E gjithë historia e një koncerti të rëndomtë në një panair birre në Korçë, tani na shërben për të kuptuar se sa i papranueshëm është talibanizmi i Albin Kurtit në Shqipëri. E gjithë historia nuk vlen as për të vlerësuar apo zhvlerësuar Bregoviçin. I gjithë eksperimenti u bë që të provohet se Albin Kurti mund të diktojë dhe në Shqipëri.

Po flasim për një kolos të ekranit dhe skenës siç është Bekim Fehmiu. Një div i kinematografisë botërore që mishërohet në rolin e Odiseut sa i ka dhënë shkas edhe historianëve “konspiracionistë” për të gjetur portretin pellazg për Mbretin e Itakës.Kë nuk ka dekoruar Ilir Meta dhe Vjosa Osmani, por nuk kujtohen fare për Bekim Fehmiun, këtë gjigand shqiptar…

Fundja mos harroni që nga data 25 Prill kur Lulzimi deklaroi se: “Beteja sapo ka filluar”, ai ka fjetur çdo ditë 25 orë gjumë sepse s’ka ndërruar as orën, ndërsa Albin Kurti është vetmi që po bën një opozitë radikale me objektivin që Qeveria e Kosovës të rrëzoj nga pushteti, qeverinë e Shqipërisë.

Vrasja e vajzës 18-vjeçare në Ferizaj nuk është vrasje e zakonshme. Është njëra ndër vrasjet më makabre që kanë ndodhur viteve të fundit në Kosovë. Është vrasje e një njeriu, një vajze, nga dy burra, sipas prokurorisë. Vrasja është kryer për “motive të ulëta”. Tmerri mund të merret me mend: mbase dy përbindësha kanë përdhunuar, keqtrajtuar dhe vrarë një vajzë.

Shqipëria është plot me shenjtëri manastiresh, magji' kishash, legjenda shenjtorësh, shpella heremitësh. Ti që ikën dhe s'ke frikë se mallkimi i tyre do të ndjeki në fund të Botës, s'je shqiptar. Je stërkopil turku.

Politika shqiptare e pas 25 prillit i ngjan situatës  pas “Betejës së Stalingradit”, ku njëra palë është e tronditur nga disfata e rëndë në betejë, në të cilën kishte investuar gjithçka, e pala tjetër duket e ezauruar.

Ka një handikap të madh në funksionalizimin e shtetit tonë. Mbase për qytetarët nuk ndikon direkt porse për imazhin e shtetit, funksionimin e tij në arteret juridike, ndihet thellësisht.

Pelegrinazhi i besimtarëve bektashinj në Teqenë e Malit të  Tomorit, por dhe në teqetë e tjera të vendit, kur kanë datën e tyre, po ekspozon përditë e më shumë një fenomen shqetësues që ka të bëjë me ceremonialin e kësaj feste. Është fjala për therjen e kafshëve, kryesisht qengja, të cilët sakrifikohen në këtë festë.

Pothuajse çdo aksion briland të Policisë Shqiptare, opozita e vjetër e krahason me dështimet e saj. Një banor i një lagje periferike në Durrës dikur (para vitit 2013) më tregonte se “2-3 herë në javë, vjen tek ne, natën, një  goxha zyrtar i Ministrisë Brendshme, me goxha post në Policinë e Shtetit, darkon dhe rri pothuajse gjithë natën me elementë me precedentë të theksuar penal, që thoshte se janë militantë partie”.

Filozofia që ka funksionuar te liderët e Partisë Demokratike gjatë këtyre 30 viteve të ashtuquajtura demokraci, ka qenë dhe mbetet: se humbjet, dështimet dhe largimet e figurave kryesore nga kjo forcë politike i ka parë jo si përgjegjësi, dobësi dhe papjekuri të vetat, por si një padrejtësi që i bëhet nga Partia Socialiste

Kanë kaluar gjashtë vite nga kjo intervistë e Roberto Savianos. Ndërsa shqiptarët e Kosovës dhe të Shqipërisë këmbejnë me njëri-tjetrin marrëdhënie, pushime, ndjenja dhe emocione, politika sa vjen dhe largohet. Lexuesit e njohin mirë gjendjen, shpesh më mirë se ata që flasin e shkruajnë publikisht. Nëse janë një profeci apo jo këto fjalë të gazetarit e shkrimtarit italian do ta tregojë përsëri koha. Deri tani e vërteta e fakteve është në anën e Savianos.

Pasi u bindën se vendimi për Berishën është marrë nga raportet e sugjeruara për Departamentin e Shtetit nga agjencitë e sigurisë në SHBA, tani beteja e re e Berishëve është përqendruar tek gabimet e SHBA. Dhe meqë ajo që po ndodh në Kabul, po trondit botën dhe po përjetohet si një disfatë e madhe e SHBA, shpresa për Berishët është që dhe ata të përfshihen në këtë “rishikim gabimesh”.

I bëra ‘share’ një shënimi të postuar nga dikush në FB, i cili komentonte këtë fotografi. Unë u tërhoqa nga fotografia, që për mua është e frikshme. Është një pamje që flet shumë për shoqërinë shqiptare. Dhe nuk është një pamje episodike. Është një pamje që sytë ta kapin kudo. Sapo e sheh këtë foto, në mendje të lind vetëm një pyetje: “Kanë gra këta njerëz?

Në këtë fenomen të zgjerimit të oponencës anonime dhe shpesh virtuale ndaj Edi Ramës, ka luajtur e po luan rol edhe ajo pjesë e politikës kosovare që frymëzon sot linjën e përplasjes me shtetin amë, duke nisur nga refuzimi i vaksinave e në vijim. Kjo përhapje e kundërshtisë ndaj qeverisjes në Shqipëri nuk e bën më të fortë opozitën, por më së shumti e banalizon atë. Një motiv më tepër për të mos e marrë seriozisht zhurmnajën e rrjetit apo fanatikët e Facebook-ut që s’kanë me se vrasin kohën.

Para disa ditësh përfunduam procesin e legalizimit të kompleksit Malajzian në Tiranë me rreth 780 apartamente dhe dyqane. Atë ditë thashë “rreth 780”, sepse e kishim me dyshim nëse do të përfshinim dot në proces edhe njërën nga hyrjet e kompleksit që kishte më tepër problematika brenda.

Vetëvendosja s’ka të kaluar heroike, askujt nuk ia ka shpëtuar jetën, emrat e tyre nuk lidhen me Lirinë dhe Pavarësinë (të cilën e mohonin derisa erdhën në pushtet), pra, s’ka vepra patriotike, s’ka kapital moral dhe kombëtar që ia mbulon gabimet dhe veprat e liga që po i bën.

Jo çdo e keqe vjen për keq. Kjo fatkeqësia e afganëve që po detyrohen të shpërndahen shtet më shtet, edhe pse vet nuk mbërrijnë dot deri në aeroport, i ka dhënë një ndihmë opozitarëve në Shqipëri. Shumë nga ata që ende nuk e pranojnë se kanë humbur as më 2017, as më 2019, as më 2021, tani kanë gjetur një shpjegim për humbjen e tyre, duke e lidhur me afganët

Janë të shumtë ata, të cilët koha dhe vendi ku jetuan “i vrau” padrejtësisht. Artistë, sportistë, të rinj të talentuar në çdo fushe, studiues, sipërmarrës, krijues, ideatorë, punëtorë, njerëzit më me vlera të shoqërisë sonë u rritën duke shpresuar për një Shqipëri më të mirë, por kuptuan se humbën njësoj si “Brezi i humbur”.

Një bebe nga Kosova që kalonte mes telave me gjemba në kufirin mes tmerrit të luftës dirigjuar nga Sllobodan Millosheviçi drejt atdheut mëmë Shqipëri në zonën e Kukësit. Ngjarja e ndodhur më 3 maj 1999. Foto 2, sjell nga trishtimi i të gjallëve në Afganistan, pas murit e telave me gjemba qëndrojnë ushtarët që për 2 dekada nuk mundën dot të ç'farosnin talebanizmin. Përtej murit njerëz të dëshpëruar ose më keq. Ata janë pa motiv e dëshirë për të jetuar në vendlindje.

Shqipëria dhe Kosova s’kanë qenë kurrë më larg njëra-tjetrës sesa në regjimin e Albin Kurtit. Paaftësia e Kryeministrit Albin Kurti për dialog shfaqet në çdo tryezë.