Sondazhin nuk e publikova, sepse nuk desha të ndërhyja në punët e familjes së tjetrit… Por në retrospektivë, thjesht nga pikpamja statistikore, vlen të krahasohet ai sondazh i im i 25 marsit me rezultatet faktike të Tiranës

Ka dy ditë që flitet për fenomenin e përkrahjes së kandidatëve që quhen “të fortë” dhe mos suksesit të emrave të njohur politik të vendit. Jozefina Topalli është dëshmia më domethënëse e këtij fenomeni. E cila dje dha dorëheqjen pas një rezultati të dobët që arriti në rang kombëtar e në veçanti në bastionin e saj në Shkodër.

Zgjedhjet përfunduan. Tashmë dihen 140 deputetët e ardhshëm të Shqipërisë. Më parë se të ketë pasur parregullsi, ka patur fitues e humbës. Me më shumë se 140 mijë vota plus ndaj opozitës, PD-AN, Edi Rama po vazhdon mandatin e tretë, një rast i rrallë ky në Shqipëri.

Përballë humbjes së qartë në zgjedhjet e fundit, opozita dhe analistët pranë saj kanë filluar të riprodhojnë fabulën tashmë të njohur të deformimit të vullnetit popullor nëpërmjet krimit dhe blerjes së votës nga Partia Socialiste.

Ndër temat e diskutuara kur u hartua lista e kandidatëve për Tiranën të Aleancës për Ndryshim ishte dhe fakti i përfshirjes në zonë të sigurtë të kryetarëve të partive aleate. Vendimi i Bashës për t’i futur në zonë të sigurt mandatesh shkaktoi jo pak pakënaqësi tek demokratët, të cilët shihnin se një pjesë e madhe e energjive të tyre në fushatë do të shkonin në favor të aleatëve.

Qëlluan në shënjë, nuk u gabuan, nuk u intimiduan, nuk u frikësuan dhe nuk u shitën. Pati një ringjizje të memories dhe të ndjenjës kombëtare, të kthjelltësisë qytetare dhe pa mëdyshje e dhanë verdiktin: Me Europën, Me SHBA dhe jo me shpejtësi konstante por me nxitim në rritje.

Është kthyer në shëtitje mbrëmjeje akuza “u blenë votat”. Me një thjeshtësi çmeritëse. U blenë votat, nga njëri televizion në tjetrin, nga njëri analist darke në tjetrin, nga njëri moderatoro-spikero-analisto-gazetar në tjetrin.

 Jo vetëm në një parti, por kudo, në një familje, në një ndërmarrje, në shkollë, në çdo komunitet, është mësuesi, kryefamiljari, drejtuesi që i japin drejtimin të përbashkëtës, ashtu siç deri tani Sali Berisha dhe Lulzim Basha, ia kanë dhënë PD-së, me gabime, duke e damkosur me sensin e tyre destruktiv, të pamerituar për këtë parti.

Është Sali Berisha ai që terrorizon Lulzim Bashën me kritikë fallco për të mos njohur zgjedhjet, duke i dhënë garanci personale se do ta mbrojë ai, dhe është i njëjti që ja largon me dhunë kundërshtarët realë.

Lulzim Basha dhe mbështetësit e tij mburren me rezultatin e 2021, sikur të ishte një fitore politike madhështore e sabotuar vetëm nga shitblerja e votave nga ana e kundështarëve. E quajnë “manipulimi industrial” dhe e konsiderojnë “fakt” duke harruar, sic ndodh gjithmonë në akuzat e tyre fanatike, të japin edhe prova. Në fakt provat janë të kundërta.

Tashmë është e qartë ajo që konsiderohej prej kohësh si një konçension i Lulzim Bashës për të ashtuquajtur aleatë, të cilët ishin thjesht “obortarë” të tij. Edhe pse PD-ja zyrtarisht në letra, por edhe në public, doli me siglën AN, kjo e dyta e pati impaktin zero në elektorat.

Shqipëria ka një mungesë trishtuese të parimeve të së Djathtës, përfaqësuar prej partive që mëtojnë se janë brenda kësaj ideologjie, por më shumë se kaq një frustrim në ditët e fundit për t’i mbushur mendjen leadership-it të saj se duhet të dorëhiqet. Procesi do të jetë i vështirë por jo i realizueshëm, pasi pjesa më e madhe e njerëzve të së Djathtës i gjen justifikimin z.Basha për të mos dhënë qëndrimin. Tek e fundit kjo statusquo është e mirë për ta, veçse jo për votuesit e tyre.

Në 2015-ën, ish-deputetja e PD, Grida Duma kandidoi për kryetare të Bashkisë së Durrësit dhe regjistroi një nga humbjet më të paharrueshme për selinë blu. E besuara e Lulzim Bashës nuk mundi të fitonte as në lagjen e familjes së saj, aty ku ishte rritur, ku humbi kundër Vangjush Dakos

Po skicoj piketat për një shkrim… Megjithatë, si në punën e rrobaqepësit, nuk del shkrim i plotë; prapë një skicë mbeti. Skica nis e mbaron me pyetje: Duan ta heqin Lulin pse PD humbi zgjedhjet?

Partia Demokratike i ka humbur thellë edhe këto zgjedhje. Lulzim Basha dhe shpura e tij mbrojtëse, nuk mundën të ribashkonin demokratët, nuk mundën të ndezin në bazën e asaj partie frymën e mobilizimit dhe urrejtjes ndaj qeverisë Rama.

Të gjithë e dinin që në qarkun Lezhë, Partia Demokratike do të arrinte të fitonte zgjedhjet, edhe nëse do të çonte kandidat një markmark. Por Lulzim Basha, e rriti dozën, dërgoi edhe një gjekmark.

Tani që shpërndarja e mandateve është bërë e njohur, vëmëndja e publikut është përqëndruar në listën fituese për çdo subjekt zgjedhor. Janë të shumtë ata që duanë të dinë se si bëhet lista, si funksionon thrrja e listës etj.

Momentalisht nëse duhet bërë ndonjë veprim, heshtja dhe reflektimi në mënyrë analitike, politike, e pse jo historike e shkencore do të ishte sjellja apo qasja më e dobishme. PD i di vetë punët e sajë, pa tjetër skifterët që kërkojnë dorëheqjen e Lulzim Bashës por a e kanë pyetur ata vehten se përse vallë PD nuk ka arritur asnjëherë të fitoj një mandat duke garuara e vetme në gjithë historinë e vet qysh prej krijimit?

Tirana ishte beteja më e madhe për zgjedhjet e 25 prillit. Duket se të dyja palët kishin punuar fort për të arritur gjithçka në qarkun më të madh të vendit nga prodhohen 36 mandate dhe që natyrshëm ndikon në përcaktimin e fituesit.

Shtetet e Bashkuara të Amerikës , OSBE dhe fqinjët tanë perëndimorë, Italia dhe Greqia, e pastaj Gjermania, Franca e më tej, kanë reaguar sot, njëra pas tjetrës, duke përgëzuar Shqipërinë për zgjedhjet e 25 prillit, duke vënë theksin në legjitimitetin e zgjedhjeve dhe nevojën që palët të respektojnë verdiktin e popullit.