Sali Berisha u përpoq të vendosë dje nën presion Partinë Demokratike, për t’i dalë zot, pas shpalljes së tij “non grata” në SHBA. Deklarata e tij se nuk përjashton mundësinë e rikthimit në krye të Partisë Demokratike, nuk është tamam një shpallje ambicieje, por një kërcënim që kryetari i asaj partie, ose do t’i dalë zot Berishës e ta mbrojë, ose ai do t’i marrë karrigen.

“Masakra zgjedhore” e deklaruar nga Kryetari i padorëhequr, politikisht është thjesht justifikim për humbjen. Juridikisht duhet konfirmuar nga institucionet përkatëse ligjore, të cilat deri më sot, nuk kanë konfirmuar asnjë prej denoncimeve për vjedhje votash, apo tjetërsim rezultati. Hetimi proçesit duhet të vazhdojë deri në fund. Për më tepër, modeli i një kryetari “të shkëputur nga Baza”, nuk sjell rritje të PD. Por dhe aplikimi i “aksionit opozitar”, jo gjithnjë në rezonancë me qytetarët, nuk rrit besimin e tyre.

Në Partinë Demokratike ka rënë bomba, por këta po bëhen gati për zgjedhje. Njësoj si në përrallën ballkanike ku tregohet se si kishte ‘ngordhur kali’.

Vendet e Ballkanit kanë patur stereotipin e të urtëve e të dëgjueshmëve ndaj të mëdhejve të Evropës dhe të qënit grindavec me njëri tjetrin.

“Kurrë mos thuaj kurrë, “never say never”, kam përdorur me Ramiz Alinë dhe e përdor sot prapë. Po ecja në një drejtim dhe kam ndërruar. Drejtimi i PD? Nuk përjashtoj asnjë të drejtë timën kushtetuese më,” – tha Berisha në intervistën e tij për kanalin televiziv që financohet nga familja e tij.

Pavarësisht non-gratës së SHBA, mendohet që zgjedhjet për drejtues në PD të konfirmojnë statukuonë dhe ky nuk përbën lajm.

Dita ditës vërehen përpjekje të ethëshme për të mundësuar radikalizimin e sjelljes së opozitës pas 12 qershorit. Disa analistë si mesazherë (nuk besoj të ufove!), të abonuar të përhershëm në media, heqin paralele me krizën e  vitit 1997 dhe me pasion parajmërojnë revoltë popullore. Por a ngjan situata politike e sotme me atë të krizës 1997? Qysh prej vitit 1996 ishte krijuar një zemërim popullor, që në tre muajt e parë të vitit 1997 arriti në pikën e vlimit!

Është thënë e stërthënë gjatë fushatës së fundit elektorale, se pala fituese e zgjedhjeve do t’i linte humbësit në një batak krize e dilemash që do të ishin të vështira për t’u zgjidhur. Nëse humbte Rama, çeshtja e pasardhësit, por edhe menaxhimi i një rrëshqitjeje në opozitë pas tetë vitesh qeverisjeje, do të ishin patate të nxehta në duart e socialistëve.

Ekziston një pesimizëm dhe dëshpërim i prekshëm mbi fatin e partisë kryesore opozitare në Shqipëri. Brenda PD-së, fatalizmi, sikurse vëren Bujar Nishani, është në rritje.

Në qoftë se shkarkimi i Presidentit Meta nga Kuvendi konfirmohet në Gjykatën Kushtetuese, PD-ja do të vihet para një dileme të madhe politiko-elektorale. Dhe ja përse. Qysh kur u fut në zgjedhjet shqiptare sistemi rajonal proporcional, PD-ja dhe partitë satelite të saj nuk kanë marrë dot më shumë se 70 mandate parlamentare.

Një nga format më agresive të kalbjes së një shoqërie është korrupsioni i elitave, deformimi që ndodh në mendime dhe përpjekja për të ndërtuar realitete të rreme, për t’u bërë avokat i së keqes dhe përpjekja për ta justifikuar vrasjen me dëshirën e mirë siç bënte Raskolnikovi i Dostojevskit të « Krim e ndëshkim»

Shkarkimi i Ilir Metës në Kuvendin e Shqipërisë me 104 vota do të hyj në histori, jo si akt i kryer për herë të parë për një president të Shqipërisë, por si një akt për të cilin nuk u shqetësua askush. Një vendim i tillë kudo që të ndodh, shkakton një tërmet politik brenda dhe jashtë vendit. Në Shqipëri lajmi u ndoq si një ngjarje e zakonshme që e prisnin të gjithë.

Një pergjigje për Blushin dhe “Rrushin”, jo për Blushët dhe “Rrushët “sepse Blushë dhe “ Rrushë” ka me shumicë. Edhe Murrizë ka plot, por une kam emrin tim, familjen time, fytyren time, dinjitetin tim, personalitetin tim dhe mbaj përgjegjesi vetëm për personin tim në politikë dhe në publik sa kohë që merem me politikë

Seanca plenare e datës 9 qershor 2021 për shkarkimin nga detyrat të presidentit Ilir Meta, do të futet në historinë e parlamentarizmit edhe të jetës politike shqiptare, si precedenti i parë që një president shkarkohet gjatë ushtrimit të mandatit të tij.

Urdhri ekzekutiv për bllokimin e pasurisë dhe pezullimin e hyrjes në Shtetet e Bashkuara (non grata), të personave të caktuar, që kontribuojnë për një situatë destabilizuese në Ballkanin Perëndimor, i publikuar në fletoren zyrtare të Shtëpisë së Bardhë, me firmën dhe me vulën e presidentit Joe Biden, ka nisur të përkthehet sipas “dialektit” të preferuar në Shqipëri.

Votimi për shkarkimin nga detyra e presidentit Meta nuk ka sjellë asnjë çudi në mjedisin politik, përveçse faktit se: mekanizmi i parlamentit të sotëm shqiptar dominuar nga socialistët ka funksionuar si sahat.

Meqë nuk jeni të zotët t’i hiqni me vota ose me gjykata, po i heqim ne! Kjo mund të ishte fraza e pathënë por e nënkuptuar qartë dhe hapur, e administratës amerikane, ndaj goditjeve të para që po jepen në Shqipëri në drejtim të politikanëve më të vjetër të tranzicionit.

Ka bërë përshtypje fryrja politike e Gazment Bardhit, i cili ka deklaruar që ai nuk shkon në Kuvend, sidomos kur përballë ka Taulant Ballën, duke përmendur sërish aksiomën e “bandave”.

Nëse ky impakt do të përfshijë një ri-shpërthim të trazirave mbarëkombëtare, ashtu siç besojnë shumë njerëz, ky event do të jetë një mundësi shumë e mirë për të diskutuar rrugën që duhet ndjekur – si nga populli iranian, ashtu edhe nga fuqitë perëndimore – në rast se protestat do të çojnë më në fund në përmbysjen e regjimit klerikal.

Megjithëse njeriu më i investuar në poste politike, kryeministër, kryetar kuvendi e president, pakkush i ka dalë në mbrojtje në gjithë këto ditë Ilir Metës. Jo në kuptimin e kosoreve dhe sfurqeve, siç shprehej ish presidenti gjatë fushatës elektorale, por as në deklarata publike.