Një detaj i rëndësishëm nga votëbesimi qytetar ishte edhe përballja e përfaqësuesve të kauzave të mëdha të cilët dolën para shqiptarëve pas betejave të gjata mes njëri-tjetrit ku të gjithë pretendonin se kishin mbështetjen e popullit

Skandali publik i Ilir Metë me qëndrimin ndaj SHBA, aleatit strategjik të Shqipërisë, haluçinacionet e tij se SHBA do ta vriste me raketë në Malin me Gropa, përsiatjet e tij rreth aeroplanmbajtëseve ruse dhe koreane, si alternativë ndaj SHBA, dhe marrëzirat e tjera personale në adresë të ambasadores amerikane në Tiranë, janë të mjaftueshme që atë ta çosh, ose në pavionin nr. 5, ose në shtëpi, por gjithsesi të mos e lësh më në Presidencë.

Ka më shumë se 1001 arsye dhe faktorë që sollën fitoren e mandatit të tretë qeverisës nga Edi Rama dhe Partisa Socialiste. Unë do të flas për ato pak sipër 1001-shit. Edi Rama zgjodhi një kauzë që historia e kërkonte, e mbajti kauzën lart mbi inetersat për pushtet, nuk u tërhoq përpara imperativit historik, nuk bëri pazare për të lehtësuar barrën e rëndë të kauzës dhe nisi rrugëtimin e vështirë të fushatës. Edi Rama nuk u trëmb nga humbja edhe pse ajo ishte në pragun e derës si edhe fitorja, por Edi Rama luftoi ballas për fitoren e kauzës.

Çfarë po ndodh tani me Ilir Metën, president i Republikës së Shqipërisë, kjo ka ndodhur me presidentin Omar Al- Bashir. Të dy presidentët kanë vitin e përbashkët kur u takuan: 2009. Ndërsa Ilir Meta, atë vit, ngjitej për në majat e larta të pushtetit, bash në vitin 2009 Al- Bashir po rrëzohej poshtë në humnerë. Ilir Meta u ngjit në fronin e zëvendës- kryeministrit e pastaj të kryetarit të Kuvendit dhe të presidentit të Republikës, Al- Bashir po shkonte në qeli.

Është e para dhe e vetmja Presidente në botë që shkon për të pushuar në bregdet ende pa ardhur pushimet, dhe që lodhet nga puna ende pa filluar punën. Qysh ka kohë Presidentja për t'u argëtuar kot kur populli i 'saj' është pa vaksina, i padisiplinuar dhe tash sallamadi, i kanë lënë edhe maskat!

Partia Demokratike ndodhet në udhëkryqin më delikat në historinë e saj që nga themelimi më 12 dhjetor 1990. Me një humnerë bilancesh në 8 vjet në opozitë dhe me mungesë busulle për të ardhmen, ajo tashmë ka vetëm dy rrugë: ose të ndryshojë, të reformohet dhe të sjellë vërtetë shpresë edhe për ata që nuk janë anëtarë të saj, ose të tretet nën diktatin e politikanit që e drejton, por që po i sjell kësaj force pasoja të parikuperueshme.

Bojkotimi i Kuvendit dhe i zgjedhjeve lokale para zgjedhjeve parlamnetare të 25 prillit, janë dy gafat më të rënda strategjike të një opozite shqiptare qysh prej 1991-shit. Me bojkotimin e Kuvendit, iu la në dorë “inxhinierit elektoral” Gjiknuri ta qëndiste kodin zgjedhor si i vinte më për mbarë.

25 Prilli është pa më të voglin dyshim peshorja e meritokracisë, vullnetit të shkodranëve për të zgjedhur përfaqësuesit e ardhshëm në parlamentin shqiptarë.

Verën e kaluar, kam kontaktuar me 6 partitë e reja të krijuara në Shqipëri. Me të gjashta unë dhe njerzit e mi, u kërkuam të bashkoheshin dhe krijonin Polin e Tretë

Lulzim Basha nuk ka ende rival publik përballë tij. Zërat që i kërkojnë të largohen dhe ata që i kërkojnë të qëndrojnë janë instiktivë dhe udhëhiqen nga pritshmëria e të qenit të Partisë Demokratike një parti normale.

Në atë që të bie në sy orëve të fundit është se ka një shprehje përkrahje “në masë” të kryetarit Basha nga grup-seksionet e PD-së dhe deputetët e listës së përzgjedhur prej tij. Një gjë duket e arsyeshme në artikulimin e tyre dhe lidhet me faktin se procesi zgjedhor është ende në vazhdim, teksa është i nxituar nguti për të anatemuar kryetarin, që në fakt i mjafton knock-down i radhës prej Ramës

Në fakt gjendja ku është zhytur Shqipëria, nuk është ajo e një vendi të denjë për integrim në standarde te larta demokracie sikurse BE, partneri strategjik i yni i kërkon.

Unë nuk e di çfarë ndjen një militant i Partisë Demokratike teksa mëngjesi i nis me foto të Ramës si celebrity së bashku me të birin, shpërndarë plot pasion nga media mike e ish armike që si zakonisht nisin e lëmojnë gjuhën pas zgjedhjeve, dhe lajmeve të protestave para selisë së PD dhe zhdukjes nga publiku të kryetarit të tij.

Akademia e Shkencave të Shqipërisë, me rastin e 130 vjetorit të lindjes së dijetarit të shquar Osman Myderizi, organizoi një veprimtari përkujtimore me formatin Zoom Meeting në sallën "Aleks Buda".

Zgjedhjet kanë përfunduar, tash partitë kryesore duhet të tregojnë pjekuri dhe të kenë vullnet për të rishikuar planin strategjik te veprimit te mëtejmë politik. Në këtë sens opozita duhet të gjejë kurajo që të përballojë humbjen dhe të rishikojë shkaqet e dështimit të radhës, ndërkaq maxhoranca e rikonfirmuar duhet të përmbushë pritshmëritë e sovranit i cili i dha mandatin historik ( tri mandate qeverisëse).

Humbja e zgjedhjeve doli të ishte një mundësi e humbur për PD, por keqadministrimi i humbjes po kthehet mundësi e humbur edhe për nje reflektim serioz mbi gjendjen dhe prespektivën e vetë PD-së.

Merreni me mend sikur në kontestet e pazgjidhura në mes të shteteve evropiane, bie fjala në mes të Gjermanisë dhe Francës menjëherë pas përfundimit të LDB, të kishin marrë pjesë ende oficerët e Hitlerit, të cilët në emër të kauzës fashiste kishin shfarosur miliona jetë njerëzish

Kushdo që çliron PD prej trashëgimisë problematike të “njëshit” historik dhe vlerëson objektivisht të shkuarën, bën histori. Jo vetëm për veten, PD apo fatin e së djathtës por dhe vetë demokracinë. Është i vetmi shans për të marrë pushtet se, për ta mbajtur pastaj atë duhet djersitur fort sidomos tani që PS i ka duk puna dhe u bë kohë që i thonë puna e mbarë.

E vërteta është se opozita, as këtë herë nuk arriti do të krijonte frymë gjatë fushatës, por veç histeri, se këtë radhë do të fitonin me patjetër kundër Edi Ramës. Vetëm se fitorja zgjati shumë pak, disa orë në mesnatë. Por dhe ato s’i shijuan dot shumë, se shumica ishin në gjumë.

Askush nuk ka kërkuar zyrtarisht te ik Lulëzim Basha. Nuk kane deklaruar se nuk ka shkuar ende puna tek dorëheqja dhe fushata zgjedhore, dhe fare papritur ne dëgjojmë një maratonë degësh te PD qe duket sikur u thonë demokratëve, “mos u lodhni kot se e mbrojmë ne”.