Histeria e Ilir Metës kundër zonjës Juri Kim, ambasadore e SHBA-ve në Shqipëri, pason po të njëjtën urrjetje të Sali Berishës për ambasadorët amerikanë që nga Withers e deri te Lu.

Neser do shkoj te votoj per mosndryshimin. Do votoj per Ramen pasi eshte i vetmi ne gjendje te vazhdoje vaksinimin. Vaksinat i jane dhene atij dhe jo Shqiperise. Do votoj per Ramen pasi pasojat e termetit eshte e vetmja qeveri qe eshte ne gjendje ti zhduke pasi eshte nje qeveri ne detyre dhe sasia e parave eshte dhene fale zotesise se Rames.

Një SMS e ambasadores amerikane në Tiranë, Yuri Kim, e cila i kërkonte të hiqte dorë nga kërcënimet dhe nxitjet për dhunë përpara zgjedhjeve, e nxori sërish jashtë kontrollit, Presidentin Ilir Meta, drejtpërdrejt në një studio televizive, ku me një gjuhë të shkujdesur do ta etiketonte ambasadoren Kim si mbështetëse të njëanshme të Edi Ramës.

Ka njerëz, të cilët shënjohen nga fati i keq që në lindje, pikërisht prej atyre që i kanë dhënë jetën. Gjergj Luca, biznesmeni kontravers i Rozafës, ka pasur fatkeqësinë e madhe që në çdo hap të vetin, t’i kujtonin të atin e madh. E krahasonin me Ndrekën nëse bënte diçka të gabuar për ta bërë shumëfish fajtor dhe i kujtonin Mimikën kur i relativizonin të mirën e mundshme që bënte.

Nikolla Gruevski, ish-kryeministri i Maqedonisë së Veriut, sot i dënuar për korrupsion, në vitin 2017 u përplas ashpër me SHBA-në.

Deklaratat kriminale të Xhelal Mziut, ish-kryebashkiak i Kamzës, sot kandidat për deputet në qarkun Dibër dhe drejtues politik po aty, për të vrarë këdo që Strukturat e Mbrojtjes së Votës identifikojnë si person të dyshimtë që lëviz nëpër lagje, janë në vijim të një strategjie të ngritur nga selia qendrore e Partisë Demokratike në SHQUP.

24 orë përpara zgjedhjeve shkëlqesia e saj ambasadorja Yuri Kim i dha mesazhin gjithë shqiptarëve, dhe jo vetëm… Ajo i dërgoi mesazh atyre që duhet të largohen. Pas 30 vitesh demokraci, SHBA po rikthehet fuqishëm si në 1992, kur u përmbys komunizmi.

Është bërë e modës për Partinë Demokratike, për gazetarë dhe opinionistë apo për redaksi të mediave të sajë apo pranë sajë që çështje të caktuara t’ia komunikojnë opinionit publik përmes subjekteve të huaja.

I mirë -i keq, është ai që është. Nuk është nga ata tipat ‘që u del duqi masandej’.

Mos e mendoni se ‘ndjesa’ e kandidatit Mziu ka ndryshuar ndonjë gjë në planin e luftës. Ai bëri thirrje ‘për vdekjen si Elbasani’, dhe menjëherë tha ‘më falni’. Kjo është e sigurt se gjëja e madhe qëndron pas ‘faljes’ së vogël.

Ndjesa e Xhelalit, do të kishte kuptim sikur PD, Sali Berisha, Lulzim Basha, Ilir Meta dhe gjithë shpura e tyre, të ishin distancuar nga vrasja e Elbasanit dhe të kishin dënuar vrasjen. Atëhere nxitimi i Xhelalit për të kërkuar ndjesë do kishte kuptim. Por nuk mund të kërkosh ndjesë për premtimin se do përsërisësh një krim, me të cilin vazhdon të mburret partia jote.

Keqardhja se skuadriljet e opozitës me emrat e ish-ushtarakëve që e përbëjnë, janë në atë pjesë të shoqërisë për të cilët investohet bajagi shumë nga taksapaguesi i thjeshtë, për formimin, arsimin, punët e zgjedhura dhe mbi të gjitha sigurinë, që jo rrallë herë i kthehet në bumerang. Këta djem të zgjedhur, jo pak herë prej trajtimeve, që ata nuk i konsiderojnë si të duhurat për staturat e tyre, kthehen në rrënues të shtetit me akte si ai i Elbasanit, atë që do të ndryshojë pikërisht opozita me sloganet e saj t’përhapura në të gjithë vendin.

Prej disa ditësh kërcënimet me vdekje që eksponentët e PD-së ua drejtojnë kundërshtarëve politikë, kanë marrë përmasa pa precedentë. Por, pas reagimit të prerë dhe të qartë të ambasadës amerikane dhe shfaqjes tragjiko-qesharake te Xhelal Mziut, nuk duhet të merret më seriozisht. Gam gami funksionon kështu: sapo denoncohet dhe bëhet publik, shkrihet si bora në diell. Pra të dielën të gjithë mund të shkojnë të votojnë pa më asnjë rrezik.

Ish-kreu i shtetit Ilir Meta, po merret së fundi edhe me xhirime filmike dhe blerje videosh, duke tentuar të tensionojë fushatën elektorale. Ai ka nisur të kthejë Presidencën në studio filmike,duke shfaqur para të pranishmëve video të bëra nga “njerëzit e tij” në terren. Duke u bërë më shumë se qesharak, ish-kreu i shtetit, ka thyer çdo hamendësi lidhur me përqëndrimin e tij psikik dhe frikën ndaj ndëshkimit ligjor.

Në vitin 2019, kur opozita dështoi me diegien e mandateve që në fillim e hodhi si shantazh për të trembur Edi Ramën, dështoi më pushtimin e kryeministrisë dhe Parlamentit, dështoi me projktin e sabotimit të zgjedhjeve lokale të 30 qershorit, pra me mos mbajtjen e tyre, që u tentuan të legalizohej me dekretimin e ç’dekretimit të Ilir Metës, u hap fjala se do të ketë “eleminime politike”.

Këtu ndahen dy botë, ku njëra i takon Ferrit ! Këtu ndahen dy Shqipëri, ku njëra nuk është e shqiptarve! Mosndëshkimi i organizatorve politikë të 97’ës dhe 21 Janarit patjetër që për turpin dhe fatin tonë të zi do sillte vazhdimësi, pasi huqi del me shpirtin !

Ngjarja e rëndë në Elbasan ku mbeti i vrarë Pjerin Xhuvani, qytetar elbasanlli me rrënjë, pengmarrja e qytetarit Goga nga Ndroqi në Tiranë, pengmarrja në Maqellarë të Dibrës janë kryer nga struktura të amatosura të PD, që tashmë është pranuar e provuar se janë ngritur, instruktuar e armatosur në çdo qark të vendit. Paskan një emërtim intrigues, Struktura të mbrojtjes së votës (SMV), që shkon në linjën e propagandës së liderëve të opozitës për “sigurimin” e votës me çdo mjet e me çdo çmim

Meqë ambasadaorja amerikane Yuri Kim ka vendosur që të përshëndesë kërkesën e faljes nga Xhelal Mziu, pasi ky i fundit tha se i ka gati grupet e militantëve që do bëjnë edhe të tjerë “si ai i Elbasanit”, ky koncept diplomatik i trajtimit të situatës absurde që po kalon Shqipëria, mund të zgjerohej edhe për raste të tjera që kanë të bëjnë me fushatën.

Xhelal Mziu është një nga emrat që i përkasin Partisë Demokratike të së shkuarës jo vetëm prej konsumit të disa mandateve në krye të bashkisë së Kamzës. Ai njihet si një politikan lokal që sfidonte edhe vetë shtetin e Sali Berishës duke mbajtur në zyrë foton e këtij të fundit dhe jo të presidentit.

Kam një pyetje të fundit, që nis me fillimin: Dita kur do të shpallej shtetrrethimi, 3 mars 1997, më është dukur dita më e gjatë në jetë, e gjatë njësoj sa vdekja. Sapo kisha bërë gati shkrimin e gazetës e nesërme, dhe do të nisesha për në redaksi, kur bie dera. Në korridor shikoj fytyrën meit të djaloshit. E kisha shumë të njohur, ai ishte një nga aktivistët e PD, banonte diku afër meje- te ‘fusha Ali Demi’. Me zor shqiptoi fjalët, i merrej fryma dhe mendova se e kishte nga ardhja përshkallë.