Në atë që të bie në sy orëve të fundit është se ka një shprehje përkrahje “në masë” të kryetarit Basha nga grup-seksionet e PD-së dhe deputetët e listës së përzgjedhur prej tij. Një gjë duket e arsyeshme në artikulimin e tyre dhe lidhet me faktin se procesi zgjedhor është ende në vazhdim, teksa është i nxituar nguti për të anatemuar kryetarin, që në fakt i mjafton knock-down i radhës prej Ramës

Në fakt gjendja ku është zhytur Shqipëria, nuk është ajo e një vendi të denjë për integrim në standarde te larta demokracie sikurse BE, partneri strategjik i yni i kërkon.

Unë nuk e di çfarë ndjen një militant i Partisë Demokratike teksa mëngjesi i nis me foto të Ramës si celebrity së bashku me të birin, shpërndarë plot pasion nga media mike e ish armike që si zakonisht nisin e lëmojnë gjuhën pas zgjedhjeve, dhe lajmeve të protestave para selisë së PD dhe zhdukjes nga publiku të kryetarit të tij.

Akademia e Shkencave të Shqipërisë, me rastin e 130 vjetorit të lindjes së dijetarit të shquar Osman Myderizi, organizoi një veprimtari përkujtimore me formatin Zoom Meeting në sallën "Aleks Buda".

Zgjedhjet kanë përfunduar, tash partitë kryesore duhet të tregojnë pjekuri dhe të kenë vullnet për të rishikuar planin strategjik te veprimit te mëtejmë politik. Në këtë sens opozita duhet të gjejë kurajo që të përballojë humbjen dhe të rishikojë shkaqet e dështimit të radhës, ndërkaq maxhoranca e rikonfirmuar duhet të përmbushë pritshmëritë e sovranit i cili i dha mandatin historik ( tri mandate qeverisëse).

Humbja e zgjedhjeve doli të ishte një mundësi e humbur për PD, por keqadministrimi i humbjes po kthehet mundësi e humbur edhe për nje reflektim serioz mbi gjendjen dhe prespektivën e vetë PD-së.

Merreni me mend sikur në kontestet e pazgjidhura në mes të shteteve evropiane, bie fjala në mes të Gjermanisë dhe Francës menjëherë pas përfundimit të LDB, të kishin marrë pjesë ende oficerët e Hitlerit, të cilët në emër të kauzës fashiste kishin shfarosur miliona jetë njerëzish

Kushdo që çliron PD prej trashëgimisë problematike të “njëshit” historik dhe vlerëson objektivisht të shkuarën, bën histori. Jo vetëm për veten, PD apo fatin e së djathtës por dhe vetë demokracinë. Është i vetmi shans për të marrë pushtet se, për ta mbajtur pastaj atë duhet djersitur fort sidomos tani që PS i ka duk puna dhe u bë kohë që i thonë puna e mbarë.

E vërteta është se opozita, as këtë herë nuk arriti do të krijonte frymë gjatë fushatës, por veç histeri, se këtë radhë do të fitonin me patjetër kundër Edi Ramës. Vetëm se fitorja zgjati shumë pak, disa orë në mesnatë. Por dhe ato s’i shijuan dot shumë, se shumica ishin në gjumë.

Askush nuk ka kërkuar zyrtarisht te ik Lulëzim Basha. Nuk kane deklaruar se nuk ka shkuar ende puna tek dorëheqja dhe fushata zgjedhore, dhe fare papritur ne dëgjojmë një maratonë degësh te PD qe duket sikur u thonë demokratëve, “mos u lodhni kot se e mbrojmë ne”.

Qasja nga dialogu me Serbinë, që do të ishte në nivelet e ulëta të prioritetit të tij, tregon se tashmë do jetë kamardare që të largojë vëmendjen për problemet e brendshme të Kosovës ashtu si e provuan me “sukses” dhe paraardhësit e tij

Në shtator, në parlamentin e ri, mbas dy vjet e gjysëm mungese, Shqipëria do të ketë opozitën reale dhe morale të saj.

U kthyen më në fund, tani lufta nuk ka më vlerë. Këta morën plagë dhe shkaktuan të vdekur, por u mblodhën në folenë ku ishin. Lufta e tyre për të fituar pushtetin mbi shqiptarët, u fik. Kishin vënë në krye të kolonës një banderolë ku shkruhej ‘Shqipëria fiton’.

Pasi humbi zgjedhjet e 2009-ës, Rama filloi një pelegrinazh të përjavshëm të militantëve socialistë në bulevard, me sloganin “Hap kutitë ose largohu!”. Madje atë seri të gjatë pelegrinazhi e mbylli me një grevë urie 40-ditëshe të deputetëve socialistë, në një tendë gjigande para kryeministrisë. 

Lulzim Basha nuk vendosi njerëz që të kishin një simbiolikë me territorin me komunitetin, por emëroi të deleguar në tre qarqet e rëndësishme të vendit, siç janë Elbasani, Durrësi dhe Korça.Dërgoi atje, njerëzit e afërt në drejtimin e PD-së: Gazment Bardhin, Edi Palokën dhe Edmond Spahon.

Të vetmit që janë të mërzitur, janë demokratët në bazën e partisë, ata që takoj rrugëve, ata që besuan se do ta kapnin pushtetin këtë radhë, ata qe mendonin para dy vitesh se ishte mirë, sipas Lulit, të ikje nga Kuvendi, të digjte mandatet, të mos shkonte në zgjedhjet lokale dhe të ngeleshe rrugëve, duke e nisur nga e para si me 1990. Ata janë të traumatizuar. Atyre nuk ua zë dot më në gojë as Lulin, as Berishën, as justifikimet për humbje ne zgjedhje.

Unë nuk mund ti ndaj dot ata, por nëse ka vepruar drejt Albini duhet edhe Edvini të garoj për pushtet në Kosovë, dhe anasjelltas, nëse s’duhet garoj Edvini në Kosovë atëherë duhet edhe Albini me u tërheq. Shqiponja shqiptare është dy krenare, njëra kokë s’mundet me e kafshu tjetrën.

Pyetja e vjetër nëse Sali Berisha është ose jo pronari i panegociueshëm i Partisë Demokratike, është kthyer më fuqishëm se kurrë në skenë pas humbjes së zhurmshme të PD në 25 prill. Në fakt dilemat për këtë temë nuk janë shuar kurrë, qëkurse është parë sesi gjatë tetë vjetëve influenca e Doktorit në parti ka qenë konstante dhe qëndrimet e tij kanë përbërë sentenca thuajse të palëvizshme për linjën zyrtare të PD.

E ndjeu “rrezikun” dhe ka nisur të bëhet i me demak i “urtë”. E ndjeu se do ta shkarkojnë, dhe bën sikur jep mesazhe “maturie, përmbajtje, qytetarie”. Por nuk harron të thotë se “zgjedhjet nuk kanë mbaruar akoma”, edhe pse Celibashi 1 orë para tij, doli dhe bëri me dije emrat e deputetëve të Parlamentit të ri.

Partia Demokratike nuk arriti dot që t’i përmbushë pritshmëritë e saj për të korrur fitoren e pretenduar përpara zgjedhjeve të 25 prillit. Për kampin opozitar kjo ishte zhgënjyese, por terreni fliste kundër tyre edhe përpara zhvillimit të zgjedhjeve.