parë i shpallën “betejë për jetë a vdekje”.

Duket si një titull romani. Në fakt, është përgjysmë. Pak si politika shqiptare. Gjysma, por jo ajo që ta pret mendja, sepse pas 8 vitesh duhet të ishte logjikisht opozita shpresa për ndryshim sjell një listë të përmbysur. Vetë Kryeministri mund të futet në Kuvend vetëm mbi baza merite. Ashtu dhe figurat e tjera të rëndësishme të partisë. Të rinjtë dhe individë me kontribute të spikatura, si Luljeta Boza apo Najada Çomo futen në Kuvend si kryetare qarku.

Prej kohësh aty ishin vendosur piketat si për një kopsht. Po kush do ta ruajë kopshtin tani? Gjysma e rojtarëve u ngrinë dje kur Partia Demokratike shpalli listën e deputetëve për zgjedhjet e 25 prillit. Të paktën të ishin ngrirë të gjithë rojet, se atëherë- o do të dorëzohej kopshti, o do bëhej luftë për roje të tjerë…

Lista e Partisë Demokratike nuk është një listë si ajo e 2017-s. Ajo është një listë që ka llogjikë politike, por nuk ka vlera, për shkak se aq vlera kanë mbetur në Partinë Demokratike. Por e shikuar me qetësi, ajo është një listë e hartuar nga Sali Berisha, i cili ka dashur të mos përsëritet më situata skandaloze e vitit 2017. Ndryshe nga atëhere, këto i japin më shumë siguri Berishës në rast humbje, se sa Bashës për fitore.

Zgjedhja për t’i dhuruar 6 mandate forcave politike të cilat kurrë nuk do ta arrinin atë rezultat nëse do të futeshin në garë të vetme, duket një gabim i bërë nga Lulzim Basha në kurriz të partisë së tij. Në zgjedhjet e 25 prillit Lulzim Basha rrezikon më shumë se të gjithë, pasi nëse humb do të jetë faji vetëm i tij, por nëse fiton, pushteti i vërtetë do t’i shkojë të tjerëve.

Mbrëmë në mesnatë, Partia Demokratike mbërriti në pikën e ‘vlimit’; ishte momenti më i fundit kur brenda në trupin e ethshëm u përplasën shpejtësia e ulët dhe nxitimi, ballë përballë. Nxitimi për të plotësuar sa më shpejt listat për deputetët e ardhshëm- dhe ndërkohë- vonesa në dërgimin e emrave në KQZ.

Lulzim Basha pati një defekt të vogël teknik me listat që paraqiti në KQZ, në mesnatën mes të hënës dhe të martës. Dëshmi e një rrëmuje krejt të pajustifikuar emrash dhe pozicionesh, pasi opozita ka pasur katër vjet kohë të mendohet e të lëmojë listat e saj për zgjedhjet aktuale

Me udhëheqje të hapërdarë, programe utopike – pa lidhje me njëra-tjetrën dhe pa orientim të qartë – ajo që ka mbetur nga opozita është përqendruar te mbetjet. Pasi nuk ka qëlluar disa herë në shenjë, tani ka gjetur një tabelë të re qitjeje: inceneratorët

E hëna e 8 marsit ishte e ethshme në kampin opozitar. Nën ankthin e listave nuk ishin vetëm kandidatët demokratë, të cilët kanë 8 vite që sorollaten rrugëve të opozitarizmit, po edhe kandidatët e partive aleate me PD-në. Askush nuk kishte garanci se në çfarë renditje do e kishte emrin në listë.

PS, si partia në pushtet duhet të ishte partia që do të konfirmonte ekipin e saj, por në fakt, kur sheh këto lista duket sikur është Partia Socialiste partia në opozitë. Nga 12 drejtues qarqesh, 10 gra. PD ka raportin e kundër, 10 burra. Por, më e rëndësishmja, nga 12 drejtues qarqesh, pothuajse të gjithë persona të nderuar që nuk janë marrë kurrë më përpara në politikë.

Sfida e vërtetë dhe padeklaruar e hedhur nga Edi Rama për 25 prillin është të rinovojë partinë duke qëndruar në pushtet. Atë që Berisha dhe Basha nuk ishin të zotët ta bënin në 2013 dhe as guxuan ta bëjnë në 2017.  Një gabim që po e përsërisin edhe për zgjedhjet e 2021 kur ëndërrojnë të kthehen në pushtet, pa ndryshuar asgjë.  

8 Marsi nuk është festë, pasi festë është diçka e kryer, diçka që festohet e përkujtohet si një emocion, mallëngjim që ti do ta mbash gjallë me ndjesi dhe emocione pozitive...