Pati edhe disa gjëra pozitive, vizita e Vjosa Osmanit në Shqipëri. Dy prej tyre janë më kryesoret. E treta është më shumë për humor.

Ka gjithnjë politikanë  në Kosovë që duan të bëhen të famshëm duke sulmuar politikën e Tiranës. Eshtë një lloj kompleksi i viktimizimit të tyre, duke dashur të shpjegojnë dështimet e tyre me politikën e Shqipërisë dhe jo me problemet e Kosovës.

Që çudia më e madhe zgjat 3 ditë këtë e di gjithë Shqipëria, por që të harrohen “Revolucionet” për 7 ditë, kjo është e paprecedentë. Nuk kishte si ndodhte ndryshe.

Supë e ringrohur”? ndoshta jo, por Lulzim Basha ka rikthyer fuqishëm ditët e fundit një sllogan të vjetër që kujton Partinë Demokratike të vitit 2005. “Është koha për ndryshim”-refreni i Bashës në postimet e tij kryesisht në twitter që merren edhe si logjikë e qëndrimit më shumë individual sesa të stafit që e mirëmban rrjetin social.

Une nuk e di nese Bledi Cuci do jete ministri i Brendshem qe do reformoje Policine e Shtetit, por aty tek bujqesia dic beri. Une nuk e di nese Bledi Cuci eshte i korruptuar dhe i kapur, por deri me sot nuk  kam degjuar asnje akuze, serioze, apo thjesht tymuese.

Si mund të arratisen nga hija e tyre? Kësaj here opozita që zhvillon herë pas herë terror në qytet, kishte një shans brilant. Në momentin kur një djalosh 25 vjeç, Klodian Rasha, u shpall i vrarë nga arma e një polici, këta duhej të nxitonin sa te Haxhi Rasha (babai) aq edhe te publiku. Të dyve t’u flisnin me të njëjtën gjuhë: ‘Zotërinj, ne jemi ata që ishim, por sot do t’u shërbejmë tjetër gjë!’.

Albin Kurti dhe mund t’ia kursente vetes mllefin publik për dështimin e “Vetëvendosjes” në Tiranë, gjatë revoltave disa ditore të të rinjve shqiptarë. Shumë liderë të opozitës në Tiranë e bën këtë edhe pse me sforcim.

Shqipëria i ndërtoi më së fundi grataçelat, autostradat, tunelet, supermarkatat, restorantet, hotelet, dhe të tjera kollajllëqe të shumpritura konsumistike. Por nuk po e shtojnë proporcionalisht lumturinë. Përkundrazi, po shkaktojnë një dëshpërim misterioz që s'kuptohet nga vjen e ku po shkon. 

Heren e fundit qe kam folur per zhvillimet e brendshme, te lirise e demokracise, politikes ne Kosove, ka qene kur nje njesi speciale hyri ne zyrat e Vetëvendosjes e armatosur rende e u perfshi ne veprime te dhunshme ndaj kujtdo aty, perfshi dhe grate e vajzat.

Do të themi se jeta dhe puna jonë kanë me të vërtetë vlerë, vetëm kur ndryshimet e mendimit dhe të sistemeve të mos rëndojnë kaq bardh e zi, ferr e parajsë, në jetën e shqiptarëve në përgjithësi, pavarësisht cilës parti, shtresë, mendimi i takojnë. Kaq të egër me njëri-tjetrin, si ne mes shqiptarësh, në këto 100 vite të fundit, vështirë të gjenden të tjerë, një tjetër vend. Mund të themi se kemi evoluuar, vetëm nëse vlerësojmë njëri-tjetrin nga puna, e jo nga prejardhja, mendimi apo më keq, partitë.

Rënia e valës së protestës, duket se e ka lehtësuar Lulzim Bashën. Heshtja e tij një javore, i dha atij shansin të dalë më pak i plagosur se të tjerët, nga kjo histori.

Më ngazëlleu lajmi që një rrugë në Tiranë do të mbajë emrin e Klodian Rashës, po aq sa më pikëlloi propaganda gjithnjë e tepruar e qeverisjes vendore, që në Shqipëri, duam s’duam bie erë shfrytëzim politik. Njësoj si shumë ndjesi të tjera bardh e zi që përcjell ai vend ku gati çdo gëzim gërshetohet me pikëllim në të njëjtën masë e në të njëjtën kohë.

Ku i gjeti armët kjo organizatë terroriste? Një studim i sapobotuar jep përgjigje për këtë pyetje. Në të flitet për një rrjet ndërkombëtar, që ka qenë në dispozicion të IS-it për vite me radhë.

Sot në Shqipëri “zezakun e shtëpisë” e ka zëvendësuar ai që përfiton nga politika. “Zezakët e shtëpisë” sot janë fëmijët e Ilir Metës, që studiojnë në Angli. Është i biri Sali Berishës, që nuk ka asnjë ditë punë në librezën e tij, por është milioner. “Zezaku i shtëpisë” sot është i biri Ramës, i biri Fahriut, i biri Tom Doshit. “Zezaku i shtëpisë” është çdo barbon i administratës. 

Është pak dëfryese si situatë, kur shikon se dy partitë kryesore opozitare në vend, të cilat kanë provuar të gjitha mënyrat të bëhen të pranueshme në shoqëri me dhunë, por nuk ja kanë dalë dot, më në fund kanë gjetur këtë zgjidhjen me të mitur.

Stresi ishte shpresa e fundit e babit të tij për të rianimuar një politikë të vdekur prej kohësh, në koma e në braktisje të përditshme. Do të mblidhte me mijëra zemërlënduar për të kënduar e shijuar dhimbjen e revoltën e këngëve të tij, por mblodhi me vështirësi pak qindra që kënduan këngën më të shëmtuar politike.

Për një kohë bajagi të gjatë Sali Lusha ka qenë tmerri i Tiranës, e niste burrninë me kashaisjen nëpër lisat e mëdhenj të parkut Rinia të mbytur me pisllëk kioskash e klientësh që pinin birra. Pastaj dilte në bulevard, më i gjatë se të tjerët, dhe shikonte kush e kishte këmishën më të re. I sulej tjetrit, ia bënte copë këmishën dhe ikte me vrap me të qeshurën njësoj si Stresi sot; po fiks si Stresi- i biri.

Më 28 janar 1990 pasdite u nisa me biçikletë në Protestën e Heshtur. Diku te Medreseja, takova mikun e vjetër, antikomunistin e përbetuar Sofokli Karpuzi.

Këtë titull e kam huazuar nga shkrimi i bujshëm i Kris Malokit që u botua në « Hylli i Dritës » në vitin 1937. Debati që kishte përfshirë atëhere orinionin publik të kohës ishte ai mes «pleqve» e «të rinjve».

Ndonëse duhen afro edhe 5 muaj që shqiptarët t’u drejtohen kutive të votimit në zgjedhjet e 25 prillit 2021, duket qartazi se interesi i tyre për këtë proces zgjedhor vijon të jetë i lartë. Votuesit kanë filluar të skicojnë idenë se për kë duan të votojnë në këto zgjedhje