Partia Demokratike duket se po shkon drejt mos njohjes së zgjedhjeve, por këtu ka se paku dy probleme të mëdha që kanë të bëjnë me qëndrimet e lidershipit të saj. 

Grida Duma (avokatja e vetme e Lulzimit) ka deklaruar prej një jave në media se “ne nuk dorëzohemi deri në fitore”. E ka bërë refren të saj, “mosdorëzimin”, aq sa në emisionin e fundit televiziv ku ishte e ftuar, thuajse foli me gjuhën e strukturave të armatosura që ngriti Partia Demokratike gjatë fushatës elektorale.

PD duhet të çlirohet nga kompleksi i humbjes duke e pranuar atë e hedhur sytë nga vetja. Me Bashën apo pa të, një PD e re që përzë të vjetrën dhe i ndërron “bravën” derës, vlerëson me këmbë në tokë historinë e para viteve ‘90 dhe sillet si e djathtë perëndimore, është më pranë shumicës dhe votës së saj.

Partia Demokratike dhe segmente opozitare në opinion, edhe pse në fillim thanë fiton bindshëm opozita, tashmë kanë dalë me tezën e “blerjes së votës” dhe të ashtuquajturit “proces kirurgjikal pa bisturi”.

Të gjithë pa përjashtim, anti-Lulzimët e shkuar dhe ata të tashmit, nuk e përmendin fare Berishën. Ose e përmendin plot respekt e përulje, Doktor-i. Madje edhe më radikali i deritanishëm, më i artikuluari dhe plot logjikë, ish-kreu i PD Kukës, shprehet ashpër vetëm kundër Bashës. Berisha nuk preket. Berisha nuk kundërshtohet. Berisha nuk kritikohet. Berisha nuk përgojohet. Atëherë duke i dalë edhe vetes sime kundër, pse Lulzim Basha duhet të dorëhiqet?!

Logjika politike e PD-së dhe njerëzve që dalin e flasin në emër të saj këto orët e fundit, ka disa nonsense qesharake. Së pari, PD thotë që nuk i njeh zgjedhjet e 25 prillit, se janë vjedhur. Veçse ka një problem: I duhen prova për këtë gjë.

Historia 30-vjeçare e pluralizmit shqiptar na ka treguar se rrotacionet kanë ndodhur kur ka patur një pjesëmarrje masive të popullit opozitar, si më 1992, 1997 dhe 2013, ose kur ka patur një përçarje masive të partisë në pushtet, si më 2005.

Një detaj i rëndësishëm nga votëbesimi qytetar ishte edhe përballja e përfaqësuesve të kauzave të mëdha të cilët dolën para shqiptarëve pas betejave të gjata mes njëri-tjetrit ku të gjithë pretendonin se kishin mbështetjen e popullit

Skandali publik i Ilir Metë me qëndrimin ndaj SHBA, aleatit strategjik të Shqipërisë, haluçinacionet e tij se SHBA do ta vriste me raketë në Malin me Gropa, përsiatjet e tij rreth aeroplanmbajtëseve ruse dhe koreane, si alternativë ndaj SHBA, dhe marrëzirat e tjera personale në adresë të ambasadores amerikane në Tiranë, janë të mjaftueshme që atë ta çosh, ose në pavionin nr. 5, ose në shtëpi, por gjithsesi të mos e lësh më në Presidencë.

Ka më shumë se 1001 arsye dhe faktorë që sollën fitoren e mandatit të tretë qeverisës nga Edi Rama dhe Partisa Socialiste. Unë do të flas për ato pak sipër 1001-shit. Edi Rama zgjodhi një kauzë që historia e kërkonte, e mbajti kauzën lart mbi inetersat për pushtet, nuk u tërhoq përpara imperativit historik, nuk bëri pazare për të lehtësuar barrën e rëndë të kauzës dhe nisi rrugëtimin e vështirë të fushatës. Edi Rama nuk u trëmb nga humbja edhe pse ajo ishte në pragun e derës si edhe fitorja, por Edi Rama luftoi ballas për fitoren e kauzës.

Çfarë po ndodh tani me Ilir Metën, president i Republikës së Shqipërisë, kjo ka ndodhur me presidentin Omar Al- Bashir. Të dy presidentët kanë vitin e përbashkët kur u takuan: 2009. Ndërsa Ilir Meta, atë vit, ngjitej për në majat e larta të pushtetit, bash në vitin 2009 Al- Bashir po rrëzohej poshtë në humnerë. Ilir Meta u ngjit në fronin e zëvendës- kryeministrit e pastaj të kryetarit të Kuvendit dhe të presidentit të Republikës, Al- Bashir po shkonte në qeli.

Është e para dhe e vetmja Presidente në botë që shkon për të pushuar në bregdet ende pa ardhur pushimet, dhe që lodhet nga puna ende pa filluar punën. Qysh ka kohë Presidentja për t'u argëtuar kot kur populli i 'saj' është pa vaksina, i padisiplinuar dhe tash sallamadi, i kanë lënë edhe maskat!

Partia Demokratike ndodhet në udhëkryqin më delikat në historinë e saj që nga themelimi më 12 dhjetor 1990. Me një humnerë bilancesh në 8 vjet në opozitë dhe me mungesë busulle për të ardhmen, ajo tashmë ka vetëm dy rrugë: ose të ndryshojë, të reformohet dhe të sjellë vërtetë shpresë edhe për ata që nuk janë anëtarë të saj, ose të tretet nën diktatin e politikanit që e drejton, por që po i sjell kësaj force pasoja të parikuperueshme.

Bojkotimi i Kuvendit dhe i zgjedhjeve lokale para zgjedhjeve parlamnetare të 25 prillit, janë dy gafat më të rënda strategjike të një opozite shqiptare qysh prej 1991-shit. Me bojkotimin e Kuvendit, iu la në dorë “inxhinierit elektoral” Gjiknuri ta qëndiste kodin zgjedhor si i vinte më për mbarë.

25 Prilli është pa më të voglin dyshim peshorja e meritokracisë, vullnetit të shkodranëve për të zgjedhur përfaqësuesit e ardhshëm në parlamentin shqiptarë.

Verën e kaluar, kam kontaktuar me 6 partitë e reja të krijuara në Shqipëri. Me të gjashta unë dhe njerzit e mi, u kërkuam të bashkoheshin dhe krijonin Polin e Tretë

Lulzim Basha nuk ka ende rival publik përballë tij. Zërat që i kërkojnë të largohen dhe ata që i kërkojnë të qëndrojnë janë instiktivë dhe udhëhiqen nga pritshmëria e të qenit të Partisë Demokratike një parti normale.

Në atë që të bie në sy orëve të fundit është se ka një shprehje përkrahje “në masë” të kryetarit Basha nga grup-seksionet e PD-së dhe deputetët e listës së përzgjedhur prej tij. Një gjë duket e arsyeshme në artikulimin e tyre dhe lidhet me faktin se procesi zgjedhor është ende në vazhdim, teksa është i nxituar nguti për të anatemuar kryetarin, që në fakt i mjafton knock-down i radhës prej Ramës

Në fakt gjendja ku është zhytur Shqipëria, nuk është ajo e një vendi të denjë për integrim në standarde te larta demokracie sikurse BE, partneri strategjik i yni i kërkon.

Unë nuk e di çfarë ndjen një militant i Partisë Demokratike teksa mëngjesi i nis me foto të Ramës si celebrity së bashku me të birin, shpërndarë plot pasion nga media mike e ish armike që si zakonisht nisin e lëmojnë gjuhën pas zgjedhjeve, dhe lajmeve të protestave para selisë së PD dhe zhdukjes nga publiku të kryetarit të tij.