Ta marr fjalën pas atyre që tha Megi, sigurisht që është e vështirë, por për të nderuar jetën dhe kontributin e mikut tonë të ngushtë Bashkim Fino, do të ftoja të gjithë të pranishmit për të nderuar, meqë kemi 30-vjetorin e partisë, jo pak por 25 ish-deputetë të këtyre 30 viteve që janë ndarë nga ne. Ju ftoj të mbajmë një minutë heshtje

Dua që mandati i tretë të shënojë një hapje të re ndaj njerëzve të këtij vendi, t’i përfshijë ata në vendimmarrjet tona më të rëndësishme, përmes një institucioni të ri kombëtar, këshillit kombëtar.

Nëse kryeministri aktual Edi Rama nuk do të ishte përjashtuar nga PD-ja kur u bë pjesë në ditët e para të lindjes së saj, sot me siguri, s’do të kishte “Rilindje” as në PS dhe as në Shqipëri.

Nga gjithë rezervat që u përpoq të shfaqte për zgjedhjet e 25 prillit opozita, e vetmja ankesë që ju pranua dhe nga qeveria, dhe nga ndërkombëtarët, ishin patronazhistët e Partisë Socialiste.

Zoti president sot mund të jetë bërë pishman për “djegien” e mandateve, por tashmë ai flet si “kofini pas së vjeli”. Atëherë kur duhej fjala e tij, ai heshti. Heshti sepse ishte pjesë e skenarit. Faktet që parashtrova më lart, për fat të keq, nuk më lënë shteg për të besuar të kundërtën.

Qëndrimi i parë publik i Metës pas shkarkimit të tij nga Parlamenti do tërhiqte natyrisht vëmendjen. Deri më tani pronoicimet kishin ardhur vetëm nga zyra e shtypit e presidencës, qëndrime që gjithsesi ishin shumë të ashpra si në ton dhe në fjalor.

Dita e madhe po vjen. Neser  Luli rikonfirmohet kryetar në kompeticion me tre garues, por pa garë. Opinioni publik e ka percjellë me shumë vëmendje fushatën e Bashës dhe konkurrentëve të tij edhe pse askush nuk pret qe te ndodhë çudia.

Shqipëria është vendi i dytë i Ballkanit Perëndimor që është anëtar i Këshillit të Sigurimit jo i përhershëm i OKB-së.Vetëm Bosnja dhe Hercegovina ka qenë anëtare e këtij bordi të rëndësishëm botëror, ndërkohë Maqedonia e Veriut dhe Serbia nuk kanë qenë asnjëherë anëtare e Këshillit të Sigurimit.

Ky është një nga tregimet më tronditës për kohën që jetojmë. Natyrisht ky është një krijim sa artistik aq dhe real. Lehtësisht në këtë tregim mund të vihen emra konkretë dhe… nuk do të kishte kuptim të ndaleshim në një histori të veçantë të kohës që jetojmë

Berisha dhe Meta po japin sinjale të qarta se nuk kanë ndërmend t’jua zgjidhin duart partive që themeluan, nga e shkuara e tyre dhe nga fati i tyre personal. Një dekadë e gjysëm pasi Fatos Nano ka hedhur realisht hapin e largimit dhe ndarjes nga PS, Berisha dhe Meta ngurrojnë ta bëjnë këtë me PD dhe LSI në vitin 2021. Rotacioni i pambyllur duket se po shkatërron jo vetëm karrierat e Bashës e Kryemadhit, por po e bën edhe më aktual e të nevojshëm presionin ndërkombëtar për largimin e elitës së vjetër nga skena.

Sali Berisha u përpoq të vendosë dje nën presion Partinë Demokratike, për t’i dalë zot, pas shpalljes së tij “non grata” në SHBA. Deklarata e tij se nuk përjashton mundësinë e rikthimit në krye të Partisë Demokratike, nuk është tamam një shpallje ambicieje, por një kërcënim që kryetari i asaj partie, ose do t’i dalë zot Berishës e ta mbrojë, ose ai do t’i marrë karrigen.

“Masakra zgjedhore” e deklaruar nga Kryetari i padorëhequr, politikisht është thjesht justifikim për humbjen. Juridikisht duhet konfirmuar nga institucionet përkatëse ligjore, të cilat deri më sot, nuk kanë konfirmuar asnjë prej denoncimeve për vjedhje votash, apo tjetërsim rezultati. Hetimi proçesit duhet të vazhdojë deri në fund. Për më tepër, modeli i një kryetari “të shkëputur nga Baza”, nuk sjell rritje të PD. Por dhe aplikimi i “aksionit opozitar”, jo gjithnjë në rezonancë me qytetarët, nuk rrit besimin e tyre.

Në Partinë Demokratike ka rënë bomba, por këta po bëhen gati për zgjedhje. Njësoj si në përrallën ballkanike ku tregohet se si kishte ‘ngordhur kali’.

Vendet e Ballkanit kanë patur stereotipin e të urtëve e të dëgjueshmëve ndaj të mëdhejve të Evropës dhe të qënit grindavec me njëri tjetrin.

“Kurrë mos thuaj kurrë, “never say never”, kam përdorur me Ramiz Alinë dhe e përdor sot prapë. Po ecja në një drejtim dhe kam ndërruar. Drejtimi i PD? Nuk përjashtoj asnjë të drejtë timën kushtetuese më,” – tha Berisha në intervistën e tij për kanalin televiziv që financohet nga familja e tij.

Pavarësisht non-gratës së SHBA, mendohet që zgjedhjet për drejtues në PD të konfirmojnë statukuonë dhe ky nuk përbën lajm.

Dita ditës vërehen përpjekje të ethëshme për të mundësuar radikalizimin e sjelljes së opozitës pas 12 qershorit. Disa analistë si mesazherë (nuk besoj të ufove!), të abonuar të përhershëm në media, heqin paralele me krizën e  vitit 1997 dhe me pasion parajmërojnë revoltë popullore. Por a ngjan situata politike e sotme me atë të krizës 1997? Qysh prej vitit 1996 ishte krijuar një zemërim popullor, që në tre muajt e parë të vitit 1997 arriti në pikën e vlimit!

Është thënë e stërthënë gjatë fushatës së fundit elektorale, se pala fituese e zgjedhjeve do t’i linte humbësit në një batak krize e dilemash që do të ishin të vështira për t’u zgjidhur. Nëse humbte Rama, çeshtja e pasardhësit, por edhe menaxhimi i një rrëshqitjeje në opozitë pas tetë vitesh qeverisjeje, do të ishin patate të nxehta në duart e socialistëve.

Ekziston një pesimizëm dhe dëshpërim i prekshëm mbi fatin e partisë kryesore opozitare në Shqipëri. Brenda PD-së, fatalizmi, sikurse vëren Bujar Nishani, është në rritje.

Në qoftë se shkarkimi i Presidentit Meta nga Kuvendi konfirmohet në Gjykatën Kushtetuese, PD-ja do të vihet para një dileme të madhe politiko-elektorale. Dhe ja përse. Qysh kur u fut në zgjedhjet shqiptare sistemi rajonal proporcional, PD-ja dhe partitë satelite të saj nuk kanë marrë dot më shumë se 70 mandate parlamentare.