"Kur shpërtheu SARS, 17 vjet të shkuara, rrjetet sociale nuk egzistonin. Kishte telefona celularë, kishte internet, por nuk kishte demokraci verbale të turmës si sot. Informacioni ishte pronë e mediave, ku rëndom ndodhin shumë gjëra të këqia, por ku bëhet gjithashtu edhe gazetari e vërtetë nga profesionistë të lajmit"

Nuk është e rastit që shoqatat e grave ngrenë zërin dhe kërkojnë “t’i mbyllet goja” një gruaje si Monika Kryemadhi. Eshtë më e lehtë dhe më e kollajtë me të. Një burri si Sali Berisha, janë të paktë ata që guxojnë t’i thonë se ç’duhet të bëjë. Sidomos të mbyllë gojën ndaj ofendimeve dhe sharjeve vulgare për këdo. Frika ndaj tij ende ekziston.

Dhe mbi të gjitha shumë larg atyre të nahisë tënde, që thonë se virusi nuk guxon të na afrohet nga masat e forta, që ka marrë qeveria jote, e as atyre të tjerëve, që kanë dalë ta presin me nderime dhe me buqeta me lule në të gjitha pikat kufitare, por ai nuk po ua dëgjon lutjet.

Kleçka, përveç natyrisht rastit që zoti Meta të shfrytëzojë momentin mediatik për të sulmuar politikisht, është se çdo jurist që mund të firmosë padinë ndaj një zyrtari të nivelit të lartë, siç është kreu i Këshillit të Emërimeve në Drejtësi apo ministers së Drejtësisë, do ta përballë atë direkt me firmën e tij të depozitimit të padisë, pra edhe reperkursionet për t’u pyetur në lidhje me faktin.

Ata që notojnë në miliona euro, në vaska dhe dushe floriri, ata që u bëjnë edhe maceve banja me panele diellore, sot u drejtohen shqiptarëve për “të mbrojtur Kushtetutën” dhe rrëzuar qeverinë e ligjshme.

Fillimi i Reformës në Drejtësi, me mbështetje të fortë të SHBA dhe BE, ishte momenti kur Ilir Meta filloi të dyshojë tek Edi Rama dhe ta shikojë reformën si një skenar të tij për ta hequr qafe. Pas shumë haluçinacionesh e paranojash, shpesh të forta dhe në publik, Ilir Meta ishte në mëdyshje para zgjedhjeve të 2017, nëse duhej të mbështeste një revolucion kundër Ramës, apo të pranonte ofertën e tij për President.

Presidenti Ilir Meta është përpjekur ditët e fundit që të krijojë një frymë konspirative rreth asaj që do të dekretojë më 2 mars, ku, sipas tij, “do të shpartallohet i ashtuquajturi “grusht shteti” i drejtuar nga “puçistët” Edi Rama, Etilda Gjonaj dhe Ardian Dvorani”. Për këtë ai ka thirrur një miting në bulevardin “Dëshmorët e Kombit”.

"Është një virus. Është aq i vogël saqë mud të shihet veçse në laboratorë specialë me mikroskopë specialë. Prandaj na frikëson kaq shumë. Sepse është i pakapshëm me sy të lirë. Gjithmonë ne qeniet njerëzore kemi frikë nga gjithçka që na bën keq dhe që nuk mund të shihet"

Në Shqipëri epidemia e panikut, po përpiqet t’i zërë vendin epidemisë së Koronavirusit. Lajme të rreme rreth pranisë së koronavorusit janë shpërndarë në rrjetet sociale, ndërsa disa mjekë që duan të bëjnë protagonistin opozitar dhe me panikun ndaj epidemisë, po kthehen në “kasandra” të epidemisë.

Mendoni tani se çfarë mjerimi është për mua dhe për brezin tim që kemi filluar të merremi me mediat që në vitet ’90 kur shohim se personazhi qendror i ligjërimit publik në këtë vend është Ilir Meta dhe Monika Kryemadhi. Nuk po e përmend Sali Berishën apo Tritan Shehun që jep mend për politikën e jashtme, sepse pastaj neveria e rutinës do të bëhej e papërballueshme.

"Këshilla e fundit miqësore për ta do të ishte shprehja latine: “Primum non nuocere”: nëse nuk je në gjendje të bësh mirë, të paktën mos bëj keq!"

Ata që sot dalin dhe akuzojnë, denoncojnë, dhe gjoja u vjen keq për “degradimin” e sistemit arsimor në Shqipëri, ata që deri dje i shembën “kollonat” sistemit arsimor duke e lënë pa themele, sot vajtojnë dhe hiqen sikur vijnë nga Marsi.

Ilir Meta do të hyjë në historinë e Shqipërisë, si politikani që sa herë është në rrezik, shpik një grusht shteti.

Në fakt Partia Demokratike, kurrë nuk ka ditur të reformojë, por thjesht të degradojë. Kjo ka ndodhur me drejtësinë, ekonominë, shëndetsinë, ushtrinë, policinë, dhe nuk kishte si të mos ndodhte me arsimin.

Beteja e tij qesharake, butaforia e thirrjeve të nëpunësve të tij dhe militantëv etë LSI, që flasin për “vdekje të “grushtit të shtetit”, është një komedi që do të mbahet mend gjatë në historinë e këtij vendi, si çdo histori tragjike që tenton të përsëritet.

"Duke thirrur me të madhe se “drejtësia është e kapur”, dhe duke kujtuar me nortalgji kohën kur “drejtësia ishte nën diktatin e politikës” në fak ai po kërkon me ngulm të prishë nga themelet atë që ka arritur Vettingu, Parlamenti dhe faktori ndërkombëtar. Ultimatumet e zotit Meta nuk i shkojnë për shtat një burri shteti, aq më tepër mbështetja dhe dalja hapur në mbështetje të ish-opozitës"

"Dy ditë më parë, akademiku Rexhep Qosja pati një reagim të përmbajtur, që hante shumë debat në interpretim, por jo në fakte. Ai fliste për rrezikun që ka krijimi i një klime negative ndaj Shqipërisë në shtypin e Kosovës, për shkak të problemeve politike dhe personale që disa gazetarë, apo botues në Kosovë, kanë me Edi Ramën".

Nëse do të pyetej një serb i zakonshëm për të njëjtën gjë, duke shkundur shlivovicë në breg të Savës, që brohoret Xhokoviçin apo që ka lexuar Andriçin, se cilët janë armiqtë e tij, me siguri ai do ta vinte gishtin tek shqiptarët dhe më pas edhe tek kroatët.

Ka një llogari të thjeshtë forcash, kur flitet për të kapur, mbajtur dhe dominuar sheshin para Kryeministrisë, që rëndom quhet edhe bulevardi “Dëshmorët e Kombit”, megjithëse është vetëm një pjesë e tij.

Është nevoja për të shkuar në zgjedhjet e reja me drejtësinë e vjetër. Vetëm ajo i qetëson dhe u jep shpresë, aq sa duket se këta kërkojnë zgjedhje më shumë si një shans për drejtësinë e vjetër, se sa për ndonjë program të ri që pretendojnë.