Sali Berisha po përpiqet të zbardhë gjithë armiqtë e tij personal apo politik, për të nxirë vetëm Lulzim Bashën. Në përpjekje për të krijuar idenë se nuk është i izoluar, ai po përdor çdo armik të tij, çdo kundërshtar, çdo kritik, dhe mbi të gjitha, çdo akuzë që ka kundërshtuar më pare, për të krijuar një ‘front” kundër Lulzim Bashës.

Një bashkëpunim i mundshëm i Lulzim Bashës me Edi Ramën, në Shqipëri e quajnë tradhti, ndërsa në Gjermani një i tillë konsiderohet domosdoshmëri. Ose një normalitet.

Keni vënë re që mendimi, opinioni publik në Shqipëri jo vetëm është i manipuluar dhe i censuruar, por ai është i orientuar në një drejtim të caktuar që ka për qëllim të krijojë trazira mendimesh, dilema situatash e kështu në një situatë të tillë, me mjegull dhe errësirë, qytetari nuk është i kthjellët dhe i vetëdijshëm të analizojë, kritikojë dhe të dyshojë për të gjetur të vërtetën ose versionin më të afërt të vërtetës.

Mjafton një ngjarje e hidhur, ku dominojnë vrasjet makabre si ajo e ditëve të fundit në Fier, përdhunimet, shfrytëzimet seksuale apo edhe ekzekutimet e vazhdueshme, që kinse të kujtohemi se në çfarë shoqërie të dhunshme jetojmë.

Prandaj i vetmi shembull, e vetmja luftë origjinale dhe e sinqertë, për mbrojtjen e të drejtave të shkelura të të brishtëve të shoqërisë sonë, mbetet lufta e bërë nga përfaqësues të LGBT-së, sepse është një luftë e gjeneruar nga dashuria dhe dëshira e madhe për të qenë të barabartë.

Një bashkëpunim i mundshëm i Lulzim Bashës me Edi Ramën, në Shqipëri e quajnë tradhti, ndërsa në Gjermani një i tillë konsiderohet domosdoshmëri. Ose një normalitet.

Nuk kemi të bëjmë me ndonjë destinacion turistik, por që gjithsesi shërben si promovim i sponsorizuar nga Presidenca për kuvendin e datës 11 dhjetor të thirrur nga Berisha.

Enver Hoxha u be sunduesi me antiamerikan i Europes jo per shkaqe ideologjike, por ngaqe perfaqesuesit e misionit amerikan ne Shqiperi e percmonin si nje tip pa intelekt e pa kulture, si nje temperament me prirje te theksuara terroriste.

Partia Demokratike për herë të parë në tridhjetë vite po tronditet nga përballja me berishizmin. Edhe pse e ka pasur berishizmin instrument kryesor në luftën politike që nga krijimi, ajo nuk e kishte provuar ndonjëherë “tytën e kthyer nga vetja”.

Ka pasur sukses me propagandën e madhe kundër institucioneve, duke i kualifikuar të gjithë (pa përjashtim), si ‘hajna’ dhe të korruptuar sepse populli nuk kanë mundur ta vërtetojnë akuzën e Albin Kurtit për vjedhje kolektive.

Sulmi ndaj Bashës është frontal, pa asnjë rezervë dhe me çdo metodë me qëllimi final pushtetin.

Vijimi i dëshmive nga militantë të Partisë Demokratike që mohojnë se kanë firmosur formularin e Berishës për Kuvendin e 11 nëntorit, po merr një reagim të çuditshëm nga përkrahësit e ish-kreut të PD-së.

Por a është me të vërtetë vetëm fanatizëm dhe urrejtje kjo që po gjeneron Foltorja, siç duket nga jashtë rrethit të ngushtë të militantëve më ekstremistë? Ashtu si “katarsisi” që Fatos Nano ndërmori në vitin 2001 brenda Partisë Socialiste, për të pastruar “krijesën e tij” politike nga armiqtë e brendshëm, ashtu edhe Partia Demokratike po përjeton katarsisin e vet.

E firmosa, sepse kjo datë i ofron një mundësi zgjidhje reale krizës dhe i jep mundësinë edhe atyre që janë tek “Foltorja” për të ardhur, për të debatuar, për të marrë vendime, nëse janë shumicë, në rrugë institucionale, pa revolucion dhe brenda parimeve të së djathtës dhe të ligjit.

Politika shqiptare kryesisht ajo opozitare, është përfshirë nga disa çarje tektonike të forta dhe të thella. Çarja më e madhe është ajo e PD-së mes Lulzim Bashës kryetar zyrtar dhe ish kryetarit dekadist Sali Berisha.

Duke u marrë me deklarata shtypi, apo me cic-mice të tjera larg realitetit që po ndodh brënda partisë tij, ndoshta Lulzim Basha nuk ka gjetur (ose nuk do vetë ta gjejë) rrugën e duhur përmes së cilës vjen fitorja mbi Sali Berishën.

Qytetarët gëlltitën lotët e dhimbjes, në kohën më të shkurtër organizuan qëndresën. Në një kohë mjaft të shkurtër në çdo vend ngjarje u alokuan forca njerëzore, mjete dhe u ofrua ndihma e parë nga institucionet qeveritare. Qëndresa u shndrrua në një forcë të madhe që zgjoi besim e shpresë dhe ndërkohë ndikoi fuqimisht në shkallën e solidarizimit të qeverive pothuajse në mbarë botën.

Më në fund këta u dorëzuan, u dorëzuan duke u zbrazur nga përbrenda vetes. Kjo ishte e gjitha, madje më shumë se ajo çfarë pritën njerëzit; njerëzit prisnin sikur Amerika ‘do t’i marrë për veshi e në burg’. Ilir Meta, president i Republikës, dëshmoi mbrëmë në konferencën për mediat se ‘u shfry’ e nxori gjithë pisllëkun sikur ta kishte shtypur putra e madhe…

Në gjithë këto vite, fabula e vetme e opozitës ka qenë Edi Rama: Ai ishte i korruptuari, hajduti i votave, njeriu i lidhur me krimin, që duhej rrëzuar një orë e më parë, në mënyrë që të vinin këta në pushtet dhe të na shpëtonin.